Hoe ik leerde zwemmen

Hoe ik leerde zwemmen

‘Het leven is de zee. Wij reiken je de zwembandjes aan, maar uiteindelijk moet je toch zónder leren zwemmen…’

Dit zei één van mijn behandelaren zo’n twee jaar geleden tegen mij. Tegen ons, er was een gesprek met beide psychiaters die mij ondersteunen en met mijn lover erbij.

Ik heb daarvoor en ook daarna nog erg zware periodes meegemaakt. Jarenlang heb ik onder water geleefd. Met een zware deken over mij heen, een onecht gevoel over mijzelf en de wereld. Sinds ongeveer maart dit jaar heb ik het gevoel dat de langdurige therapie zich begint uit te betalen. Wat een verschil.

Ik kan en durf nu voluit te zeggen dat 2017 het jaar was van mijn herstel. Het emotionele herstel. Ik heb nog steeds therapie maar veel minder frequent.
Natuurlijk, ik ben nog steeds kwetsbaar en wat dan zó fijn is, is dat ik die bandjes nog steeds af en toe mag gebruiken. Ik merk alleen dat ik ze vaak niet meer nodig heb; ik wil en kan het zelf. Het lukt me nu steeds beter om het leven te kunnen doen. Al is mijn leven klein en simpel. Ondanks soms een heftige zee, ondanks tegenwind.

Ik ben trots op mijn niet opgeven. Ik kan steeds beter voelen wat er wel is, wie er wel zijn. Mijn wind mee. Daar zal ik altijd dankbaar voor zijn, voor die mensen, die mét mij nooit hebben opgegeven.

Het heeft even geduurd, maar na tientallen jaren kan ik eindelijk een beetje zwemmen.
Ik ben dankbaar voor 2017 en heb veel hoop voor 2018.

Mijn twitter-pagina: Klik hier.

Lees ook:

  • Welverdiende koffie

    Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle…

  • Dwangmatig nietsdoen

    -lets say slightly triggering- #zelfbeschadiging Op de 4m2 die mijn bed heet bracht ik gisteren mijn dag door. De dag ervoor was te leuk geweest. Te vol gevoel; zon, mensen, vrienden. Contact,  liefde zelfs. Ik…

  • Nu een herinnering

    Terwijl ik vandaag mijn ogen opende kwam het beeld in mij op: mijn moeders schoot. Hij moet er dus toch geweest zijn. Ik zie haar blote knieën in het gras. Helemaal warm en liefdevol zou…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.