Liefhebben doet zoveel pijn

Ik hou van haar. Als ik in haar ogen kijk, dan vind ik dat het mooiste wat ik ooit zag. Ik vraag haar om expres in mijn gezicht te ademen, omdat het de lekkerste geur is. Haar lijf is zacht en warm en het past precies om mijn lijf heen. Ik kan naadloos met haar versmelten, tot één wezen.

Ze is de hele wereld voor me en ik voel me hopeloos verloren. Hoe meer ik van haar hou, hoe meer pijn ik voel.

De band is sterk, geeft me houvast, grond onder mijn voeten. Ik had eindelijk het gevoel dat ik stopte met vallen, dat ik kon gaan staan, koers bepalen. Ik doe dingen die ik nooit heb gedurfd, maak keuzes die ik nooit eerder maakte. Ik ga vooruit, ik sta vol in het leven. Ze gaf me vleugels, maar ik bleek zelf sterk en slim genoeg om er ook daadwerkelijk mee te kunnen vliegen.

Ik weet dat ik onherroepelijk val als ze me verlaat. Hoe groter mijn liefde, hoe dieper de val.

Met haar aan mijn zijde kan ik helen, omdat ik opnieuw tegen alles opbots wat me ooit pijn heeft gedaan. Maar ditmaal ben ik er bij en krijg ik de tijd om rustig te kijken. Wil de ander ook begrijpen wat er gebeurt, daar van leren, naar mij kijken wat het met me doet. Ik word groter dan ik ooit was, dan ik ooit durfde te zijn.

Ik krimp ineen wanneer ik eraan denk dat ze misschien ooit niet meer bij me zal zijn. Alsof ik zou veranderen in een zwart gat van gapende leegte.

Ik ben met haar de hoogste berg op geklommen en ik voel haar hand mij zo stevig vasthouden en mijn eigen benen die zo sterk blijken om op te lopen. Ik word steeds gelukkiger en steeds meer mij. Ik merk dat mensen me gaan waarderen, puur omdat ik mijzelf ben.

Ik liep al eerder hand in hand en ik ben al eerder één geworden. Zo’n sterke band, dat ik nog steeds beef van het losscheuren ervan. Nu leg ik een nieuwe band en elke keer als ik voel dat hij sterker wordt, neemt de pijn ook toe. Pijn? Of is het misschien angst?

Ze was alles voor me. Ze wikkelde zich om mij heen en ik om haar en zij weer om mij en ik om haar tot we één kluwe mens waren geworden, waar we ons beiden uit los moesten worstelen. En elke haal deed oneindig veel zeer en toen ze mij van zich los had geknipt, had ik zoveel pijn dat ik besloot om te gaan.

Ik wil zo graag met haar zijn. Maar degene die het belangrijkste was, heeft mij van zich los geknipt, waarna ik ben vertrokken. Ik wil mezelf onderbewust beschermen tegen nog een keer dat gevoel.

Liefste, ik blijf met je meelopen, want ik vertik het om me nooit meer te binden.
Ik hou zoveel van je. En dat doet zoveel pijn.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.