meisje bij het raam

Leven met hypochondrie ten tijde van het coronavirus

Hypochondrie, oftewel ziektevrees, is een stoornis waarbij een persoon ervan overtuigd is een ernstige ziekte te hebben of krijgen.

Voor mij is het leven altijd al een opgave geweest, continu staat mijn lichaam in de overlevingsstand. Je kunt je voorstellen dat het behoorlijk beangstigend en vermoeiend is als je alsmaar denkt dat je een ernstige ziekte krijgt of hebt. Maar het ging beter met mij; ik werkte aan mijn angst en kon steeds beter weer realistisch gaan denken. Tot het moment dat ik hoorde van het nieuwe coronavirus. Dit was alleen nog maar in China, maar veel mensen werden ziek en overleden aan het virus. Voor de meeste mensen was dit nieuws nog ver weg, maar mijn angst begon alweer toe te nemen. Wat nou als het hier komt…

Weken gingen voorbij, het virus dook op in meerdere landen. Ik kon nog rustig ademhalen, want in Nederland was nog niks aan de hand. Tot de dag dat het ook in Nederland was, in Brabant, de provincie waar ik woon. Het liefste had ik mezelf vanaf dat moment opgesloten, maar dat kan niet want het leven gaat door. Naar mijn werk of therapie gaan werd met de dag moeilijker, maar ik moest wel. Elke dag was ik met mezelf in gevecht om de deur uit te gaan.

Ik zie mijn angst als een engeltje en duiveltje. Het engeltje heeft het beste met me voor en probeert me de mooie dingen van het leven te laten zien. Het duiveltje maakt me kapot en geeft aan ik snel dood zal gaan als ik niet luister. Voor het coronavirus er was, kwam mijn engeltje steeds meer aan het woord en kon de duivel worden getemd. Nu schreeuwt mijn duivel: SLUIT JEZELF OP, MIJD IEDEREEN, DOE JE DIT NIET DAN ZUL JE ZIEK WORDEN EN DOOD GAAN EN NEEM JE HEEL JE FAMILIE MET JE MEE. EN ALS JE DOOD BENT, BELAND JE IN EEN ZWART GAT WAAR JE ALLEEN NOG MAAR KAN SCHREEUWEN OM HULP MAAR NIEMAND ZAL JE HOREN. Ik weet dat dit heel zwart klinkt en veel mensen zullen vinden dat ik me aanstel,maar helaas is dit voor mij de werkelijkheid.

Het engeltje kan ik niet meer horen, want het duiveltje schreeuwt te hard. En ik weet dat er met mij een hoop mensen met hypochondrie zijn die hetzelfde voelen. Schaam je niet voor wat je voelt, daar heb je niet zelf voor gekozen. Praat met mensen om je heen over waar je mee zit, dat helpt. Misschien maar een beetje, maar alle beetjes helpen.

En laten we bidden en hopen voor heel de wereld dat dit virus snel weg zal gaan en we allemaal weer rustig (zonder deze ziekte en angst) kunnen leven.

Lees ook:

  • Help, ik heb een lichaam

    Ineens denk ik: Klopt mijn hart nog wel? Ik voel en luister aandachtig. Tik, tik, tik, dat is hem, onmiskenbaar. Maar slaat hij nou een slag over? Ik leg een vinger op mijn pols, later in mijn hals. Voel ik…

Mondkapjes

Als je toch een mondkapje op moet in het OV… dan maar een leuke.

mondkapje triggerwarning

1 reactie

  1. Heel veel sterkte, Desiree! Hypochonder zijn is altijd al drama (weet ik uit ervaring), maar moet nu helemaal heftig zijn. Ik ben blij dat mijn hypochondrie zich redelijk gedeisd houdt, omdat er net voor de uitbraak stevig behandeld werd. Ik moet er niet aan denken wat er anders was gebeurd.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Hoe moet ik remmen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.