Netflix

Lekker oppervlakkig

Het heerlijkste wat er is. De hele dag in pyjama op de bank hangen en compleet hersenloze televisie kijken om vervolgens lekker een bord hutspot naar binnen te schuiven. Of in de trein een Donald Duck pocket uit je tas te trekken en – terwijl de trein door het landschap dendert – op te gaan in de avonturen van Kwik, Kwek en Kwak en Oom Dagobert.

Mijn omgeving bestaat vooral uit politiek geëngageerde, hoog opgeleide mensen met interessante banen die van alles schijnen te weten over allerlei nerdonderwerpen. Filosofie, geschiedenis, wat er precies allemaal politiek aan de hand is, literatuur, poëzie. Dingen die allemaal erg interessant zijn, maar vaak ook echt ingewikkeld.

Ik snap er vaak helemaal niets van.

Als ik in zo’n gezelschap ben, kan ik me soms een beetje een oppervlakkige naïeve tuttebel voelen. Ja, ik ben ook hoogopgeleid. Ja, ik ben ook politiek geëngageerd, ik heb best interessant werk maar ik weet echt amper wat van filosofie, mijn literatuurkennis is niet verder gekomen dan vijf havo plus wat boeken van Renate Dorrestein en Arthur Japin, maar ik heb nog nooit en te nimmer een boek van de Grote Drie (euh… wie waren dat ook alweer?) gelezen. Nu moet ik zeggen dat de Grote Drie inmiddels al zo’n 50 jaar geleden verzonnen zijn, dus dat is eigenlijk gewoon keiharde literatuurgeschiedenis zonder ook maar enige actuele relevantie (niet boos worden nu lieve literatuurliefhebber).

Aan de andere kant. Ik kan je letterlijk alles vertellen over wat er goed en minder goed gaat in de organisatie van hulpverlening rondom mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ik kan van alles vertellen over televisie maken of hoe je een goede blog of column schrijft. Ik publiceer dan weer niet in een groot landelijk dagblad of op bekend intellectueel blog, maar is dat zo erg? De meeste intellectueel bedoelde columns en blogs zijn eigenlijk niet te pruimen, zo saai. Missen een twist, een grap, iets herkenbaars. Overigens is er een gigantische uitzondering en dat zijn de columns van Sylvia Witteman in de Volkskrant. Hoe heerlijk zij kan vitten op kattenharen, hondendrollen en gierende hormonen bij haar kinderen. Geweldig!

Het lijkt wel alsof er een schijn van intellectualisme is ontstaan.

Nou ja, in mijn omgeving dan, die van de (overwegend) blanke, grootstedelijke, welgestelde persoon. Televisie kijken is eigenlijk not done. Tenzij het natuurlijk een kwaliteitsdocumentaire van de VPRO is of een programma als Buitenhof. Nieuwsuur is op het randje, daarentegen is Tegenlicht goedgekeurd. Zijn de programma’s interessant? Soms wel, niet altijd. Je kunt mij niet vertellen dat je na een lange werkdag even lekker op de bank ploft voor een uurtje conceptuele documentaire over het belang van het behouden van een klanktaal in de rimboe, even los van het belang van het onderwerp.

Nee, laat mij maar lekker oppervlakkig zijn, als dat betekent dat ik na een ingewikkelde werkdag waarin ik met van alles tegelijk en dwars door elkaar bezig ben geweest mijn hersens uit kan zetten bij geruzie van de Kardashians. Dat zijn pas mensen met problemen, niet normaal meer. Ik bedoel: hoe kan de kapper het maken dat het haar van een van die meiden een halve tint lichter is gekleurd? Een absolute ramp!

Ik geniet van dit soort onzin.

Ik geniet van de Donald Duck, de Grazia en kleurplaten inkleuren. Ik hou van ‘schieten en tieten’ films op zijn tijd en ben een complete animatiefilmgek. Soms wat arti-farti, bijna niet te snappen Koreaanse films, (echt, wat gebeurt er in dat land, ze krijgen het voor elkaar om niet realistisch getekende, compleet misselijkmakende cartoons te maken) maar eigenlijk vooral gewoon de grote blockbusters. Ik moest huilen bij de laatste twee delen van Hoe tem je een draak (Tandloos heeft een vriendinnetje! En kindertjes!) en nog harder huilen bij Moulin Rouge.

Langzaamaan begin ik steeds meer allerlei façades los te laten. Ik ben geen intellectueel. Ik ben niet arti-farti. Mij kun je blijer maken met een goed gebraden kip dan met een sterrengerecht. Liever een joggingbroek met trui en gympen dan iets modieus en cools. Geen polonaise meer. Ik ben ik en ik geloof dat die hele simpele ik ook langzaam steeds verder buiten de voordeur komt. En nu is het tijd voor een avond hersenloos series kijken.

Lees ook:

  • Lekker stout patat met ketchup

    Ik ben vandaag lekker stout. Ik ga lekker met mijn schoenen op de bank, loop over mijn bed, eet aardappelkroketjes én patat en heb daarbij lekker mayo, curry, ketchup en gele frietsaus. En ik eet…

  • #zelfzorg

    Zelfzorg, pas jij het toe? Heb jij geleerd om lief te zijn voor jezelf en voor jezelf te zorgen? Gebruik je deze hastags wel eens? Ik best vaak, maar onlangs liet mijn psycholoog me ergens…

  • Op zoek naar mijn balans

    In mijn tijd van afwezigheid ben ik op zoek gegaan, op zoek gegaan naar mezelf. Wat op dit moment voor mij nu echt belangrijk is en waarom ik elke keer tegen hetzelfde aanloop Een eetstoornis is…

3 reacties

  1. Ha! Nice 🙂
    En zo bijzonder voor mij om dit van een andere kant te lezen: ik heb het andersom meegemaakt. In een omgeving met mensen die vies waren van intellect. Ik werd geacht ‘niet te intelligent te doen’ en vooral geen kritische vragen te stellen of te laten merken dat ik andere interesses had dan blikken bier leegzuipen. Ik werd daar doodongelukkig van, omdat iedere keer als ik in mijn enthousiasme een ‘moeilijk woord’ gebruikte, er minachtend naar mij werd gekeken (‘daar heb je haar weer, die moet weer laten zien dat ze beter is dan wij’). Maar ik ben gewoon een blije taalliefhebber… :'( Waar het om gaat is dat je jezelf mag en kan zijn… dat de mensen om je heen je respecteren en niet minachten omdat je bepaalde interesses wel of niet hebt. En dat gevoel begint bij jezelf, ik herken zo wat je schrijft over façades loslaten. Hier, dit ben ik. Met al mijn kanten. Deal with it.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.