Machteloosheid

“Met twee stappen vooruit en één stapje terug kom je er ook, dan ga je namelijk nog steeds vooruit”.

Dat was de uitspraak die ik altijd deed naar anderen als ze het lastig hadden. Maar nu heeft deze uitspraak betrekking tot mezelf. Na vele stappen vooruit gezet te hebben, ben ik nu weer een stap achteruit gegaan. Een hele grote stap. Misschien zelfs wel een sprong. Ik had in mijn blog zo graag geschreven hoe goed het met me ging, ik zou zo graag anderen willen inspireren met mijn herstelverhaal. Maar helaas, op het moment gaat het absoluut niet goed met mij; ik ben in een terugval beland. Dit is nu mijn werkelijkheid en ook deze zal ik met jullie delen. Want het leven is gewoon niet altijd mooi en leuk. Het leven kan soms ook heel erg zwart zijn. 

Terugval

Ik ben me maar al te goed bewust van dat ik (een deel van) mijn psychische ziektes mijn hele leven bij me zal dragen. De kans op terugval in mijn chronische depressie is en blijft altijd groot. Toch schrik ik elke keer weer als de depressie er weer is ingeslopen. Juist omdat het zo goed gaat, komt de klap van een terugval veel harder aan. De afgelopen tijd ging het zo goed: ik haalde al mijn tentamens in één keer, ik had plezier op stage, ik ondernam veel dingen en had plezier in het leven. Maar een aantal weken geleden veranderde dit plotseling. Het lukte me niet meer om naar de studie of naar stage te gaan. Ik lag constant in bed en ondertussen had ik een enorm schuldgevoel dat ik op dat moment, in mijn ogen, niet functioneel bezig was.

Automutilatie

Na een heftig verleden met automutilatie, was ik ruim drie jaar “vrij” van het automutileren. Uiteraard dacht ik er nog wel eens aan en soms voelde ik de behoefte om het weer te doen, maar ik gaf niet toe aan die drang. Tot ik in deze terugval belandde. De drang was weer vrijwel constant aanwezig en werd steeds sterker. Eenmaal weer begonnen was ik in korte tijd weer verslaafd. Ik kreeg weer het gevoel dat ik het nodig had om de dag door te kunnen komen.

Machteloos

Terwijl ik steeds verder in het dal belandde en niet meer omhoog kon komen, keken de mensen om mij heen machteloos toe. Ze willen helpen en ze doen alles om te helpen, maar meer kunnen zij niet doen. Zij kunnen mij niet beter maken, het moet vanuit mezelf komen. Maar op het moment weet ik even niet meer hoe ik mezelf nog moet herpakken. Het doet me zeer om te zien hoe de mensen om mij heen zich zo machteloos voelen. Mijn ouders die constant proberen zicht te krijgen in mijn gevoelens en gedachten, mijn vriend die het verdriet met me deelt en vriendinnen die hopeloze pogingen doen om me vrolijk te maken. Zelfs de huisartsen kijken me met medelijden aan als ze weer eens de automutilatiewonden moeten hechten, en ondertussen voelen ze zich machteloos omdat ook zij geen toverstokje hebben om me beter te maken. Enkel mijn therapeut en de crisisdienst laten geen hoop vallen, zij proberen me op te vangen en hebben er vertrouwen in dat alles weer goed komt. Zelf moet ik dit vertrouwen weer zien te vinden.

Verder gaan

Hoe graag ik ook wil opgeven, ik moet verder gaan. Alle zware gevechten met mezelf van de afgelopen jaren, mogen niet voor niks zijn geweest. Keer op keer overwon ik mijn depressies, mijn eetstoornis en het automutileren. Waarom zou het nu dan niet lukken? Ook al is alles op me heen op het moment heel erg donker, ergens in de verte schijnt wat licht. Ik ga er weer tegenaan, zodat er weer meer ruimte komt voor het licht.

3 Comments

  1. Klote stap terug! Hou vol, je zult weer vooruit gaan en dan herken je de weg, hij is niet nieuw meer, je hoeft hem niet weer opnieuw uit te vinden. Je zult hem herkennen en vlotter oppakken dan voorheen. Sterkte tot dan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.