Machteloos

Een paar weken geleden schreef ik onderstaande brief aan mijn psycholoog. Ik voelde me namelijk zeer machteloos omdat ik haar door alle maatregelen rond het coronavirus niet kon zien. En vanwege mijn problematiek voelt beeldbellen niet veilig.

Wanneer ik een einde aan mijn leven zou maken, zou je dan boos zijn of je verraden voelen?
Wanneer ik toe zou geven aan dat gevoel van niet meer kunnen vechten, zou je dan verdrietig zijn of je in de steek gelaten voelen?
Of zou je blij zijn dat je van mijn gezeur af bent, blij dat ik je niet meer claim…

WHAT WOULD YOU FEEL
WHEN I DIE 
WOULD YOU FEEL SAD
OR JUST BE GLAD…
WOULD YOU MISS ME?

Ja, wat zou je doen?

Ben ik nu een zeur dat ik voor de zoveelste keer over mijn doodswens begin of geeft het aan hoezeer ik met alles in met mezelf en het verleden worstel? En ja, wanneer ik aan dit gevoel toe zou geven laat ik het kwaad winnen. Ik mag de hoop niet opgeven, ook niet nu ik steeds dichter bij de kern van de pijn kom. Nu ik steeds meer besef waarom mijn leven de afgelopen dertig jaar zo’n worsteling is geweest… En ja ik heb het overleefd, maar kan ik dat nog steeds nu alles steeds duidelijker wordt…?

Mag ik aangeven dat ik meer hulp nodig heb en dat ik het even allemaal niet meer kan overzien?

SUICIDE IS NEVER THE ANSWER

Maar wat is het antwoord dan wel?
Hoe moet ik verder met de waarheid over het misbruik… Verder met die hartverscheurende pijn…. PIJN die ik jaren weg heb gestopt en die nu steeds erger wordt… Pijn waar ik woorden voor moet zien te vinden, woorden zoals ‘walgelijk’, ‘afschuwelijk’… 

IK WIL DOOD!” had ik moeten zeggen, maar wat als je het zegt en niemand luistert? En ja, waarschijnlijk wil ik niet dood, maar ben ik, zijn we, bang voor de emoties, voelen we ons alleen. Zeker nu in deze coronatijden

Nou, dit moest er even uit……

Ze reageerde via de mail en schreef dat het haar ook verdrietig maakte en ook een machteloos gevoel gaf. Ook zij behandelde de cliënten liever face-to-face. Ze begreep dat mijn binnenwereld door alles erg getriggerd wordt.

De dagen zijn lastig, de ene dag gaat beter dan de andere. Ik zie uit naar de dag dat ik haar weer face-to-face kan ontmoeten. Vandaag heb ik in ieder geval haar stem weer gehoord en voelen we ons voor nu weer ietsje minder machteloos.

Heb je suïcidale gedachten of zoek je iemand om mee te praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie of met de Luisterlijn.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!