Leven met zebrastrepen

“…Ik wil al reageren maar dan blijft mijn blik steken bij haar benen. Verschrikt trekt ze ze terug. ‘Sorry, ik wou niet kijken,’ zeg ik, maar het voelt hopeloos inadequaat.
Iefke laat haar hoofd hangen en plukt wat aan haar pyjamabroek.  ‘Ik dacht dat ik alleen was, anders had ik wel mijn lange broek aangetrokken.’ Ze zucht diep. Dan strekt ze langzaam, één voor één, haar benen weer uit en kijkt er zwijgend naar. ‘Ik heb het nog nooit aan iemand laten zien,’ mompelt ze. ‘Het is zo lelijk, zo afschuwelijk. Ik kan niet geloven dat ik mezelf dit heb aangedaan, dat ik…’ Ze schudt zacht met haar hoofd. ‘Vroeger vond ik mezelf weerzinwekkend. Na alle therapie weet ik inmiddels wel beter, maar het resultaat is dat mijn lichaam nu echt afstotelijk is.’ Ik kijk voorzichtig naar haar benen. ‘Vind je het echt zo lelijk?’
‘Natuurlijk. Ik kan geen korte broek meer aan, kan nooit meer een jurk of rok dragen omdat mensen er anders van schrikken of denken dat ik gevaarlijk ben. Dat is toch zo? Dit is toch ziek?’
Ik kijk naar de honderden zilverwitte streepjes die de gladde, bleke huid doorsnijden. ‘Zebrabenen,’ mompel ik…”
(UP – Myrthe van der Meer)

Net als Iefke in het boek UP van Myrthe van der Meer heb ik zebrabenen, zebraheupen en één zebra-arm. Jarenlang heb ik mijn lichaam en mezelf gehaat en dat uitte ik op mijn lichaam, ik wou het kapot, ik gaf er niks om zolang het maar kapot ging. Ik verstopte mijn armen en benen in lange kleding, niemand hoefde mijn lichaam toch te zien, het was immers afschuwelijk, net als ik. Mijn zelfbeeld is nog steeds iets waar ik regelmatig problemen mee heb maar ik verstop mijn lichaam meestal niet meer in lange kleding of tenminste, in elk geval niet meer met warm weer zoals vandaag.

Toch blijft het een uitdaging om de buitenwereld in te gaan met korte kleding. Want ook al ben ik er op sommige dagen oké mee dat ik een halve zebra ben, andere mensen zijn dat misschien niet en sociale afwijzing is iets wat ik enorm vrees. Zoals Iefke al zegt in UP: “kan nooit meer een jurk of rok dragen omdat mensen er anders van schrikken of denken dat ik gevaarlijk ben. Dat is toch zo? Dit is toch ziek?” Die angst voor wat mensen denken is de grootste reden dat ik geen korte kleding aandurfde. Het houdt me nu nooit meer tegen maar het zorgt nog regelmatig voor angst en paniek als ik buiten ben.

Ik kan je in elk geval één ding verzekeren; ik ben niet gevaarlijk en ik en mijn lichaam zijn niks om van te schrikken, zoals je hieronder kan zien.

Mijn littekens zijn nou eenmaal deel van mij, het verandert niks aan wie ik ben als een persoon en het heeft ook geen invloed op mijn persoonlijkheid. Dus bij deze een oproep aan iedereen die dit leest, mocht je iemand zien met zebrastrepen; zeg er niks van. Ze vinden het vast niet erg als je er naar vraagt maar het is veel fijner als je er naar kan kijken zoals ik dat doe; als zebrastrepen. Niks bijzonders, niks kwetsends, niks gevaarlijks, niks om van te schrikken, het zijn enkel strepen op iemand zijn of haar lichaam. Het heeft verder geen toegevoegde waarde en het is ook niks om je voor te schamen of om te bedekken. Daarnaast is het veel fijner om korte kleding aan te durven als het warm is. Ik ga in elk geval deze zomer genieten van de zon in mijn korte kleding, ongeacht wat mensen van mijn zebrastrepen denken.

5 Comments

  1. Hier ook een zebra. Op alles behalve voeten, bovenrug en één arm na.
    De strepen/vlakken/groeven/gaten zijn deel van mij. Ik vind ze niet mooi en niet lelijk. Soms zitten ze in de weg, bijvoorbeeld wanneer ik een bepaalde indruk moet achterlaten, tijdens werk bijvoorbeeld. Dan is alles bedekt. Maar anders is het deel van mij. Het is van het deel dat niet kan praten. Daarom koester ik de littekens ook ergens heel diep: het zegt alles wat ik niet kan vertellen.

  2. Fijn dat je deze zomer de korte broeken gaat rocken! Ik heb ook jaren geautomutileerd maar litteken (gelukkig) niet snel, waardoor je het bijna niet meer ziet. Wel heb ik striae, en ik merk daar voor een deel eenzelfde mechanisme bij (ooit getriggerd toen ik twaalf was door een stiefmoeder die zei dat ik dat tennisrokje maar niet in het openbaar moest dragen, want dan zag je mijn dij-striae). Maar fuck dat! Onze lichamen vertonen sporen van de weg die we afgelegd hebben, wat voor sporen dan ook. En die sporen mogen er zijn! Littekens, striae, putjes, puistjes, alles. <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.