kind uit een raam

Leg aan een kind maar eens uit dat je jezelf beschadigt

Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Wil je hier meer over weten? Kijk dan op de website van Stichting Zelfbeschadiging of Zebra Voorlichting. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem contact op met de vrijwilligers van de Luisterlijn.

“Wat heb jij nou op je armen?”

Ik zit hurkend op het tuinpad het onkruid tussen hortensia’s vandaan te vissen. Verbaasd draai ik me om. Een meisje van een jaar of zeven kijkt me vragend aan.

“Hoe kom je daaraan?”

Ik bevries. Duizenden gedachtes schieten door mijn hoofd. Gewoon eerlijk zijn? Nee, straks bezorg ik het kind nog een trauma. Negeren kan ik haar ook niet. Het ziet ernaar uit dat deze dame mijn tuinpad niet gaat verlaten voor ze antwoord heeft.
Ik kijk haar aan en hoor mezelf dan de volgende woorden uitkramen: “Uitslag. Door de planten. Allergische reactie.”
Had ik echt niets beters kunnen verzinnen? Het is een kind van zeven, geen debiel. Uit angst voor een reactie wend ik me weer tot mijn stukje voortuin. Het meisje stelt gelukkig geen verdere vragen. Ze kijkt nog even naar hoe ik nu een stuk minder gecontroleerd plukjes weegbree uit de grond trek. Dan vertrekt ze.

Die is gek geworden, zal ze wel gedacht hebben.

Ze moest eens weten.

Het stadium van lange mouwen dragen bij temperaturen van dertig graden ben ik gelukkig ver voorbij. Dat mensen staren kun je niet voorkomen. Sterker nog: ik doe het zelf ook. Het is nu eenmaal een bijzonder beeld: armen vol rode strepen, meestal horizontaal en gelijkmatig verdeeld over het huidoppervlak. De meeste mensen moeten even twee keer kijken.

De ervaring leert echter dat het in de meeste gevallen bij kijken blijft. Waarom? Ik heb geen idee. Misschien houden ze hun mond uit respect, denken ze dat ik niet op hun vragen zit te wachten. Misschien zijn ze bang om een gevoelig onderwerp aan te snijden (no pun intended). Óf ze denken gewoon aan mijn armen te kunnen zien dat ik zó gestoord ben dat ze maar beter afstand kunnen bewaren. Ik weet het niet en dat vind ik geloof ik wel prettig.  

Toch is er één groep mensen die zich door geen enkel van deze beweegredenen laat tegenhouden. Ongefilterd banjeren ze door elk sociaal kader heen: kinderen.

Het is niet zo dat ik hun ongeremde input niet waardeer, integendeel. Als volwassenen nog steeds zo nieuwsgierig zouden zijn als de gemiddelde zevenjarige, zouden we elkaar een stuk beter kunnen begrijpen. Toch bezorgt hun onverwachte directheid me soms koude rillingen over mijn rug.

Hetzelfde meisje stond twee dagen eerder ook al in mijn tuin. Deze keer trof ze mij samen met mijn vriendin. “Meisjes kunnen helemaal geen verkering hebben”, legde ze ons uit. Haar bron? Een voorleesboek over een prinses en een prins. Ga daar maar eens tegenin.

En zo heb ik vaker met mijn mond vol tanden gestaan tijdens een gesprek met een kind uit groep vier. In hoeverre kun je eerlijk zijn tegen kinderen die zich nog lang niet bewust zijn van hoe complex de wereld eigenlijk is? Het liefst wil je dat ze zich nooit zullen realiseren dat de Tandenfee er een vrij dubieuze hobby op nahoudt. Je wilt dat ze zich nooit gaan voorstellen hoe snel die boot én dat paard van Sinterklaas wel niet moeten zijn. We hebben allemaal geleerd dat de wereld er dan ineens een stuk ingewikkelder uit gaat zien.

Ik vind dat we onze kinderen best kunnen vertellen dat meisjes met meisjes kunnen kussen en dat er geen vagina nodig is om een kind op te voeden. Maar voor de ellende van depressies en zelfbeschadiging behoed ik ze liever nog even.

Als het meisje nog eens op mijn tuinpad verschijnt, weet ik nu wat ik moet zeggen. Ik vertel dat ik een ziekte had die voor de wonden zorgde. Dat het lang duurde voordat ik genezen was. Dat mijn ouders me heel goed hebben geholpen en dat ik nu weer beter ben.

Want de helende werking van een kus van je moeder; dat begrijpt ieder kind.

Lees ook:

  • Mijn depressie is niet alleen mijn schuld

    Ik wil zo graag het taboe op depressie doorbreken, maar ik durf er niet eens voor uit te komen dat ik zélf depressief ben. Telkens weer voelt het als vragen om aandacht, zwakte en laat…

  • Kopp kind

    Ik ben opgegroeid met psychische problemen, zowel in mijn omgeving als binnen in mijzelf. Ik ben een zogenaamd ‘KOPP-kind’ (kinderen van ouders met psychiatrische problemen). Mijn vader heeft mijn hele leven eigenlijk al een depressie

  • crazy geschreven met potlood

    Eind 2016. Ik werd gebeld: iemand van de kliniek. Ze vertelde me dat ik kon worden opgenomen. Ze legde me uit hoe de komende negen maanden zouden gaan verlopen. Dat ik het eerste halfjaar in…

4 reacties

  1. Wauw. Het antwoord dat je vanaf nu gaat geven, vind ik prachtig. En verder… Ja, kinderen stellen soms heftige vragen. Toch merk ik (ik heb jaren in het onderwijs gewerkt) dat ik hen soms liever antwoord geef dan hun ouders. Omdat hun vragen (maakt niet uit in welke categorie) oprecht zijn. En die van volwassenen zijn soms gewoon lomp nieuwsgierig. Houd ik niet van.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Help, mijn hulpverlener huilt!

  2. Herkenbaar. Ik heb ook liever kinderen die er lukraak naar vragen, in plaats van volwassenen die ongemakkelijk doen. Staren tot op zekere hoogte vind ik niet erg, want dat begrijp ik wel.

    Toen een vriendinnetje van mij van zeven dit weekend voor de zoveelste keer naar mijn littekens vroeg (alle antwoorden die ze heeft gekregen gelooft ze dus duidelijk niet), heb ik haar de (korte, milde) waarheid verteld: Ik was verdrietig, praatte er met niemand over en dan raak je in de war. Toen zei een stem in mijn hoofd gekke dingen en krapte ik mezelf open. Ze vroeg: ‘vond je jezelf stom dan?’ Ja, zei ik. ‘Dat is gek!’ Toen heb ik uitgelegd dat dat inderdaad heel gek is, en onhandig! Maar dat mensen soms gekke dingen doen als ze niet praten over de dingen waar ze mee zitten. Nu vertel ik het wel aan anderen en is mijn hoofd een stuk gezelliger en rustiger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.