Lieve Therapie,

Lieve Therapie,
Ik wil dit helemaal niet zien.
Ik wil dit helemaal niet weten.
Laat me met rust.
Ik heb het niet voor niets nooit geweten.

Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven. Een klein stukje over de grote veranderingen die ik doormaak dankzij therapie. Mijn transformatie. De transformatie van iemand die, zonder dat zij het zelf wist, de helft van haar gevoelens niet kende.

Een stukje over bergen die dalen zijn; vergezichten in mijzelf. Over de angst datgene tegen te komen waar ik zo naar heb verlangd. Over het herkennen van gevoelens die ik nooit gewild heb. Over het kapot gaan om heel te worden. Duidelijk en zwart-wit bedacht.

Over de liefde voor mijzelf die zich diep in mij nestelt. Mijn ogen opent.

Uitzinnige euforie kan het opleveren wanneer ik besef boos te zijn. Hoe boosheid voelt. Hoe het te benoemen is. Hoe het blijkt te bestaan. Zoals nu. Ik voel dat ik  kolk. Mijn aderen gevuld met vloeibaar kokende metalen, stollend richting de huid. Mijn armen verstijven.

Ik kijk naar mijn arm,  mijn hand. Zoveel interpretaties over dit uitzicht zijn mogelijk. Hoe goed ken ik dit uitzicht. En wat ben ik blij dat ik weet dat het woede is. Dat het een gevoel blijkt dat te benoemen is. Toch wil ik het weg weg weg. Maar dat weet ik nu. Ik kan nu zien, immers.

Ik ben op weg. Ik voel wat ik voel. Ik weet wat ik voel, hoe het heet, hoe het voelt. Ik denk wat ik denk, ik ken deze gedachten. Ik zie wat ik nooit zag, mijn horizon verbreedt. Ik weet nu wanneer het misgaat. Wanneer ik het gevoel weg wil maken. Maar nu ik kan toegeven te voelen, word ik keer op keer overspoeld.

Ik ben dus op weg, naar huis. Twee dagen ben ik bij mijn ouders geweest. Ik wil niet zien wat ik leer te zien. Ik wil niet weten hoe oneerlijk het is. Ik wil hen geen pijn doen. Ze bedoelen het zo goed. Maar het is niet meer te vermijden dat ik nu alles zal gaan zien.

Ik kan me niet verweren. De liefde van mijn ouders voor mij is zo allesverzengend dat ik niet mag haten. O, wat begrijp ik mijn moeder. Wat is dit verschrikkelijk verstikkend. Wat zijn ze onbeholpen. Ik hoef enkel tevreden zijn. Haar hele zijn, al haar onuitgesproken woorden staan in het teken van mijn tevredenheid. “Als jij, mijn kind, niet tevreden bent zal ik sterven. Welnu. JE MOET TEVREDEN ZIJN MIJN KIND.”

En ergens zegt mijn vader iets wat mij doet walgen. Ik wil niet dat iemand mij verbaal zo penetreert. Ik word misselijk.  De wereld om mij heen verdwijnt. Ik zit in een tunnel en wil alleen nog weg weg weg. Ik wil dit helemaal niet leren zien. Ik wil gewoon dat het aan mij ligt, ik wil zelf de fout zijn.

Lieve therapie, mag ik weer even stoppen met voelen, even stoppen met zien?

Lees ook:

  • meisje met kindjes

    Al jaren vind ik het bij sommige mensen lastig om open te zijn over mijn psychische problemen. Vooral op werk. Nou kan ik zelf door mijn problemen niet werken, maar om mezelf toch een beetje bezig te houden, heb ik…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer