verdrietige vrouw

“Maak ik het niet alleen maar erger?”

Drie maanden geleden begonnen we, mijn psycholoog en ik, aan een traject dat zou moeten leiden tot meer acceptatie van mijn chronische klachten en lage belastbaarheid. Al jaren loop en strompel ik rond met fysieke klachten, waar vooralsnog geen diagnose aan gekoppeld wordt. Ik ervaar dit als een (letterlijk en figuurlijk) pijnlijke situatie en heb de afgelopen tien jaar besteed aan het met horten en stoten opbouwen van mijn belastbaarheid. Twee jaar geleden begon ik met mijn ‘laatste’ revalidatie en realiseerde ik mij dat de fundering van mijn belastbaarheid net zo stevig was als een wankel kaartenhuis, dat met een klein zuchtje wind werd omgeblazen.

Ik vind het lastig om te accepteren hoe ziek ik ben. Ik wil niets liever dan bewegen, zelfs al accepteer ik dat sporten niet mogelijk is. 8 minuten lopen, dat is alles wat ik kan voordat de pijn toeneemt. Op een goede dag dan. Voor iemand die continu hoop hield om na een passende behandeling toch fulltime te kunnen gaan werken, is dat accepteren een hele omslag.

Mijn revalidatie liep uit op een fiasco. Ik ging lichamelijk achteruit in plaats van vooruit, maar ik leerde wel iets beter om mijn lichaam aan te voelen. Ik leerde om te zeggen hoe rot mijn situatie is, zonder er een grap van te hoeven maken. Mijn lichaam en geest groeiden een beetje naar elkaar toe. Maar omdat mijn lichaam zo gebroken is, brak mijn geest ook stukje bij beetje af.

Tussen mijn revalidatie en het traject dat ik startte bij mijn nieuwe psycholoog, zaten 8 maanden. Het zouden 8 weken zijn, zodat ik vlak na een operatie zou kunnen starten, maar toen duurde het nog wat langer. En nog wat langer. Elke maand hing ik huilend aan de telefoon om te vragen hoe lang de wachtlijst nog was, of er al zicht was op een start van de therapie.

In de eerste week van alle coronamaatregelen kwam het verlossende telefoontje dat ik terecht kon. Veel mensen hadden hun therapie stopgezet. Er was ruimte voor me. Mijn hart maakte een sprongetje, want tussen alle narigheid door zou ik eindelijk kunnen gaan werken aan mijn acceptatie.

Door de coronamaatregelen zit ik, nog steeds, grotendeels opgesloten thuis. Met mijn ouders, want een eigen woning vinden is ook iets waar ik al 10 jaar mee bezig ben. Mijn leven stond maanden lang volledig stil en het was een verademing om daarin wekelijks contact met mijn psycholoog te hebben. Het grootste probleem: werken aan acceptatie lukt nog niet. Er speelt zo veel, mijn emoties zitten hoog. Mijn geest blijkt veel meer gebroken dan ik van te voren had gehoopt.

Ik ben gewend om te vechten, om door te gaan. Maar met een gebroken been moet je soms ook even een pas op de plaats maken. Daar ben ik niet zo goed in. Ik schrok dan ook een beetje toen mijn psycholoog zei “Maak ik het niet alleen maar erger?”

Het antwoord is natuurlijk ook niet ‘ja’ of ‘nee’, zelfs al antwoordde ik zelf resoluut dat laatste. Ze heeft een gat gegraven onder het kaartenhuis en mij laten zien dat ook de grond niet stevig is. Maar als ik terugdenk aan de wachttijd, aan iedere keer dat ik van wanhoop huilend aan de telefoon hing, dan is het enige wat is veranderd, dat ik nu iemand heb met wie ik het daarover kan hebben. Dat ik er heel even wél bij stil kan staan. Hoe pijnlijk de hele situatie ook is, dat lijkt mij alleen maar goed.

Lees ook:

  • Ik ben het zat!

    Met een diepe zucht slik ik maar weer eens een paracetamol door. Een hele diepe zucht. Want ik ben het zat. Al dagenlang doet mijn rug pijn, al jarenlang doet mijn rug pijn. Niet omdat er iets stuk is of…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.