Liefde leren met borderline

Ik heb zelden zo snel en intens een boek versleten als “Het meisje en de psychiater” van Erik Rozing. Ik herkende er zoveel uit, helaas ook tot mijn eigen verdriet. Het boek over een meisje met borderline en al de problematiek die er bij kwam kijken. Het stuk over mensen met borderline die niet in staat zijn om een relatie te krijgen op pagina 96 raakte mij het meest. Ik had dan misschien geen ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis, maar wel veel kenmerken daaruit. En ik ben 30 jaar en eigenlijk altijd single. Ben ik er dan niet toe in staat?

Ik moest na dit stuk het boek even wegleggen. Ik probeerde te googelen, maar vond alleen maar artikelen over “Hoe blijf je uit de buurt van iemand met borderline”, “Hoe verbreek je een relatie met iemand met borderline” en “Hoe herken je of je relatie hebt met een borderliner”? Ik heb officieel een NAO persoonlijkheidsstoornis, met onder meer trekken uit borderline persoonlijkheidsstoornis. Langzaamaan kom ik echter na jaren therapie erachter dat mijn klachten en patronen erg hardnekkig zijn en mijn stemmingen erg worden bepaald door triggers. Veel dingen lijken daadwerkelijk op kenmerken uit borderline persoonlijkheidsstoornis.

Ik bedacht mij welk effect al deze stigmatiserende zoektermen had op een persoon met borderline. Het raakte mij intens en maakte alles wat ik had geleerd in therapie even ongedaan. Ik was toch meer dan mijn aandoening? Ik had toch juist kwaliteiten? Ik snap mijn eigen ernst en ik weet dat ik met mijn gedrag de afgelopen tijd vrienden heb geraakt en opnieuw ben kwijt geraakt. Ik beloof iedere keer beterschap en dat ik er van zal leren. Echter gaat het zo vaak opnieuw mis dat ik snap dat het ongeloofwaardig is geworden.

Na dit besef en al deze dingen gelezen te hebben verlangde ik intens naar een knuffel. Naar iemand die mij lief had en even kon troosten. In plaats daarvan voelde ik leegte. Leegte, alweer een kenmerk van borderline dat zo vaak terugkwam. Ik verslond het boek verder. En nadat het uit was legde ik het weg. Pfoe, wat pijnlijk en moeilijk om te lezen. De kenmerken van mij zijn niet zo heftig als bij de hoofdpersonen in het boek en ik heb het geluk goed te kunnen reflecteren op mijn eigen gedrag. Toch waren veel dingen herkenbaar en was ik bang dat ik daadwerkelijk nooit in staat zou zijn om te kunnen liefhebben.

Toen dacht ik aan de mensen met borderline die ik kende in mijn omgeving (meeste zelfs ex-borderliners). Vrijwel allen hadden veel progressie geboekt in therapie en hebben inmiddels een stabiele relatie. Ik zelf heb de diagnose alleen gekregen bij het afscheid van mijn lange behandeling voor persoonlijkheidsstoornissen. Ik kwam binnen met een NAO (niet anderszins omschreven) persoonlijkheidsstoornis en ging weg met een borderline persoonlijkheidsstoornis, ook al was mijn stemming wel heel erg verbeterd. Ik had dit opmerkelijk gevonden, maar had er maar geen aandacht aan besteed. Alles wat je immers aandacht geeft groeit, en ik wilde verder met mijn leven.

Dat moet ik nu ook na het lezen van het boek. Het was waarheidsgetrouwe fictie, maar zei niets over mijn eigen leven. Mijn problematiek is hardnekkig. Toch heb ik een baan en een vangnet aan vrienden die ik al lang heb en waarmee ik heel open over mijn gedrag en problematiek kan praten. Ik kom van ongelofelijk ver, maar mag mij door dit boek niet laten wijsmaken dat ik nooit lief zal hebben. Ik heb juist geleerd dat mijn humor, attentheid en mijn empathisch vermogen sterke eigenschappen zijn. Dat ik daardoor een geliefd mens ben en mijzelf mag liefhebben. Misschien komt die andere liefde dan ook nog wel een keer…

6 Comments

  1. Mijn vriendin met borderline(-trekken?) heeft me dit boek aan het begin van onze relatie gegeven. Ik heb het ook ademloos uitgelezen, ik heb zelf ook wel een trek of vier en veel vrienden en kennissen met een onsje meer. Ik heb haar aangeraden het boek zelf niet te lezen.

    Heftig boek. Heftig stigma sowieso rond borderline. Maar anderhalf jaar in relatie met haar (en 33 jaar met mezelf) hebben uit eerste hand bewezen dat het idee dat je met borderline niet lief kan hebben nergens op slaat.
    Anne onlangs geplaatst…MoederkatMy Profile

  2. Essy

    Mooie blog, Thomas. Het is ongelooflijk lastig om je niet onderuit te laten halen door stigmatisering. Ik kan me voorstellen dat het je soms twijfelen laat over jezelf, maar ieder mens is anders. Iedereen met welk label dan ook verschilt van elkaar. Ik zie dat je je goede eigenschappen kent. Dat is waardevol. Daar kun je op vertrouwen.

    Liefs

    1. Het is een best genuanceerde roman, dat maakt het ingewikkeld. De sites stigmatiseren erg, maar het boek is meer een kwestie van… niet elke lesbienne is als Ellen DeGeneres. Of niet elke auto is een Volvo. Of niet elk besturingssysteem is Windows. Het zijn er best veel, al is het een generatieproduct en verandert het.

      Het maakt het lastiger naast je neer te leggen dan die rare borderlineschreeuwsites. En er spreekt ook een enorme liefde uit voor mensen met borderline. Zoals je hoort, ik heb er ook moeite mee šŸ˜‰
      Anne onlangs geplaatst…MoederkatMy Profile

  3. Een leven samen is hoe dan ook hard werken. Je bewust zijn van je kwetsbaarheden is de eerste stap naar reĆ«ele mogelijkheden, in wat voor relatie dan ook. Zo is een kwetsbaarheid van mij dat mijn stemmingen enorm beĆÆnvloedbaar zijn, dus ik moet het boek niet gaan lezen. Gegarandeerde trip naar een dip. Dus ik lees nietsaandehand-romannetjes, hoe benieuwd ik ook ben naar dit boek…

    Volgens onze psychiater zijn wij een schoolvoorbeeld van de uitzondering bevestigd de regel met ons borderline/ASS huwelijk. Ik zou het niemand aanraden, maar liefde komt zoals het komt. Het vindt zijn weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.