Liefde, verlatingsangst en bindingsangst.

Ik kijk naar een leeg blad en denk aan wat ik zal schrijven. Ik voel zoveel en denk aan zoveel dingen. Hoe zullen mensen me begrijpen als ik dit ga typen, wat ik voel. De mensen die me zo hebben gemaakt, die me angst hebben gegeven om nog van iemand te houden. Als ik zoveel liefde aan personen heb gegeven en mijn tijd en energie aan ze heb geschonken, terwijl zij nooit liefde voor me hebben gevoeld en me makkelijk hebben kunnen verlaten. Hoe kan ik dan nog anders dan weigeren om van iemand te houden. Ik ben bang om mijn liefde te blijven schenken. Ik probeer mensen nu te beschermen, door ze op afstand te houden. Zodat zij niet ook zullen eindigen met een trauma.

En als ik dan toch de moed heb verzameld, want dat is het voor mij, de moed om iemand toe te laten, maak ik het kapot, soms al voor het is begonnen. Ik weet nou eenmaal niet hoe lief te hebben, maar ook niet hoe liefde te ontvangen, te accepteren, te omarmen! Accepteren dat ik het verdien om geliefd te worden, te zijn.
Mensen kunnen zoveel invloed op je hebben. Wanneer ze mijn leven uitlopen, merk en voel ik dat. Ik voel me zo zwak en minderwaardig. Wanneer ze met me zijn, voel ik me zo sterk en alsof we samen de wereld aan kunnen. Ik hecht me aan harten, die niet bestemd zijn om te blijven. Zoveel liefde te geven, zoveel zorgen die je om de ander maakt, terwijl het de ander weinig kan schelen. Ieder is bezig met zijn eigen leven en geluk. Hoe de ander zich voelt.. ach.. zolang zij zich maar gelukkig voelen is het niet van belang, toch.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.