Mag ik een label?

Ik denk dat als iets je aandacht trekt, dat veel over jezelf kan vertellen. Zoals bijvoorbeeld de categorieën die boven de stukken op deze website vermeld staan. Ik was nieuw hier, wilde er tussen passen en koos daarom voor mijn eerste tekst een paar labels die enigszins leken te kloppen. Geen van de labels klonk echt als ‘mij’ en ik voelde me een soort bedrieger. De vanzelfsprekendheid waarmee zo’n label gebruikt wordt is helemaal nieuw voor me. Een klein hokje om in thuis te zijn, maar dat iedereen ook probeert te verbouwen omdat een persoon zoveel meer is dan alleen die diagnose. Ik weet dat dit riskant is om te typen omdat een sticker opgeplakt krijgen ook zoveel nadelen kan hebben. Ik hoop dat ik niemand beledig of pijn doe. Het is doodgewone jaloezie, hoe raar dat ook mag klinken. Ik wil óók weten waar ik nu precies last van heb en of een naam alles opeens duidelijker zou maken. Ik wil weten wie ik ben en wat mijn hokje is.

Het leek nog zo makkelijk een jaar geleden. Ik had eindelijk de beslissing genomen om naar de GGZ te gaan. Ik had al jarenlang af en toe last van angstaanvallen, maar toen de deadline van mijn thesis begon te naderen kwamen ze zo vaak dat ik het zat begon te worden. Je concentreren op je studie wordt toch lastig als je ‘s nachts niet slaapt. Bij de GGZ gaven ze me een aantal testen om in te vullen, waarna ik hoopte op een duidelijke diagnose. “We hebben de resultaten, dit is er met je aan de hand en zo en zo gaan we de behandeling vormgeven”.
Nou dat gebeurde dus mooi niet. Geen van de testen gaf aan dat ik niet lekker in mijn hoofd zat, of dat er ook maar iets met me aan de hand was. Ik herkende me niet in de stellingen omdat ik mijn eigen gedachten niet kende. Er was zo oppervlakkig gezien niets met me aan de hand. Een simpele diagnose op basis van tests kon ik dus vergeten.

Ook een jaar lang gesprekken voeren met de psycholoog heeft me nog geen antwoord gegeven. Er blijven maar nieuwe dingen naar boven komen, dingen die me nooit opvielen omdat ze normaal voor me waren. Ik heb het gevoel alsof ik het nooit ga zien, ik krijg er maar geen grip op wat het nu eigenlijk echt betekent. Zo heb ik heb geleerd dat ik problemen altijd wegstop in plaats van ze de aandacht te geven die ze verdienen. Ik heb geleerd dat ik meestal alleen de negatieve gebeurtenissen onthoud, zelfs al is de dag 100% geslaagd. En dat ik het daarom nu vermijd om na te denken of iets te ondernemen, aangezien ik mijn energie al verbruikt heb aan het mopperen op mezelf. Maar wat betekent het, en hoe noem je dit?

Door mijn onzekerheid over wat er nu eigenlijk aan de hand is, vind ik het moeilijk om met mensen over mezelf en de therapie te praten. Ik krijg het gewoon niet uitgelegd zonder dat ik mezelf wijsmaak dat mensen me een aansteller vinden. Ik heb geen label of sticker dat ik ze kan tonen om in één keer duidelijk te maken: ik zit niet lekker in mijn vel en het heeft een Naam en Omschrijving. In plaats daarvan heb ik last van allerlei trekjes waar ik nog geen inzicht in heb. Dat geeft me het gevoel dat ik bewijs nodig heb om me achter te verschuilen; kijk het bestaat echt, ik ben niet gek!

Het grappige is dat ik echt niet de enige ben die op deze manier behoefte heeft aan duidelijkheid. Veel mensen om me heen proberen dat wat ik ze vertel begrijpelijk te maken door het een naam te geven. Een vriendin zei; “dit klinkt een beetje alsof je een burn-out hebt”. Mijn moeder zei: “je bent gewoon perfectionistisch”. Voor de zorgverzekeraar wordt “kenmerken van dwangmatige persoonlijkheidsstoornis” ingevuld, omdat mijn trekjes voor een volledige stoornis weer niet ‘erg’ genoeg zijn.

Ik weet dat het voor de gesprekken met de psycholoog waarschijnlijk niet veel zal helpen, maar diep van binnen wil ik gewoon graag een labeltje hebben. Ik heb mezelf altijd al vergeleken met anderen om een beeld van mezelf te krijgen, en zo’n label functioneert voor mij als bewijs dat ik iets legitiems heb. Een label laat zien dat ik het verdien om serieus genomen te worden door anderen (en mezelf). Natuurlijk zou het maar even opluchten, waarna ik erachter zou komen dat het niets veranderd aan de dagelijkse wanorde. Maar ik zou een soort van houvast hebben.

5 Comments

  1. Ik kan me dit goed voorstellen. Maar jeetje, al die trekjes bij elkaar vullen samen een groot genoeg vaatje vergelijkbaar met een daadwerkelijk label, om het maar eens even heel apart uit te drukken. Maar ik snap dat het fijn is om een label te hebben om het uit te kunnen leggen aan andere mensen, dat zou ik ook hebben. Sterkte, succes en jezelf serieus nemen mag, mét of zonder labels! <3
    Rivka onlangs geplaatst…Kerst, we moeten pratenMy Profile

  2. Hoi linda, ik zou hetzelfde op kunnen schrijven. Het hele diagnose/label thema kan mij ook bezighouden. 8 jaar geleden ben ik voor t eerst gaan denken ‘dat er iets met mij is’. Toen ik hulp ben gaan zoeken kon ik terecht bij therapeuten. Heel lang dacht ik dat ik t allemaal zelf verzon, misschien zelfs uitlokte. Zolang ik geen duidelijke diagnose krijg zal t ook wel niet erg genoeg zijn toch? Inmiddels heb ik wel al iets vaker gesprekken gehad(die ik nu dus al 5,5 jaar heb) waarin ik toch vraag naar een diagnose. Een echt bevredigend antwoord krijg ik nooit. mijn (psychoanalytische) therapeut geeft aan dat diagnoses eigenlijk er zijn voor de wetenschapper, zodat die kan schrijven en communiceren. Dat diagnoses uit de dsm niet echt bedoeld zijn om de patiënt te helpen. Dat bijvoorbeeld geen enkele borderliner hetzelfde Is als een andere. En op ieder persoon zijn weer tal van diagnoses los te laten.
    Toen ik op.deze site kwam ben ik ook meer erachteraan gegaan. Ik kan best jaloers zijn als iemand hier, of in een groepstherapie, heel goed lijkt te weten welke diagnose hij/zij heeft.
    Mijn therapeut zei.daarover dat sommigen heel goed kunnen benoemen wat ze hebben maar dat dat nog niet betekend dat ze ook weten hoe ermee om te gaan.
    Maargoed, het helpt mij soms wel dit hele gegeven te benoemen bij mijn therapeut. Dat vind ik altijd eng maar lucht dan toch ook weer op.
    Liefs!

  3. Grappig dat je het zegt, ik heb die categorieën ooit in de site gehangen maar ik ken eigenlijk niemand die naadloos in een van de categorieën past. Daarom kregen we op een gegeven moment “het mens achter de labels” erbij, die labels zeggen zo weinig.

    Ik zou het ook wel lekker vinden, denk ik, een eenduidige diagnose. Maar dan denk ik weer; dat lost niets op. Wat @avermin zegt, al bén je helemaal volgens het DSM-boekje, dan nog geeft dat je geen enkele richting hoe je er mee om moet gaan.

    Niet eens omdat jij zoekende bent, de psychiatrie is dat zelf ook nog. We weten niet zoveel.
    Anne onlangs geplaatst…Bloedzuigers tegen depressieMy Profile

  4. Bedankt voor de reacties jongens 🙂
    Klopt @avermin, precies dat: zonder naam betekent het soms voor je gevoel allemaal niets. Maar wat je schrijft helpt misschien wel wat meer om het los te laten: het is mezelf blijven vertellen dat een label krijgen niet hetzelfde is als zelfkennis ontwikkelen. En ja @anne, ik denk dat ik te veel hoop(te) dat de psychiatrie het allemaal weet en direct een oplossing heeft, maar ik snap nu steeds beter dat dat bijna niet mogelijk is en dat ik dat ook niet moet willen.

    Trouwens.. het kan zijn dat de tekst een beetje zwaar overkomt maar ik was aan het schrijven zonder dat ik doorhad dat ik weer eens véél te kritisch om mezelf aan het wezen was, dus met elke zin die ik herschreef en nogmaals herschreef verdween de humor er ook een beetje uit, en dat was niet de bedoeling :’)

  5. Laura

    Superherkenbaar voor mij wat je hebt opgeschreven, je bent zeker niet de enige met deze gevoelens. Voor mij heeft het geholpen om in therapie in te zoomen op wat ik allemaal dacht dat er ‘mis’ met mij was, maar nog veel meer om in het dagelijks leven leren stilstaan bij wat er allemaal goed is. Iets wat ik nog steeds supermoeilijk vind hoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.