meisje blaast pluisjes paardenbloem

Leven met een kwetsbaarheid voor psychoses

Wellicht ben ik een beetje oud om een dsmmeisje te zijn. 38. Ik heb niet meer die onrust die ik had op mijn 22e. De leeftijd waarop ik mijn eerste psychose kreeg. Wellicht vind je mijn blog een beetje gezapig en saai. Velen van jullie zitten nog in een heftige fase van het leven. Bij mij is het wat gekalmeerd. Ik hoop dat dat bij jou ook zal gebeuren! 

Ik heb een gelukkige jeugd gehad, lieve ouders, leuke vrienden, geen traumatische ervaringen. Ik was een vrolijk kind en ook de middelbare school ben ik goed doorgekomen, afgezien van een onbeantwoorde liefde waar zovelen van ons mee te maken hebben. 

Vervreemding

Na de middelbare school in 1999 ging ik veel reizen en ook ging ik af en toe softdrugs gebruiken. Dit zorgde voor een soort vervreemding. Ik kreeg het gevoel dat dingen dubbele betekenissen hadden, kon eindeloos piekeren over (culturele) verschillen en waarom mensen iets zeiden. Ik had continu het gevoel dat ik in een droom leefde. Tegelijkertijd ervoer ik stress over mijn studie in het buitenland. Het ging me allemaal niet snel genoeg en ik had niet het gereedschap om problemen effectief aan te pakken. De problemen waren te groot: vooral de taal die ik niet goed beheerste zorgde voor onzekerheid. 

Ik wist het eigenlijk zelf al

Op een ochtend, ik was toen 21 jaar, kwam ik mijn huisgenoot tegen in de woonkamer en ik vroeg haar van wie zij bezoek had gehad die avond ervoor. Ze had geen bezoek gehad. Wat ik zelf eigenlijk ook al wist. Ik had hele gesprekken zelf gefantaseerd. Mijn hoofd was op hol geslagen. Met de studie lukte het ook niet meer. Ik ging alles onderstrepen en zag door de bomen het bos niet meer. Ik kon hoofdzaken niet van bijzaken onderscheiden. Ik besloot terug naar Nederland te gaan en kwam in gesprek met een psycholoog. Die stuurde me door naar een psychiater waar korte tijd later werd vastgesteld dat ik een psychose had. 

Draadje los

Wat ik nu vertel klinkt niet zo schokkend, maar ik heb ook in mezelf roepend door de stad gelopen terwijl iedereen me aangekeken moet hebben, in vreemde steden doelloos rondgezworven, bij onbekenden overnacht en visuele hallucinaties gehad die uit een horrorfilm leken te komen. Ik heb dingen kapot gemaakt en rare verhalen opgehangen, mensen bang gemaakt daarmee wellicht. Anderzijds waren dit incidenten, het was niet chronisch. Ik vond het moeilijk om met antipsychotica te beginnen, maar gelukkig wist ik zelf nog wel dat ik ziek was. Dat is een zegen geweest. Dat mijn ouders mij in mijn jeugd een besef van normaliteit bij hebben kunnen brengen. 

Moeilijke jaren

De jaren van mijn 21e  tot circa 25e waren moeilijke jaren. Ik moest leren omgaan met die kwetsbaarheid. Af en toe wilde ik nog reizen, terug naar dat land waar ik had gewoond en dan ging het weer mis. Ik heb heel veel respect voor vluchtelingen in Nederland. Ongelooflijk knap hoe veerkrachtig velen van hen zijn, vaak na oorlogen in hun eigen land. Het studeren lukte en in 2008 studeerde ik af voor mijn universitaire master. Werken bleek lastig. Ik kan in complexe situaties geen overzicht krijgen. Er komt dan teveel binnen. Als ik veel nieuwe mensen, dingen door elkaar gebeuren zie moet ik voortdurend de afweging maken: Is dit echt? Ik ben snel moe en heb veel rust en slaap nodig. Op een avond in 2008, mijn opa was die week gestorven, bevond ik me op een treinstation en wist ik zeker dat de maffia mijn telefoon afluisterde. Ik wist alweer hoe laat het was toen ik het thuis vertelde. 

Rust, een gezin, compromissen

In 2010 trouwde ik. Ik kreeg mijn eerste kind in 2011. Ik werd al die tijd, vanaf 2003, bijgestaan door twee vrijgevestigde psychiaters die me veel levenslessen gaven. Het belangrijkste is dat jij je vertrouwen in iemand durft te stellen. Bij mij was dat bij iemand die vooral luisterde, dat was heel prettig. Kunnen vertellen zonder oordeel en vertrouwen voelen van iemand aan wie jij je verhaal vertelt. Het hele verhaal. Helaas heb ik ook te maken gehad met een foute diagnoses, dat wil zeggen, diagnoses waar ik niks mee kon (manisch-depressief, bipolair). De betreffende psychiater die het zelf vooral heel goed wist en mij na één uur ging uitleggen hoe ik in elkaar stak, heb ik maar één keer gezien. Ik heb onvoorwaardelijke steun gehad van mijn ouders, mijn lieve man en van enkele vrienden.  Ik gebruik al zestien jaar een kleine dosis antipsychotica. Ik put veel rust uit de gedachte dat een psychose een lichamelijke aandoening is. De gebieden in je hersens die verantwoordelijk zijn voor de receptie en productie van taal of beeld zijn actief, zonder dat daar reden voor is. Ik heb daar geen schuld aan. Ik leerde signalen herkennen die mijn kwetsbaarheid opriepen: teveel dingen doen, stress, niet kunnen stoppen met denken. Als me dat nu overkomt en ik word me er bewust van leg ik terstond alles neer. 

Maatschappelijk je plek vinden

Het liefste zou ik financieel onafhankelijk zijn, maar tegenwoordig ben ik trots en tevreden met een klein eigen bedrijf, vrijwilligerswerk en het zorgen voor mijn gezin. Wel werd ik boos over hoe bijvoorbeeld Edith Schippers over de GGZ praatte of Jet Bussemaker over de arbeidsparticipatie van vrouwen. Tegenwoordig volg ik de politiek niet meer. Het is ook een zegen om niet overal iets van hoeven te vinden. Ik heb geen recht op een uitkering, omdat ik gezond ben als ik leef volgens mijn eigen voorwaarden. Gelukkig heeft mijn man een baan, want als ik in een UWV mallemolen sollicitatieplichtprocedure zou komen, vrees ik voor mijn gezondheid. Ook voel ik het taboe dat rust op psychoses, dat beeld dat lijkt te worden gekaapt door enkele trieste incidenten die de publiciteit halen. Er is weinig bekendheid bij het publiek over psychose. Daarom schrijf ik ook dit stuk. Mijn kwetsbaarheid zal ik blijven voelen, mijn leven lang. Maar er is goed mee te leven. Ik ben toch een gelukkig en gezegend mens. 

Taboe

Ik wil graag het taboe een beetje helpen doorbreken dat hangt rondom psychoses. Toch publiceer ik niet de website van mijn bedrijf onder dit blog en gebruik ik een pseudoniem. Het is toch een soort medisch dossier wat ik openbaar maak. En eigenlijk privé.  

Kijk voor goede info over psychoses ook op psychosenet.nl

Lees ook:

  • in de war

    Ik wil graag uitleg geven over de ontwikkeling van mijn (rand)psychotische episodes. Deze blog is een globaal overzicht van mijn klachten. Binnenkort wil ik sommige stukken meer uitlichten. Extreme fantasieën Als kind was ik erg…

  • Tjee, ineens blog ik dan... Best spannend. Dobby ligt hier naast me en kijkt eens verstoord op. "Waar maak jij je druk om?" Lijkt hij te zeggen. Dobby: mijn hulphond in opleiding, mijn maatje, mijn…

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand…

4 reacties

  1. Prachtige blog! Bedankt voor het delen.

    Oud en wijs, zo lees ik je blog, verre van oud en saai hoor 🙂

    Ik herken wel het een en ander. Ik ben ook snel vervreemd van de wereld en door de dissociatie (vermoed ik) is het echte voor mij ook niet altijd te onderscheiden van de fantasiewereld. Fijn te lezen, hoe jij er steeds beter mee om kunt gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.