Leren surfen op hoge golven.

Vandaag is zo’n dag. Een dag van trappelen of verzuipen. Een dag dat de golven zo hoog zijn dat zwemmen gewoon simpelweg niet lukt. Ik voel me eenzaam, in de steek gelaten en getriggerd. Ik word weer in de greep genomen door dat verleden. Ik glij terug naar de momenten waarop ik van binnen schreeuwde om hulp en hoopte uit de onveilige situatie in mijn jeugd getrokken te worden, naar de momenten dat ik mij in de steek gelaten voelde als kind.

Het is weer allemaal zoals toen, ik voel mij weer dat kleine kind, een meisje van vijf dat schreeuwt om mijn aandacht. Tegelijk voel ik me een meisje van zeven of acht en een puber die zich heel erg in de steek gelaten heeft gevoeld. Mijn hoofd weet dat de situatie nu anders is en dat ik gewoon getriggerd ben geraakt door een situatie in het nu, maar het voelt zo keihard als toen. Ik voel mij  super onveilig en angstig en ik zit er ontzettend doorheen.

Mijn hoofd zegt allemaal lelijke dingen. Stel je niet zo aan, Victoria! Stomme trut, doe eens even normaal! Het was, en is, allemaal je eigen schuld! En meer van dat soort lelijke dingen die ik niet eens tegen een ander zou zeggen. Maar ik zeg ze wel tegen mezelf. Ik voel me zo slecht dat ik uit verbinding ga met mijn emoties en het contact met mijn omgeving verbreek. Ik ga uit verbinding, want er komt sterk in me op: zie je wel, niemand is te vertrouwen.

Ik krijg een lief berichtje binnen van iemand die veel voor mij betekent, maar zelfs op haar reageer ik niet. Ik wil alleen maar wegkruipen en weg van deze pijn. Maar de pijn is intens, er lijkt geen ontsnapping mogelijk. Ik besluit het er maar gewoon te laten zijn, en stel me zelf minstens drie doelen die er gedaan moeten worden die dag, of ik het nou huilend doe of niet. Het zware gevoel blijft de rest van de dag aanhouden, maar door het er te laten zijn komen de hoge golven van emoties en onrust wat tot rust. Het lukt me om wat meer om vanuit de volwassen kant met de situatie om te gaan en ik word minder overweldigd door de kindstukken en de herbelevingen.

De volgende ochtend word ik doodmoe wakker met behoorlijk wat spierspanning en buikpijn, maar het voelt wel alsof er weer wat licht in de tunnel is gaan schijnen. Lichamelijk voel ik mij dan wel slecht, maar in mijn hoofd is er weer wat ruimte. Ik loop naar de supermarkt en ik zie een vogel zingen, ik voel de kou op mijn gezicht en ik geniet ervan dat de zon schijnt. Ik ga weer in verbinding met mezelf, maar ook met de belangrijke mensen in mijn omgeving als ik ze zie. We praten en we lachen, en ik? Ik voel mijn donkere bui steeds wat verder wegtrekken.

Ik zie dat het een terugval was, en die horen nou eenmaal bij het proces waar ik momenteel  in zit. Dat ik de laatste tijd die terugvallen weer wat vaker heb is vervelend, maar het gaat ook steeds weer over. De ene keer kom ik er makkelijker doorheen dan de andere keer, maar elke keer kom ik er weer uit. Elke keer is het op zo’n moment weer zwemmen oftewel trappelen in de hoge golven, of verzuipen. Er is nog een derde optie maar dat ben ik nog aan het leren: surfen op die golven. Ook dat leren gaat met vallen en opstaan en soms zijn de golven ook nog te hoog  voor een beginneling om te surfen. Maar ik heb er vertrouwen in dat ik steeds beter leer surfen.

Want…. oefening baart kunst! En dat ik het niet alleen hoef te doen, scheelt al een heel stuk.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.