Leren vertrouwen

Afgelopen week had ik een gesprek met mijn psychologe. We hadden het erover waarom het nog zo enorm moeilijk is om mij veilig te voelen bij mensen die lief voor mij zijn.
Het is vaak alsof er een soort radar alsmaar ratelt, en zegt: Hier klopt iets nie, als je vertrouwt ga je spijt hebben. Of: Let maar op, ze veranderen in monsters en keren zich vast ineens tegen je, als je jezelf laat zien en je kwetsbaar opstelt of als er een conflict ontstaat. Wat er dan vervolgens gebeurd, is dat ik constant op mijn hoede ben in het contact. En dat ik voortdurend twijfel of mijn contacten wel te vertrouwen zijn. Maar ook of ik mezelf wel kan vertrouwen in mijn oordeel of in mijn eigen gedrag, of ik mezelf wel voldoende veiligheid kan garanderen. Ook ga ik vaak maar doen, wat ik denk dat mensen van mij willen, of ga ik mij terugtrekken uit pure angst.

Tegelijkertijd is er dat stukje van mij dat zich wel wil openstellen. Dat stukje wat zich eenzaam voelt omdat ik niet voldoende mezelf durf te zijn. Omdat ik voortdurend maar bezig ben of ik het allemaal wel goed genoeg doe en of het allemaal wel veilig is. Dat stukje wat zich wel wil verbinden maar tegen wordt gehouden omdat het andere stukje niet durft. Eigenlijk is dit denk ik wel een beetje de strijd te noemen tussen de gezonde volwassene en het gekwetste kind.

Na dit probleem bekeken te hebben, kwam ik er eigenlijk achter dat het komt door mijn ervaringen waarin mensen eerst aardig voor mij waren en mij vervolgens keihard misbruikten, pijn deden, of in de steek lieten. Maar dat het ook te maken heeft, met de mensen die ik zou moeten kunnen vertrouwen, maar die ik eigenlijk al snel niet meer kon vertrouwen. Mijn psychologe vroeg mij om het is te benoemen welke mensen dat eigenlijk allemaal voor mij waren. De mensen die eerst lief waren en mij vervolgens pijn deden op wat voor manier dan ook. En ik schrok behoorlijk van mijn lijstje, maar toch waren er twee dingen die voor mij het meest groot voelde om uit te spreken en om bij stil te staan:
– De hulpverlener die heel lief voor mij was, maar vervolgens eigenlijk in die liefde mij ook misbruikte als kind.
– Het pleegtehuis waar ik kwam toen ik 14/15 was.
De pleegouders waren eerst heel aardig en ik dacht mij op den duur eindelijk veilig te kunnen gaan voelen. Maar na 2 weken draaide dit al om en bevond ik mij weer in een onveilige situatie van mishandeling en kleinering.

Er zijn nog veel meer ervaringen geweest die maken dat ik het nu moeilijk vind om de liefde van andere toe te laten en als ‘veilig’ te ervaren. Maar dankzij de vele traumatherapieën die ik al heb gehad, durf ik steeds een beetje meer te proberen. Te proberen om liefde toe te laten, proberen om te vertrouwen.

Het is nog altijd moeilijk, maar proberen is niet meer zo onveilig als vroeger. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik val of teleurgesteld word. Maar ook daar kom ik wel weer overheen.
Als je valt is er maar één oplossing, namelijk: Weer opstaan.
En zeg nou zelf, ik heb wel voor hetere vuren gestaan. Dus alles waar ik bang voor ben zal ik vast ook wel overleven.

2 Comments

  1. Dag beste Victoria.Met vallen en opstaan leren we ons te bewegen in al die relaties, waarbij ons buikgevoel terecht kan zeggen, dit klopt niet voor mij. Een ander dient er immers ook voor te zorgen dat hij/zij het vertrouwen verdient.
    Er lopen wat volwassenen rond die misbruik maken op één of ander vlak van een ander. Belangrijk daarbij vind ik dat je grenzen hebt, en vereisten aan een relatie en vereisten voor een situatie waar je iemand ont- moet, waarbij jij niet moet.
    Als je wilt liefde toelaten, is het belangrijk dat je die eerst toelaat tegenover jezelf. De mate dat je die geeft aan jezelf maakt het volgens mij mogelijk dat je die ook geeft aan iemand die je vertrouwt. En misschien krijg je dan wat liefde terug.
    Net zoals jouw blog. Als je interessant schrijft krijg je reacties terug. Niet alle reacties zullen positief zijn. Maar jij durft dit toch aan en je hebt het vertrouwen in jezelf om er over te schrijven, wat anderen helpt maar ook jezelf. Het treft me in het bijzonder dat je jouw ervaringen deelt en mensen bewust maakt over kindermisbruik. Inmiddels zijn mijn vrouw en ik al 5 jaar pleegouders vandaar dat ik jouw groei zo apprecieer.
    Het is een systematische methode van narcisten & co om eerst hun slachtoffer te bombarderen met attentie om dan plots of geleidelijk aan hun ware bedoelingen te tonen naarmate ze er in geslaagd zijn om hun slachtoffer emotioneel afhankelijk te maken.
    Nu je volwassen bent ben je emotioneel onafhankelijk in die mate dat je een sterke vrouw geworden bent met zelfrespect, zelfvertrouwen en zelfliefde.
    Ik geloof dat je het zal lukken gezien je al een heel grote weg hebt afgelegd. Creativiteit, een kleine kring van vriendinnen die begrijpen wat je hebt meegemaakt en je therapie zal daarbij helpen.
    Natuurlijk heb jij de keuze wat je daarmee doet. Ik wens je het allerbeste en een gelukkig nieuwjaar. Liefs Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.