Mag ik dan bij jou?

Als eten je vijand geworden is en de weegschaal je grootste vriend, dan weet je dat je een probleem hebt. Tenminste, dat weet ik nu.

Dertien jaar geleden wist ik dat nog niet, dertien jaar geleden was het voor mij normaal geworden. Eten was mijn vijand en de weegschaal was de ene dag m’n allerbeste vriendje en de volgende dag, of nee, het volgende uur, meteen de allergemeenste vriend die er bestond. Minder eten, meer bewegen. Minder eten, meer afvallen. Het enige waar ik mee bezig was, de hele dag door. En terwijl ik aan het sporten was, stiekem op m’n kamer, had ik een studieboek voor m’n neus. Want ik moest niet alleen excelleren in niet eten en afvallen, maar ook in het halen van hoge cijfers.

Hoger, hoger en hoger. De lat verschoof en verschoof. Voor m’n gewicht werd deze lager, lager en lager. Voor m’n beweging op een dag werd het hoger, hoger en hoger. Twee uitersten en toch gingen deze lange tijd goed samen. Dacht ik. Tot dat moment dat ik niet meer kon, dat er voor mij besloten werd dat het genoeg was, dat het over was en ik niet langer zo door kon blijven gaan. Ik snapte er niets van, iedereen om mij heen was gek geworden en ik was normaal, want er was met mij niets aan de hand.

Nu, dertien jaar later had ik gehoopt dat de eerste zinnen van deze tekst enkel nog op vroeger zouden slaan en ik nu gelukkig zou zijn. Ik had zo ontzettend gehoopt dat eten weer een vriend geworden was en de weegschaal, tja, de weegschaal slechts een voorwerp dat informatie verstrekt als je er om vraagt. Het tegenovergestelde is waar. Ik ben teruggevallen en niet zo’n beetje ook. Het grote verschil met dertien jaar geleden is dat ik nu zelf kan zien dat dit niet goed is, dat ik hiermee enkel verder van mijn dromen beland.

En toch, toch kan ik die ‘knop’ niet omzetten. Het lukt me niet om meer te eten, het lukt me niet om aan te komen. Ik ben bang, doodsbang, want ik wil niet verliezen en al helemaal niet van een sluipmoordenaar. Ik haat verliezen en ik wil niet dat de mensen uit m’n verleden hun zin krijgen. Ik wil winnen en herstellen. Ik wil het, ik wil het dolgraag. Ik weet alleen even niet meer hoe. Het enige wat ik vraag, is een beetje hoop, een beetje steun. Begrip en mildheid. Omdat ik het zelf nog niet kan. Ik kan even niet meer hopen, ik kan niet mild zijn naar mezelf toe.

Ik stel me kwetsbaar op door dit te schrijven, het allerliefst houd ik mijn altijd en eeuwige masker op. Doen alsof het allemaal prima gaat met me. Maar ik wil eerlijk zijn, ik wil transparant zijn. Ik wil een kijkje geven in het leven van een studente psychologie, met een eetstoornis. Ik ben nog zo veel meer naast mijn eetstoornis. Ik studeer, ik doe vrijwilligerswerk, ik vervul een bestuursfunctie en ik probeer er ook een sociaal leven op na te houden.

Ik ben een studente psychologie, met een eetstoornis, maar met zoveel meer. Wil jij mij alsjeblieft ook zo zien? En mag ik dan, als ik even niet meer kan, mag ik dan bij jou? Leunen? Schuilen? Even steunen?

7 Comments

  1. Menno Oosterhoff

    Ja, dat mag. Het is moeilijk voorstelbaar, dat in je een vijand huis, die zich zo moeilijk laat overwinnen, die je een vals beeld geeft over wat goed voor je is, die je tot vasten dwingt en volslagen onjuiste angst voor dik worden. Maar dat er in je een gezond deel overeind blijft, die weet dat het niet klopt is al winst. En dat je het deelt met en steun zoekt bij anderen ook.
    Sterkte.

  2. Door het feit dat je er over schrijft, en jij ons, wij lezers, de steun vraagt zie ik dat je echt aan je genezing werkt, zelfs dat je beseft dat dat goed is, dat er naast dit feit er nog zo veel meer is in jou. Natuurlijk wil ik dat je wint, jij wilt dat ooit, omdat het goed is niet te verliezen van PTSS en een misbruiker.
    Wat de misbruiker deed was slecht, wat jij doet is goed.
    En je hoeft ook niet steeds optimistisch daarover te zijn dat het gemakkelijk zal zijn om te lukken. Het is hosselen. En morgen kan er weer iets gebeuren, dat het gedaan is, dus zekerheid in resultaat, dat weet ik niet. Maar wel de zekerheid dat wat je doet zinvol is, volgens mij.
    Je ziet zelf dat het niet goed is, en dat jouw unieke dromen realiseren de reden is waarom je hier bent.
    Dat is heel krachtig en diep verwoord, niet dat het onmiddellijk veel vreugde schenkt dat besef. Maar dan eindig je zo vanuit je hart, zodat ik er niet naast kan kijken dat jij wel studeert, je bent niet zo maar een studente.
    Eentje nog psychologie, waarvan ik denk dat als jij afstudeert dan stuur ik al mijn klanten met eetstoornissen ten gevolge van misbruik naar jou.
    Wat een kwaliteit zal dat zijn!
    Maar ook wat een kwaliteit dat je bent : je doet vrijwilligerswerk en hebt een bestuursfunctie. Gelukkig ook een sociaal leven.
    Zijn dat dan niet alle aspecten waardoor wij mensen hoop krijgen? Het is zo diep in jou aanwezig. Dus zeg ik je, ondanks dat je hervallen bent, en toch het is niet hopeloos. Je bent een belofte en er is perspectief zonder blindheid en domheid, als het bij momenten uitzichtloos lijkt dat onze verbondenheid (ook met slachtoffers van misbruik) dat ombuigt in een geloof waar je hart aan gehecht is.
    Dus niet alleen dat je het weet, maar de volle overgave aan je droom.
    Ik veronderstel dat de droom als toekomstige psychologe is : je kunnen inleven en communiceren in de denkpatronen van die ander omwille van wie die ander is en niet omdat ze de meest aantrekkelijke mensen zijn om bij te zijn. Maar omdat je hen in hun toekomst ziet, in zijn/haar mogelijkheden. Wellicht is het nog een grotere droom???
    Ik weet niet of mijn woorden je enige verlichting opleveren.
    Ik hoop het beste voor jou en hoop nog veel bijdragen van jou te kunnen lezen door jouw toewijding aan je droom en genezing.
    Gefeliciteerd en geluk gewenst Melissa.

  3. pien de visser

    Hey Melissa! Mijn naam is Pien de Visser, ik werk voor een nieuw tvprogramma voor de NTR over jongeren tussen de 25 en 25 met anorexia. In dit tvprogramma volgen we gedurende een aantal maanden 6 jongeren die vol in t leven staan of willen staan, maar ook keihard werken aan hun herstel. Zou dit iets voor jou kunnen zijn?

    Ik hoor heel graag van je, groeten Pien de Visser. Bereikbaar via 0621590425 of pien.devisser@skyhightv.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.