Liefdesangst

Ik voel een soort onrustige pijn. Een klein liefdesverdriet. Ik schaam mij voor de liefde. De liefde die ik gaf, de liefde die ik ontving en de liefde die anderen aan anderen gaven. Ik schaam mij dat ik hieraan blootgesteld word. Volgens mij voel ik mij ook nog eens schuldig. Maar waaraan maak ik mij dan schuldig?

Als je daar zo graag bent ga je er toch wonen’, kon mijn moeder zeggen wanneer ik vrolijk van een logeerpartijtje terugkeerde. Slapen bij vriendinnetjes kon ook echt heel fijn zijn. In sommige huishoudens was alles zo lekker geordend en duidelijk. Toch was logeren ook altijd enorm spannend. Nog steeds kan ik enorm angstig zijn als ik ergens anders slaap. Mag ik een handdoek pakken? Ben ik tot last? Is het lief om koffie te zetten of is het een invasie van iemands privacy? Moet ik vroeg wakker worden om de gastvrouw niet in verlegenheid te brengen? Moet ik extra uitslapen om dezelfde reden? Stink ik? Mag ik zomaar iets te drinken pakken? Doe ik wel alle dingen zoals je ze hoort te doen?

Dit weekend sliepen we bij mijn schoonzus. Zij paste op ons zoontje, zodat wij naar een langverwachte genderbending avond konden waar mijn partner optrad. Ik had een geweldige avond welke eindigde met veel te veel wodka en een luidkeelse groepskaraoke; ‘Creep’ van Radiohead en Queens ‘Bohemian rhapsody’. ‘Mamaaaaa oehoehoehoe….’ Ik huil niet. Ik hou van het leven.

Maar ik betaal, naast de kater, nog een andere prijs voor zo’n avond. We logeren namelijk in een heel liefdevol huishouden. De puberkinderen waar ik ‘s ochtends mee ontbijt, zijn zelfverzekerd en niet argwanend. De ouders zijn oprecht geïnteresseerd. Er worden grapjes gemaakt. Niemand verstopt zich. Ik kan sinds kort zien wat ik gemist heb en dat doet pijn. Mijn schoonzus laat een sms’je zien dat ik blijkbaar ‘s nachts gestuurd heb. Het is een liefdesuiting die erg lijkt op een slechte songtekst. (Ik weet dat ik geen wodka moet drinken- De laatste uren voor het slapengaan blijk ik helemaal vergeten te zijn.)

Ik schaam mij zo. Niet omdat ik uitzinnig heb gezongen, niet omdat ik teveel dronk en niet omdat ik een paar uur kwijt ben. Ik schaam mij omdat ik heb gezegd dat ik van haar houd. Ik schaam mij dat ik aan heb gegeven dat ik de liefde die ze geeft waardeer. Ik schaam mij dat ik verlang. Ik schaam mij dat ik besta.

Een paar uur eerder droomde ik dat ik mijn ouders tegenkwam. Mijn vader lachte toen hij mij zag en gaf me meerdere oprechte knuffels. Met volle armen. En hij leek zich te verontschuldigen voor al die keren dat het anders was. Hij leek te zeggen dat het goed was. Ook mijn moeder gaf me een zelfverzekerde knuffel. Als vanzelfsprekend lieten zij zien hoeveel zij van mij houden en ik kon dat als vanzelfsprekend ontvangen. Ik word wakker en het eerste wat ik voel is de pijn dat deze droom een droom is. Dromen zijn alleen fijn als ze werkelijk zijn.

Ik lig dus in dat liefdevolle huis van mijn schoonzus. De lakens ruiken heerlijk verzorgd. Alles is zacht en schoon en met liefde. Ik open er mijn ogen en denk aan de droom die ik zojuist had. Zo is het nooit geweest, en zo zal het nooit zijn. Ik zal dit voor altijd moeten missen. Ik schaam mij dat ik dit denk. Want los van knuffels hebben mijn ouders mij echt heel veel proberen te geven. En zo kom je van schaamte bij schuld.

Ik ben nu weer thuis. En hoewel deze blog, met woorden als schuld en schaamte, misschien wat zwaar klinkt, ben ik vooral dankbaar. Dankbaar en tevreden. Dat ik langzaam mag gaan begrijpen wat ik heb gemist. Dat ik niet depressief word nu omdat ik de gevoelens niet plaatsen kan. Maar dat ik ze mag proberen te voelen. En dat ik er iets liefdevols voor in de plaats mag zetten. Want in mijn huis ben ik zelf de moeder.

meer blogs van avermin

6 Comments

  1. Pijnlijk om te lezen wat je gemist hebt. Maar goed dat het er (steeds meer) mag zijn. Ik bedoel niet dat het makkelijk is om dat te voelen, maar zoals je zelf al schrijft kan je jezelf leren begrijpen. En ook daardoor dingen thuis anders doen. Mooi geschreven.

    1. Hoi, ja, dat het er meer mag zijn. Nadat ik deze blog Had geschreven sprak ik ook mijn therapeut. Hij zei ook dat die droom bijvoorbeeld eigenlijk fijn Is, dat ik er dus meer vrede mee aan het hebben ben, dat ik ze meer toelaten kan. Zo voelt t nog niet helemaal maar we zijn onderweg!
      Het kan echt anders worden. Liefs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.