Leren vertrouwen

Afgelopen week had ik een gesprek met mijn psychologe. We hadden het erover waarom het nog zo enorm moeilijk is om mij veilig te voelen bij mensen die lief voor mij zijn.
Het is vaak alsof er een soort radar alsmaar ratelt, en zegt: Hier klopt iets nie, als je vertrouwt ga je spijt hebben. Of: Let maar op, ze veranderen in monsters en keren zich vast ineens tegen je, als je jezelf laat zien en je kwetsbaar opstelt of als er een conflict ontstaat. Wat er dan vervolgens gebeurd, is dat ik constant op mijn hoede ben in het contact. En dat ik voortdurend twijfel of mijn contacten wel te vertrouwen zijn. Maar ook of ik mezelf wel kan vertrouwen in mijn oordeel of in mijn eigen gedrag, of ik mezelf wel voldoende veiligheid kan garanderen. Ook ga ik vaak maar doen, wat ik denk dat mensen van mij willen, of ga ik mij terugtrekken uit pure angst.

Tegelijkertijd is er dat stukje van mij dat zich wel wil openstellen. Dat stukje wat zich eenzaam voelt omdat ik niet voldoende mezelf durf te zijn. Omdat ik voortdurend maar bezig ben of ik het allemaal wel goed genoeg doe en of het allemaal wel veilig is. Dat stukje wat zich wel wil verbinden maar tegen wordt gehouden omdat het andere stukje niet durft. Eigenlijk is dit denk ik wel een beetje de strijd te noemen tussen de gezonde volwassene en het gekwetste kind.

Na dit probleem bekeken te hebben, kwam ik er eigenlijk achter dat het komt door mijn ervaringen waarin mensen eerst aardig voor mij waren en mij vervolgens keihard misbruikten, pijn deden, of in de steek lieten. Maar dat het ook te maken heeft, met de mensen die ik zou moeten kunnen vertrouwen, maar die ik eigenlijk al snel niet meer kon vertrouwen. Mijn psychologe vroeg mij om het is te benoemen welke mensen dat eigenlijk allemaal voor mij waren. De mensen die eerst lief waren en mij vervolgens pijn deden op wat voor manier dan ook. En ik schrok behoorlijk van mijn lijstje, maar toch waren er twee dingen die voor mij het meest groot voelde om uit te spreken en om bij stil te staan:
– De hulpverlener die heel lief voor mij was, maar vervolgens eigenlijk in die liefde mij ook misbruikte als kind.
– Het pleegtehuis waar ik kwam toen ik 14/15 was.
De pleegouders waren eerst heel aardig en ik dacht mij op den duur eindelijk veilig te kunnen gaan voelen. Maar na 2 weken draaide dit al om en bevond ik mij weer in een onveilige situatie van mishandeling en kleinering.

Er zijn nog veel meer ervaringen geweest die maken dat ik het nu moeilijk vind om de liefde van andere toe te laten en als ‘veilig’ te ervaren. Maar dankzij de vele traumatherapieën die ik al heb gehad, durf ik steeds een beetje meer te proberen. Te proberen om liefde toe te laten, proberen om te vertrouwen.

Het is nog altijd moeilijk, maar proberen is niet meer zo onveilig als vroeger. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik val of teleurgesteld word. Maar ook daar kom ik wel weer overheen.
Als je valt is er maar één oplossing, namelijk: Weer opstaan.
En zeg nou zelf, ik heb wel voor hetere vuren gestaan. Dus alles waar ik bang voor ben zal ik vast ook wel overleven.

Lees ook:

  • mens alleen op een rots

    Ik lees net een artikel waarin wordt uitgelegd hoe een kind van getraumatiseerde ouders, die traumarealiteit overneemt en dus alles in staat stelt om aan de behoeften en gevoelens van die ouder tegemoet te komen. Dat er daardoor een vals…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer