dsmmeisjes
mens alleen op een rots

Leren om alleen te durven zijn

Ik lees net een artikel waarin wordt uitgelegd hoe een kind van getraumatiseerde ouders, die traumarealiteit overneemt en dus alles in staat stelt om aan de behoeften en gevoelens van die ouder tegemoet te komen. Dat er daardoor een vals zelf gecreëerd wordt. Eentje dat geheel in dienst staat van gevoelens van anderen.

In therapie werk ik eraan om negatieve gevoelens, nadat ik ze voorzichtig heb leren herkennen, nu ook te delen.

“Ik ben alleen.” Dat herhaal ik keer op keer in gedachten wanneer ik weer in mijn geest lijk te verdwalen. Ik moet mezelf er aan herinneren dat de pijn ‘slechts’ het gevolg is van het alleen zijn. Ik heb geleerd dat het ‘alleen zijn’ op zichzelf nare, boze, gevoelens oproept. Als ik alleen ben, ben ik alleen gelaten en dus fout en verkeerd. Boze gevoelens wil ik vermijden en ontwijken. (Ik probeer hier het DSM-label voor vermijdende persoonlijkheidsstoornis uit de weg te gaan maar deze heet niet voor niets zo.)

Ik omschreef vandaag in therapie dat zoveel gevoelens ‘als nieuw’  aanvoelen. De woorden die ik eraan heb gegeven, de samenkomst van het gevoel met hun namen, ze zijn nog zo pasgeboren. En onbeholpen kruip ik in tranen rond wanneer ik het weer niet lijkt te begrijpen. Ik sluit mijn ogen voor de realiteit en al mijn energie gaat naar het uitwijken. En dat kost zoveel kracht dat er symptomen als dissociatie, destructiviteit of paniekaanvallen nodig zijn om om de hete brei heen te dralen. Alle spieren in mijn rug voel ik dan. Alle druk legt druk op mijn slapen, in mijn hoofd met de wolken, alle adem gestokt. Vast. muur. Stop: Beperkt zicht.

Ik ben een beetje als een baby die nog leren moet dat het blijft bestaan als haar moeder uit het zichtveld is. Alleen ben ik geen baby maar een volwassen vrouw die hoort te weten dat ze blijft bestaan, en niet, wanneer het even onoverzichtelijk lijkt, te gaan twijfelen of ze wel bestaat. Of het wel klopt. Die slechts stemmen hoort dat het niet goed is, niet het juiste doet, niet van zich mag laten horen en niet mag vragen, niet mag pakken, niet mag uitreiken of van zich laten horen, niet geloven in zichzelf, niet berusten. Niet rusten. Niet niets doen. Niet stilzitten niet bewegen, niet kijken niet de ogen sluiten. Niet teveel zijn niet teveel willen. Niet zijn.

En dat dat dan woede heet. Mijn eigen woede die ik niet kan voelen. Die ik ontwijk. Waardoor ik niet tegen kritiek kan. Waardoor ik niet durf te zeggen waar het op staat. Waardoor ik ‘ja’ zeg in plaats van ‘nee’. Waardoor ik bang ben dat je boos op mij bent terwijl dat andersom is. Waardoor ik me heb laten gebruiken. Waardoor ik eigenlijk nooit weet wat ik wil of wat luisteren naar jezelf zou kunnen betekenen. Maar ook waardoor ik zo geliefd ben. Zo rustig en bekwaam. Zo creatief. Zo wijs. Zo’n goede meedenker en luisterend oor. Zo iemand waar je bij zou willen zijn. Omdat ik precies zó ben zoals jij zou willen dat ik was.

Het is hard werken om niet dat te zijn wat jij zou willen dat ik was. Het is hard werken om naar de woede toe te gaan en echt te voelen hoe bang dat mij maakt. Het is hard werken om echt alleen te zijn. Om echt, alleen, te zijn.

8 reacties

  1. Wow. ‘Het is hard werken om niet dat te zijn wat jij zou willen dat ik was.’ Die komt binnen. Ik ga er nog even op herkauwen. Zeer herkenbaar, maar wat heb je dat prachtig beschreven!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Superprikkels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.