Lief klein meisje

“Lief klein meisje,
Sorry voor alle keren dat ik je van mij weg heb geduwd. Dat ik je niet kon troosten, omdat ik het moeilijk vond. Het spijt me dat ik je de rug heb toegekeerd en je af heb gewezen. Dat ik steeds ruzie met je heb gemaakt, omdat ik er niet meer tegen kon. Klein meisje, ik weet dat ik je niet altijd helemaal begrijp, maar ik leer steeds een beetje meer wat je nodig hebt. Lief klein meisje, ik weet dat ik er vaak niet voor je was. Het spijt me dat ik het niet kon. Maar ik wil je vragen, mag ik het nog eens proberen? Mag ik alsjeblieft bij je zijn?”

Naar aanleiding van een blog die ik pas schreef over mijn kleine meisje heb ik bovenstaand briefje voor haar geschreven. Ik wil haar nog steeds troosten, maar het doet zoveel pijn. Als ik dat voel wil ik vooral huilen. Omdat ze opgesloten zit in zichzelf en het pijn doet hoe onveilig ze zich voelt. Dat ze zo bang is, dat ze het liefste helemaal weg wil kruipen. En hoe zij niet gezien werd en dus niet kreeg wat zij zo hard nodig had.

Ik heb haar de afgelopen jaren heel vaak weggeduwd omdat ik haar lastig vond. Omdat haar pijn en verdriet me te veel was. Omdat ik wilde dat ik dat niet zou hoeven voelen. En elke keer als ik haar afwees kroop ze nog dieper weg in haar hoekje.

Maar ik denk niet dat ik dat nog langer wil, haar wegduwen. Omdat dat niet is wat zij nodig heeft en dat mij dus ook niet zal helpen. Ik vind het nog steeds moeilijk, omdat het verdriet van dat kleine meisje mij soms ook van streek maakt. Haar angst zorgt ervoor dat ik ook weg wil kruipen onder een stapel kussens en niet de enge boze buitenwereld in wil hoeven stappen.

Ik probeer haar niet langer weg te duwen, maar haar er te laten zijn. Ik vertel haar dat het oké is, dat haar gevoelens er mogen zijn. Dat zij er mag zijn. En dat het pijn doet, omdat ik er vaak niet voor haar kon zijn, maar dat ik soms ook dingen moeilijk vind en leer hoe ik daarmee om kan gaan. Dat ik niet zal ontkennen dat de wereld misschien soms raar of eng kan zijn, maar dat er in deze wereld ook een plekje is voor ons. Een plekje waar het veilig is.  En dat ik, als zij mij de tijd geeft, steeds beter zal leren hoe ik haar kan geven wat zij nodig heeft.

6 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.