Maar ben ik dan een narcist?

Tijdens mijn eerste kennismaking met de psychiater van de volwassenenafdeling spraken we elkaar kort. Al snel had hij wat diagnoses verzameld die op mijn naam kwamen te staan. Naast andere diagnoses had ik ook trekken van een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Gelijk gingen alle alarmbellen in mijn hoofd af. Ben ik een narcist?

Ik was achterdochtig; dit klopte toch niet? Ik dacht dat hij dit zei als straf omdat ik in ons gesprek voor mezelf was opgekomen. Alles wat ik wist over narcisme ging in mijn hoofd voorbij. Ik dacht eigenlijk gelijk aan mensen die vaak bij deze stoornis genoemd werden, negatieve berichten uit de media. Daarna ging ik weer terug naar mezelf. Ik voelde mij toch niet beter dan anderen? Vond ik dat ik een speciale behandeling behoorde te krijgen? Me inleven lukte toch wel? Ik werd ontzettend onzeker en hoezeer ik mij verbaal ook afzette tegen wat er gezegd was, in mijn hoofd voelde ik mij gekrenkt.

Een narcistische persoonlijkheidsstoornis, ik voelde mij wel én niet gehoord in deze diagnose. Het heeft lang geduurd voordat ik na durfde te vragen wat deze diagnose voor mij betekent en waarom ze dit bij mij zien. Mijn therapeut legde uit dat mijn ouders mij waarschijnlijk niet gegeven hebben wat ik echt nodig had. Ik had liefde nodig, maar ze konden dat moeilijk uiten en juist daarom deed ik alsof ik het niet nodig had. Als ik op school iets behaalde, kreeg ik die waardering van mijn ouders wel. Ik merkte dat ik liefde kreeg als ik liet zien dat ik ergens goed in was. Ik ging mezelf opblazen en was heel ambitieus. Nog steeds voelt het alsof prestatie, zoals school, het enige is wat een juist gevoel van waardering geeft.

Ik ben veel bezig met de ideale buitenkant, goed willen zijn in dingen. Ook heb ik enorme faalangst, doordat ik bang ben dat iedereen om mij heen het beter doet. Ik ben vaak zoveel met mijzelf bezig dat ik anderen grotendeels uit het oog verlies. De buitenkant hooghouden en zodra niemand kijkt de binnenkant afbreken, kost zoveel tijd dat ik geen tijd heb voor de andere mensen om mij heen. Ik vergeet te vragen naar vriendinnen, ik vergeet de sociale contacten op werk of op school. In het verleden kreeg ik wel eens te horen dat ik egoïstisch was. Dat vond ik vaak lastig omdat ik het niet expres doe. Minderwaardigheid is een gevoel wat extreem aanwezig is in mij, maar zodra anderen dat benadrukken blaas ik mijzelf op.

Ik ben geen narcist die denkt dat zij beter is dan anderen. Ik denk niet dat ik een andere behandeling moet krijgen, ik denk niet dat ik speciaal ben. Als ik de passende symptomen bij de stoornis vertoon, ben ik eigenlijk onwijs bang.

Het is pijnlijk om toe te geven. Ik ben gekrenkt, ik verwacht heel veel van mijzelf. Ik denk constant dat ik beter kan, ik schat mijzelf hoger in en ik verwacht dat mijn verwachtingen uitkomen. Ik ben zo druk met mezelf bezig in mijn hoofd en met zorgen dat ik het goed doe, dat ik de mensen het dichtstbij uit het oog verlies en niet de aandacht geef die zij verdienen.

Maar eigenlijk ben ik niet de vooroordelen die de stoornis met zich meebrengen. Ik ben niet het beeld van ‘de narcist’ en ik denk ook niet dat ‘de narcist’ bestaat.

Lees ook: Waarom een narcist geen slecht mens is: mythes over antisociale persoonlijkheidsstoornissen ontkracht

Bekijk de laatste blogs over Narcisme:

6 Comments

  1. Michel

    Wow! Wat treffend omschreven. Mooi ook hoe je de aanvankelijke weerstand ombuigt naar begrip, inzicht en acceptatie.

    Ik twijfel eerlijk gezegd of ik nu over mijzelf moet beginnen. Is dat niet een beetje te narcistisch?

    Even zonder flauwe grapjes, ik herken mij enorm in het beeld dat je schetst. Wat had ik er een moeite mee om te horen dat mij kenmerken van een narcistische persoonlijkheidsstoornis werden toegedicht. Voor mij viel narcisme ook samen met allerlei negatieve associaties.

    Toch herken ik ontzettend veel van wat je beschrijft. Het gemak waarmee ik mij gekrenkt voel. De faalangst. Het jezelf opblazen. Het zo met jezelf bezig zijn dat je je omgeving uit het oog verliest. Het jezelf minderwaardig voelen.

    Kortom, jouw inzicht in jezelf helpt mij meer inzicht in mezelf te krijgen en dat is eigenlijk best sociaal voor een narcist.

    1. Hoi Michel, jij ook welkom hier :). Goed dat je je ervaringen deelt. Het lijkt me een hele moeilijke diagnose om te krijgen, met de heksenjacht die de laatste jaren rondom narcisme is ontstaan.

      Ik hecht veel minder waarde aan labels dan aan mensen, en denk dat achter elke manier van omgaan met angst of minderwaardigheid een sociaal mens schuilt die het liefste goed voor zichzelf en de wereld om zich heen wilt zorgen.

      En mensen met zelfinzicht zijn mijn favoriete soort 🙂 .
      Anne onlangs geplaatst…Bezwangerd voorjaarMy Profile

  2. Zo zo zo ontzettend dapper geschreven, deze blog, lieve Linsey! Eigenlijk is het ontzettend logisch, de uitleg van je psychiater. Ik herken het, tot op zekere hoogte ook wel. Jezelf ‘opblazen’, het ‘doen alsof’ en het kost zo veel moeite. Ik gun het je dat je mag leren dat je er mag zijn zoals je bent. Dat je niet anders hoeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.