Littekens van de oorlog

Littekens van de oorlog

Let op: in deze blog wordt ingegaan op een ernstige vorm van zelfbeschadiging. Lees deze niet als je weet dat dat niet goed voor je is.

Littekens, van de oorlog. Vechten op leven en dood. De oorlog waar ik het over heb is wel iets anders dan de oorlogen waar je op televisie over ziet. Ik heb het over de oorlog in mijn hoofd. De CPTSS, de zware depressie, de anorexia, de dwangstoornis. Voorheen deed ik alles om maar niet te hoeven voelen, maar nu ben ik erachter dat één van die dingen in ieder geval niks oplevert: snijden. En waarom doorgaan met iets dat niks helpt, iets dat zelfs alleen maar meer ellende oplevert?

Voor als je jezelf ook beschadigt: Lieve jij, probeer er alsjeblieft mee te stoppen.. In welke hoeveelheid je het ook doet: het gaat je niet verder helpen. Want als jezelf snijden écht hielp, dan had je nu maar één litteken.

Ik heb mezelf jarenlang gesneden. Het begon met krasjes, veranderde naar sneetjes, ging over naar diepe wonden en eindigde in ziekenhuisopames, ambulanceritjes en operaties.
Sinds ongeveer twee maanden ben ik hiermee gestopt, iets waar ik best wel trots op ben. Het gaat nog steeds heel slecht met me, maar in ieder geval snij ik mezelf niet meer. Ik kwam er namelijk achter dat het me alleen maar meer ellende opleverde. Ruzies met mijn ouders, armen en benen onder de littekens en wonden, infecties waardoor ik meerdere keren bijna een ledemaat ben verloren, operaties, steeds maar weer naar het ziekenhuis moeten. Het enige dat het me opleverde is eigenlijk dat mijn spanning wat zakte. Totdat ik weer in het hier en nu kwam, zag wat ik mezelf had aangedaan en de ruzies en medische zorg begonnen. Maar die daling van mijn spanning kan ik nu ook bereiken door noodmedicatie in te zetten.

Twee maanden geleden kreeg ik te horen dat ik opnieuw geopereerd moest worden vanwege een beschadiging van mijn handzenuw, door de zelfbeschadiging. Toen ging de knop op en ben ik met behulp van wat extra rustgevende medicatie cold turkey gestopt. Hetgeen wat ik onmogelijk achtte, is dus tóch mogelijk.
Hier heb ik wat tips die mij helpen als ik de drang heb om mezelf te beschadigen:
– Met mijn dieren knuffelen
– Muziek luisteren
– Erover praten. Als dit een stap te ver is, kan erover schrijven ook erg helpend zijn
– Een lijst maken met de voor- en nadelen van automutileren.
– Goed voor jezelf zorgen. Klinkt best gek, hè? Maar door het tegenovergestelde te doen van wat je eigenlijk wilt doen, kun je je focus soms verleggen naar het positieve.

Je kan dit!

5 reacties

  1. Het is zo moeilijk, maar het is het zo waard om te stoppen. Echt goed van je! Is niet altijd even makkelijk, maar het afleiden kan behoorlijk goed helpen! Op den duur ga je er steeds minder aan denken en is het niet meer je eerste impuls. Zet hem op! Je kunt dit volhouden! <3

  2. Wat goed!! Hoe langer je gestopt bent, hoe makkelijker. Je urge wordt minder en je zult betere copingstrategieen vinden en gezien je leeftijd, vermoed ik dat je echt je rust gaat vinden met de tijd.

  3. Wat ontzettend knap dat het je is gelukt om te stoppen. Het lijkt me namelijk echt vreselijk moeilijk. Maar wat ben jij een topper zeg! Welkom trouwens hier, of heb je al eerder wat geplaatst? Ik hoop nog meer van je te lezen de komende tijd. Je bent een topper

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.