Hoe ik leerde zwemmen

‘Het leven is de zee. Wij reiken je de zwembandjes aan, maar uiteindelijk moet je toch zónder leren zwemmen…’

Dit zei één van mijn behandelaren zo’n twee jaar geleden tegen mij. Tegen ons, er was een gesprek met beide psychiaters die mij ondersteunen en met mijn lover erbij.

Ik heb daarvoor en ook daarna nog erg zware periodes meegemaakt. Jarenlang heb ik onder water geleefd. Met een zware deken over mij heen, een onecht gevoel over mijzelf en de wereld. Sinds ongeveer maart dit jaar heb ik het gevoel dat de langdurige therapie zich begint uit te betalen. Wat een verschil.

Ik kan en durf nu voluit te zeggen dat 2017 het jaar was van mijn herstel. Het emotionele herstel. Ik heb nog steeds therapie maar veel minder frequent.
Natuurlijk, ik ben nog steeds kwetsbaar en wat dan zó fijn is, is dat ik die bandjes nog steeds af en toe mag gebruiken. Ik merk alleen dat ik ze vaak niet meer nodig heb; ik wil en kan het zelf. Het lukt me nu steeds beter om het leven te kunnen doen. Al is mijn leven klein en simpel. Ondanks soms een heftige zee, ondanks tegenwind.

Ik ben trots op mijn niet opgeven. Ik kan steeds beter voelen wat er wel is, wie er wel zijn. Mijn wind mee. Daar zal ik altijd dankbaar voor zijn, voor die mensen, die mét mij nooit hebben opgegeven.

Het heeft even geduurd, maar na tientallen jaren kan ik eindelijk een beetje zwemmen.
Ik ben dankbaar voor 2017 en heb veel hoop voor 2018.

Mijn twitter-pagina: Klik hier.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.