Lichter leven, zweven

Lichter leven, zweven

Deze blog gaat in op een ernstige vorm van anorexia en bevat mogelijk triggers. Zorg voor jezelf!

Anorexia nervosa, dat is toch iets voor jonge meisjes die aandacht willen? En het heeft toch alles te maken met het slankheidsideaal, de graatmagere modellen en de fitgirls?

Aan de oppervlakte lijkt dat ook best te kloppen, want ook al ben ik een belegen vrouw van 50 jaar, ik wil afvallen, ik wil lichter zijn.
Lichter zijn. Lichter leven.
Dansend door het leven, mijn tenen nauwelijks de aarde rakend. Lichter leven, zweven.

Geen last meer van mijn pijn, ellende en verdriet. Geen last meer van al die zware, nare gevoelens. Geen heftige herinneringen meer. Geen trauma meer herbeleven.
Dansend, vederlicht, over de scherven van mijn leven.

Zweven, ver boven de ellende van de wereld. Geen pesten meer, geen ruzie, geen haat, geen aanslagen, geen oorlogen.

Maar eten moet. Drinken moet. En ja, dat snap ik zelf ook wel. Met mijn verstand is heus niks mis. Maar, bij ieder hapje, ieder slokje, is het net alsof alle geluk uit mij gezogen wordt. Een intens verdrietig en onheilspellend gevoel, iedere keer als ik slik. Een allesoverheersende angst die steeds groter wordt.
En zodra ik “vol” zit, en dat gebeurt na twee of drie hapjes of slokjes al, voel ik me een hoopje ellende. Alles is naar. Ik voel me rot en waardeloos. De wereld om me heen is zwart en het zal ook nooit meer goedkomen. Echt, ik wil een meteoriet die de hele aarde laat exploderen, alsjeblieft, nu. Dan is het tenminste afgelopen met dit tranendal.

Maar als mijn maag weer leeg is, voelt het een heel stuk fijner. Lichter. De zware depressieve gevoelens worden minder en minder. En dat wil ik dolgraag zo houden. Niet eten, niet drinken, het voelt zo ontzettend veel beter. Maaltijden overslaan, het geeft een onbeschrijfelijk goed gevoel. Dus bedenk ik smoesjes om maar niets te hoeven eten en drinken.

Totdat mijn lichaam begint te protesteren. Dan volgt het flauwvallen, de uitdroging, ondervoeding en de bloedwaardes waar dokters van schrikken. Dus ook de spoedopnames, infusen en wekenlange sondevoeding. De zorg en schrik van de mensen om me heen. Het onbegrip. De boosheid. Zij begrijpen niet waarom ik het doe, waarom ik het zover laat komen. Zij snappen niet waarom ik hiervoor kies.  En zo dun zijn is toch ook helemaal niet mooi? De te droge huid, de blauwzwarte handen, de haaruitval, de slaap die maar niet komen wil, het altijd koud hebben, waarom wil je dat? Door je eigen schuld weer opgenomen worden, het is maar waar je zin in hebt.

Ik probeer het wel uit te leggen. Anorexia is een ziekte. Ik kies daar niet voor. Het gevoel dat eten en drinken mij geeft is niet te verdragen. Het lichter zijn, het zweven, zelfs het verdwijnen voelt zoveel beter. Dan kan ik blij zijn. Maar dat kan niet samen met leven. Ik weet het. Ik weet het allemaal, maar daar verandert mijn gevoel niet van. Ik kan blijmoedig aan een kop thee beginnen, maar na een paar slokjes is het tranen met tuiten huilen, de hel op aarde beleven. En wat zegt vervolgens een hulpverlener? “Het is je eigen verantwoordelijkheid.” Ik weet nog steeds niet hoe die opmerking mij kan helpen. Want ik ben bang en gewoon ontzettend verdrietig. Ik zak diep weg in de scherven van het leven. En dat doet ontzettend veel pijn. Dus sleep ik mezelf naar balletles. Dan kan ik dansend loskomen van de pijn. Dansen en muziek maken, daar is mijn leven veilig en fijn. Daar kan ik zweven en de wolken raken.

Lees ook:

  • Meisje kijkt naar de zee

    Hallo allemaal, ik ben Tessa, sommigen zullen mij vast herkennen van mijn blog op instagram. Ik heb sinds mijn zeventiende levensjaar de diagnose McDD. Het vermoeden van autisme was al op jonge leeftijd uitgesproken, maar…

  • Slapende vrouw in bed

    Eigenlijk ben ik altijd een goede slaper geweest tot ik in een diepe depressie terechtkwam. Ik haperde tegen opname aan, hield mezelf steeds maar net staande. Er was een moment dat ik doodmoe was, maar…

  • De sandwich van mijn leven

    Deze blog gaat in op seksueel misbruik. Lees deze blog niet als je weet dat dit niet prettig voor je is. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met Sensoor. Hoewel het…

4 reacties

  1. Het lijkt alsof lichtheid van je lichaam bij jou gelijk is geworden aan lichtheid van je ziel. Dank je voor het delen van dit, ondanks al het zweven, zware stuk. Sterkte Kaatje.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Verkeerde kamp

  2. Hallo Kaatje.
    Duidelijke blog, beter had je het niet kunnen verwoorden.
    Ik zat ooit op het randje van jaren geleden, maar nu nog wel een haat liefde relatie met eten. Zo lastig om daar doorheen te breken! Over hoe je behandeld wordt door een arts of meerdere, nee daar wordt je zeker niet beter van! Integendeel juist! Voel je je nog een grotere mislukkeling. Dank voor het delen.
    En heel veel sucses maar vooral geluk. Liefs Wilhelmina.

  3. Dank je wel Kaatje. Nooit geweten dat het zo moeilijk voor je is. Laat je blog eens aan je hulpverleners lezen. Daag moedige Kaatje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.