Leven voelt als een straf

‘Heb je er ooit aan gedacht jezelf wat aan te doen?’ Eén van de standaard vragen bij een intakegesprek. ’Het is belangrijk dat we erop kunnen vertrouwen dat je jezelf niets aandoet’.
Braaf knik ik ja. Een antwoord naar waarheid, want hoewel ik het leven vaak meer dan zat was, zal ik mezelf niks aandoen, niet opeens, niet impulsief.

Bovendien ben ik net met deze behandeling begonnen. Vertrouwen, dat is een groot woord na zoveel behandelingen, maar hoop heb ik wel. Dus nee, voor een zelfmoordpoging hoeven ze niet bang te zijn. Ik kan echter niet helpen dat ik bevestigend op de vraag moet antwoorden of ik me wel eens zo somber voel dat ik aan zelfmoord denk. Ja, dat klopt, daar denk ik wel eens aan, maar dat is iets anders dan er echt toe over gaan.

Toch moet je vastleggen dat je jezelf echt niets aandoet, om er vervolgens de hele behandeling geen woord meer aan vuil te mogen maken. ‘Mogelijk te triggerend voor anderen’, het voelt alsof één van mijn problemen samen met de belofte mezelf niets aan te doen, onder tafel wordt geveegd.

Uiteindelijk gingen alle deuren dicht toen ik eerst mijn huisarts en later de levenseindekliniek om euthanasie vroeg. Het was een lang traject. De second opinion psychiater vond dat er uiteindelijk toch nog wel een behandeloptie was, maar niet nu. Uiteindelijk werd er verder overlegd en kwam er een nee. Qua hulpverlening wil ik nu verder, maar dat is nog een hele zoektocht. Euthanasie wordt het niet, maar de wil om te leven keert niet opeens terug. 

Hoewel de mensen om mij heen opgelucht zijn met de afwijzing van mijn euthanasieverzoek, voelt het voor mij niet zo. Het voelt als straf te moeten leven nu er geen oplossing lijkt te zijn. Ik wil me graag beter voelen, maar ik heb geen idee meer hoe. Opnieuw therapie volgen lukt niet, want de huisarts weigert me door te verwijzen. Ze lijkt allang blij dat het FACT-team me nog opneemt. Voor mij voelt het alsof ik niet de kans krijg om aan mezelf te werken, want die kansen krijg ik niet, zo voelt het. Ik voel me zo mislukt, zo niets, maar ik heb één ding geleerd. Vanaf nu ben ik nooit meer zo open over hoe ik me voel. 

De tranen hou ik binnen, van binnen schreeuw ik, maar ik durf het niet meer te zeggen. Bang om niet verder te komen, bang om enkel te eindigen in een kliniek, gesloten, zonder zelf nog iets te kunnen zeggen. Dus adem ik in, lach ik en ga door, het gaat prima. Stoppen met vechten, nee dat kan ik ook niet, maar de GGZ dat heb ik voor nu wel even gezien. Ik vecht, ik lach, ik ga wel door en ik hoop dat ik me op den duur hieruit vecht. Het moet me lukken.


Heb je gedachten aan zelfmoord en wil je daar met iemand over praten? Chat via 113.nl of bel naar 0900-0113.


Lees ook:

  • meisje liggend op bed

    AU. Ineens is het er. Het neemt me volledig in beslag. Het zorgt dat ik niet goed na kan denken. Het doet zo’n ontzettende pijn. Zo’n pijn dat ik niets liever wil dan weg ervan. Het voelt ondragelijk. Het overvalt…