Let it Go

Wat had ik graag levenslessen gehad van Elsa, de ijskoningin uit de Disneyfilm “Frozen”. Dan had ik misschien wat minder moeite gehad met loslaten. Want man, oh man: ik heb een loslaat-issue waar ik zelf al stiekem ‘u’ tegen zeg. Dat is behoorlijk – en hier komt een understatement – lastig. Het leven bestaat namelijk voor een groot deel uit loslaten. Hier ben ik inmiddels wel achter…

Soms kwam ik er op brute wijze achter, wanneer mensen die ik liefhad plotsklaps uit het leven werden gerukt of toen de relatie waarin ik dacht samen oud te worden, als een kaartenhuis in elkaar stortte. Vaker word ik er op minder ingrijpende manieren aan herinnerd: een tram die niet op tijd komt of een vergeten boodschap. Ik moet het loslaten en dat vind ik verdomde moeilijk. Ik kan mezelf erover opvreten. Ik kan woedend door de kamer stampen of als een klein kind over de vloer gaan rollen, hoewel ik dondersgoed weet dat het geen zin heeft. De tram gaat er niet sneller van rijden, je ex wordt niet ineens weer verliefd op je en dood is, helaas, écht dood. Het is overmacht, daar kun je niks aan doen.

Toch ga ik echt regelmatig stampvoetend door het leven. Ik kan zó moeilijk accepteren. Ik kan niet even diep inademen en doorgaan. Hoe graag ik ook zou willen: het lukt niet. Ik kan helemaal van de rel zijn als het leven even niet loopt zoals ik het voor ogen had. Mijn dag kan finaal naar de klote worden geholpen door de kleinste tegenslag. Ik vind deze kant van mezelf heel erg naar. Ik weet ook dat deze eigenschap mij geen leuker mens maakt. Ik vind die stugge, starre Shawney best een kutwijf, als ik heel eerlijk ben.

Ik maak mij dagelijks druk om dingen waar ik geen invloed op heb. Vervolgens kan ik dan niet accepteren dat ik me daar druk om maak en uiteindelijk vind ik het ingewikkeld om los te laten dat ik het niet accepteren kan. Snap jij het nog? Ik niet meer, geloof ik.

Mijn beste vriendinnetje zegt vaak tegen mij: ‘op het leven zelf heb je geen invloed, wel op de manier hoe je met de dingen omgaat.’ Ik begrijp precies wat ze bedoelt, ik heb alleen geen flauw benul hoe ik dat moet doen. Het lukt me niet om het toe te passen. Ik kan mezelf soms heel erg verstoppen in zelfmedelijden. Keihard roepen dat ‘het leven mij overkomt.’ Maar het is vechten tegen de bierkaai. Ik kan mezelf helemaal gek denken.

Momenteel ben ik bezig met de ACT methode, een online cursus, gekregen van mijn psycholoog. Acceptance Commitment Therapy. Ik werk er soms met behoorlijke tegenzin aan, maar de metaforen zijn pijnlijk herkenbaar, dus ergens zal het wel goed zijn.

Ik hoop ooit de Elsa in mezelf te vinden. Het meisje dat loslaat, accepteert en gemeend zeggen kan: ‘The cold never bothered me anyway.’ Tot die tijd zing ik gewoon mee, hard en vals, omdat ik niet accepteren kan dat ik niet gezegend ben met een mooie stem.

9 Comments

  1. “Ik maak mij dagelijks druk om dingen waar ik geen invloed op heb. Vervolgens kan ik dan niet accepteren dat ik me daar druk om maak en uiteindelijk vind ik het ingewikkeld om los te laten dat ik het niet accepteren kan. Snap jij het nog?”

    Ja hoor. Zo ben ik ook. Heerlijk.
    Rivka onlangs geplaatst…Bij haarMy Profile

  2. Klinkt misschien heel gek, maar ik heb het tegenovergestelde en herken hetgeen wat je schrijft alleen van anderen, waar ik vaak allergisch voor ben. Dit stukje helpt me om meer compassie te voelen, dank je wel!
    Ik wil leren mensen te kunnen missen, te leren dat het missen van de trein ook best even stom is soms.

    1. Hoi Ikjes, bedankt voor je reactie. Ik snap heel goed de allergische reactie op al dat negatieve hoor. Ik heb daar zelf ook weleens last van, ondanks dat ik mij er zelf ook schuldig aan maak. Het tegenovergestelde is ook niet fijn, lijkt mij. We moeten op zoek naar de balans!

    2. Ja, @ikjes.
      Bij mij Is t zo dat ik t lastig vind om boos te zijn op iets of iemand buiten mijzelf. Stampvoetend om n tram zul je mij niet snel zien. Hoewel ik eindelijk een beetje leer om boos te zijn, of het te herkennen.
      @shawney
      Ik herken mijzelf heel erg in elsa. Ikbheb mijzelf als jong zusje opgesloten in n kasteel waar niemand bij mijn gevoel mag komen.
      T Is natuurlijk niet t een of t ander, en alles heeft uitersten. Je hebt last van datgene dat ik mis… En vosa versa dus waarschijnlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.