Lekker stout!

Ik ben vandaag lekker stout. Ik ga lekker met mijn schoenen op de bank, loop over mijn bed, eet aardappelkroketjes én patat en heb daarbij lekker mayo, curry, ketchup en gele frietsaus. En ik eet lekker ook nog eens alles met mijn vingers, inclusief de sperziebonen. Die ik overigens ook met saus eet. Zo. Die zit.

Ondertussen zit ik bijna te wachten tot een volwassene me gaat vertellen dat ik veel te veel saus heb gepakt en dat ik toch echt met mes en vork moet eten. Ik eet nog wat verder en blijf wachten, maar er komt maar niets. Opeens realiseer ik me dat ik eigenlijk de volwassene in dit verhaal ben. Maakt het alleen maar makkelijker, want dan is er dus niemand die me zegt dat het verkeerd is of dat ik straf verdien.

De cirkel is weer bijna rond

Van grote crisis naar somberheid naar iets beter naar tweede kleinere crisis naar nog meer somberheid naar dissociëren tot de laatste fase: ik voel me weer eens een kleuter. Nog een paar dagen en dan ben ik weer soort van normaal. Dit is eigenlijk de leukste fase in het geheel, hierin doe ik dus dit soort hele stoute dingen, kijk massa’s tekenfilms en zing luidkeels mee met Kinderen voor Kinderen.

Vandaag was het helemaal feest, ik heb de kinderen van een vriendin meegenomen naar de bioscoop. Het is immers vakantie. Ruim twee uur lang had ik twee mensen die op mijn niveau communiceerden. Heerlijk. Ondertussen nog een fijne film gekeken, maar vooral met zijn drieën heel veel lol gehad. Die kinderen zijn trouwens ook een goed excuus om van de hoge glijbaan te gaan.

Nog een paar dagen en dan ben ik weer terug in de volwassen wereld

Die is saai maar ook minder bedreigend. Ik voel me op dit moment echt een klein kind dat zich voort moet bewegen in een wereld vol grote mensen en volwassen verwachtingen. Een gesprek met een volwassene voeren is nu lastig. Hun relatie interesseert me op dit moment niet, net zoals de politiek me nu even niet boeit, de economie, werk, verzin het maar. Ik wil het hebben over tekenfilms, lego, puzzelen, boekjes lezen, dat soort dingen. De rest boeit me niet.

Probleem is even dat niemand het aan me kan zien. Moet ik toch een gesprek aangaan met een volwassene, dan probeer ik me volwassen te gedragen. Dat kost overigens veel energie en gedoe. Mijn behoefte is anders. Ik wil geknuffeld worden, getroost als ik bang ben, iemand die met me meespeelt, de speeltuin, nou ja, denk even terug aan wat jij wilde toen je zes was.

Nog hooguit een paar dagen en dan ben ik weer volwassen. Of in ieder geval geen kind meer en kan dat gesprek over je relatie en werk me weer boeien. Tot die tijd: heeft er iemand zin om een kasteel te bouwen?

3 Comments

  1. Ben niet zo van de zandkastelen….. en moet ook van alles in de “grote mensen wereld”…. maar wát een heerlijk stuk toch weer. Geniet er maar van, van deze tijd. Want in alle onhandigheid, is het ook hartstikke leuk. Zet je denkhoofd nog maar even uit, totdat voor jouw gevoel de tijd van spelen weer voorbij is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge