Lieve Therapie,

Lieve Therapie,
Ik wil dit helemaal niet zien.
Ik wil dit helemaal niet weten.
Laat me met rust.
Ik heb het niet voor niets nooit geweten.

Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven. Een klein stukje over de grote veranderingen die ik doormaak dankzij therapie. Mijn transformatie. De transformatie van iemand die, zonder dat zij het zelf wist, de helft van haar gevoelens niet kende.

Een stukje over bergen die dalen zijn; vergezichten in mijzelf. Over de angst datgene tegen te komen waar ik zo naar heb verlangd. Over het herkennen van gevoelens die ik nooit gewild heb. Over het kapot gaan om heel te worden. Duidelijk en zwart-wit bedacht.

Over de liefde voor mijzelf die zich diep in mij nestelt. Mijn ogen opent.

Uitzinnige euforie kan het opleveren wanneer ik besef boos te zijn. Hoe boosheid voelt. Hoe het te benoemen is. Hoe het blijkt te bestaan. Zoals nu. Ik voel dat ik  kolk. Mijn aderen gevuld met vloeibaar kokende metalen, stollend richting de huid. Mijn armen verstijven.

Ik kijk naar mijn arm,  mijn hand. Zoveel interpretaties over dit uitzicht zijn mogelijk. Hoe goed ken ik dit uitzicht. En wat ben ik blij dat ik weet dat het woede is. Dat het een gevoel blijkt dat te benoemen is. Toch wil ik het weg weg weg. Maar dat weet ik nu. Ik kan nu zien, immers.

Ik ben op weg. Ik voel wat ik voel. Ik weet wat ik voel, hoe het heet, hoe het voelt. Ik denk wat ik denk, ik ken deze gedachten. Ik zie wat ik nooit zag, mijn horizon verbreedt. Ik weet nu wanneer het misgaat. Wanneer ik het gevoel weg wil maken. Maar nu ik kan toegeven te voelen, word ik keer op keer overspoeld.

Ik ben dus op weg, naar huis. Twee dagen ben ik bij mijn ouders geweest. Ik wil niet zien wat ik leer te zien. Ik wil niet weten hoe oneerlijk het is. Ik wil hen geen pijn doen. Ze bedoelen het zo goed. Maar het is niet meer te vermijden dat ik nu alles zal gaan zien.

Ik kan me niet verweren. De liefde van mijn ouders voor mij is zo allesverzengend dat ik niet mag haten. O, wat begrijp ik mijn moeder. Wat is dit verschrikkelijk verstikkend. Wat zijn ze onbeholpen. Ik hoef enkel tevreden zijn. Haar hele zijn, al haar onuitgesproken woorden staan in het teken van mijn tevredenheid. “Als jij, mijn kind, niet tevreden bent zal ik sterven. Welnu. JE MOET TEVREDEN ZIJN MIJN KIND.”

En ergens zegt mijn vader iets wat mij doet walgen. Ik wil niet dat iemand mij verbaal zo penetreert. Ik word misselijk.  De wereld om mij heen verdwijnt. Ik zit in een tunnel en wil alleen nog weg weg weg. Ik wil dit helemaal niet leren zien. Ik wil gewoon dat het aan mij ligt, ik wil zelf de fout zijn.

Lieve therapie, mag ik weer even stoppen met voelen, even stoppen met zien?

4 Comments

    1. Ik moet erg denken aan het boek Niemandskinderen als ik je bericht lees. Het heeft me zo geholpen met het openen van mijn ogen en niet steeds als het te dicht bij kwam weg te rennen van het gevoel.

      Maar daarnaast ook dat het allemaal niet in 1x kan. Je kan niet alles in 1x toelaten, steeds weer een beetje. Zo werkt het bij mij ook; soms past het gewoon allemaal even niet meer in m’n hoofd.

      Dus ik zeg tegen jou ook wat mijn therapeut tegen mij zegt: we doen het in jouw tempo. En dat is goed.

  1. O! Ja! Ik heb niemandskinderen vorige week gelezen en vond het echt een trip! Er vallen fingen op zijn plek. Maar vooral de stap naar erkennen dat mijn gevoel echt Is/was.
    Sinds dien, en openere gesprekken in mijn therapie ben ik best in de war. Wat Is waarheid? Wat mag ik onder ogen zien en wat Is gehuld in schaamte… Heel intens maar ik voel dat het me heel veel gaat brengen wanneer ik eerlijk naar alles kijken kan… Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.