Leegte

Ons huis heeft een kamer over
Aan tafel staat een stoel teveel
Een kast met een ongevulde plank
En sowieso is het hier te stil

M’n handen rusten op m’n buik
De leegte groeit
De ziekte grijpt om zich heen
De pijn schroeit

Sommige wonden helen niet
En de tijd tikt maar door
Mijn lieve lege buik, mijn gebroken hart,
De strijd tegen mezelf die ik verloor

Ik weet dat je mij niet begrijpt
Het voelt soms zo alleen
De afstand tussen mensen zo dichtbij
Plekken waar de verbinding verdween

Probeer mijn verdriet niet goed te praten
Luister alsjeblieft een keer
Want je bemoedigende woorden
Doen alleen maar zeer

Laat me gewoon maar huilen
En houd mij even vast
Heb alsjeblieft wat geduld
Want het is bijna te zwaar, deze last

Ik ben niet altijd makkelijk
En ik heb een boel verdriet
Maar heb alsjeblieft wat geduld
Want in m’n eentje kan ik dit niet

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.