man rekent af bij kassa

Luisteren naar mijn lichaam

“Luister nou! Hallo! Joehoe!”
Stemmetjes in m’n hoofd. Ja inderdaad, luister, Roland! Luister naar je lichaam. Maar ja, als je in sommige gevallen A zegt, hoort daar ook B bij. En dat is vandaag allemaal nét gelukt. De tijd tot 15.00 uur is volgemaakt.

‘Waar gaat dit over’, kun je denken. Logisch, dat zou ik ook hebben. Hiervoor moeten we even een paar stappen terug in de tijd. Terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik mij dat het inderdaad relatief lang geleden is dat ik een blog geschreven heb. De laatste was in maart van dit jaar. Een goed teken eigenlijk. En toch weer niet helemaal (hoor ik dat ene stemmetje in mijn hoofd zeggen).

De reden dat het ‘lang’ geleden is dat ik een blog geschreven heb, is dat er nogal veel voorbij gekomen is de laatste maanden. Er waren een paar mindere zaken maar ook heel veel leuke en positieve zaken.

In oktober 2018 ben ik (tijdelijk) 80-100% afgekeurd en aangewezen op de WIA. Gelukkig maar, want werken zat er destijds nog niet echt in. Ik kreeg tijd om nog verder op te knappen. Door een gelukkige loop van omstandigheden kwam er een kans voorbij die ik, gezien de invulling ervan, aangegrepen heb. Zo is het gekomen dat ik sinds april bij ons in het dorp een winkel(tje) geopend heb. Een winkel met de naam ‘Wegwijs Lokaal’, met (Zeeuwse) streekproducten, zoveel mogelijk biologisch en/of ambachtelijk van aard. Daarnaast heeft het winkeltje de functie van toeristisch informatiepunt. Dit is allemaal mede mogelijk gemaakt door en in samenwerking met het UWV en de gemeente. Het voordeel is dat ik mijn eigen openingstijden kan bepalen en dat het nog geen 50 meter van ons huis vandaan is. Ik hoef niet al te vroeg op, heb minimale reistijd, ben eigen baas en heb ‘s middags tijd om bij te komen (slapen).

Maar er liggen gevaren op de loer en valkuilen staan open. In het voorjaar was het Wegwijs Lokaal op drie dagen geopend. Rustig aan beginnen en grenzen aftasten (lees: opzoeken). Gaandeweg kwamen er (al) zaken bij. Daarnaast zijn we in de zomer zes dagen opengegaan, was er een fair, de jaarlijkse dorpsbraderie, nog een fair en zo nog een aantal ‘kleine’ dingen.

Daarbij heb ik vanaf februari tot mei een basistraining ‘ervaringsdeskundige’ gevolgd, en ondertussen een gastheerschapstraining erbij. Gelukkig kwam mijn coach (van het UWV) op het geniale idee om iemand te zoeken om mij te ondersteunen voor een aantal uren per week. Geniaal idee van hem. Dus gelukkig kan ik een beroep doen op iemand voor ongeveer negen uur per week (drie keer per week) die in de winkel komt helpen. Zo kan ik op die momenten andere zaken doen die aandacht nodig hebben of gewoon een middag of ochtend thuis zijn. Wat is dat fijn. En wat is het zo superleuk om te doen en bezig te zijn met producten en mensen. Het geeft mij keer op keer een lekker gevoel als klanten tevreden de deur weer uit gaan. Of het nou alleen gaat om informatie geven, kennis overdragen of als ze een leuk (cadeau)pakketje meenemen; het maakt mij niet uit…

En toch merk ik dat vooral mijn lijf het allemaal niet goed kan verwerken (dat is voor mij toch stiekem een minder leuk iets). De laatste weken ga ik met spierpijn (in armen en benen) naar bed en kom ik er met hetzelfde uit. Afgelopen week besloot mijn knie er op een aantal momenten even mee te stoppen, met als resultaat dat ik even niet meer kon staan of lopen. Af en toe merk ik dat ik een wat korter lontje heb en lig ik ‘s avonds, met of zonder middagslaapje, weer vroeg op bed. ‘s Nachts en soms overdag ervaar ik een heftig gevoel van paniek in mijn hoofd en lijf, zoals vandaag in de supermarkt. Tranen in mijn ogen, druk op m’n borst, mijn ademhaling op hol… Door even een rustig plekje op te kunnen zoeken en mijn ademhaling terug te halen, redde ik het net.

Het ergste is, ik weet het ook allemaal, ik (h)erken het ook en handel er zoveel mogelijk naar. Met hulp van mijn gezin en bekenden in mijn omgeving. Vanaf september zijn er weer andere openingstijden voor de winkel. Dan heb ik de mogelijkheid om de tijd weer meer echt voor mijzelf in te richten en dan bedoel ik dus met rust… Maar dat zal nog lastig worden. Ik ken mijzelf al langer dan vandaag.

Lees ook:

  • Lekker op weg…maar die klote file…

    Vorige week dinsdag en woensdag had ik een dippie. Hoe, wat, waarom? Geen idee. Althans geestelijk geen idee, van de lichamelijke dip wel. In onze vakantie hebben Marelle en ik ons voorgenomen om te gaan…

  • wonderwoman

    Sinds afgelopen zomer heb ik mijn baan als WonderWoman op moeten zeggen. Op de meest ongenuanceerde manier denkbaar werd mij duidelijk gemaakt dat dit niet langer vol te houden was. Bijzonder aan de rol van…

  • revalidatie

    In mijn vorige blog vertelde ik dat ik bezig was met een revalidatietraject. Vandaag was mijn laatste dag van het revalidatietraject en nu laten ze me drie maanden alleen. Ze laten me de informatie verwerken…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.