Ikjes

  • Ikjes reageerde op het bericht, Onherkenbaar 5 dagen, 2 uren geleden

    Wat een pijnlijke situatie mooi beschreven. Helaas ook pijnlijk herkenbaar. Ik wens je heel veel kracht toe, Misneach.

  • Hoi Hannah, wat heb je mooi geschreven, dit stukje! Ik vind het ook knap dat je het zo helder hebt kunnen verwoorden. Heel veel succes met je tocht!!

  • Dank je wel avermin. Ik herken de angst hoor. Je vraag of delen dichterbij komen vind ik een goede vraag. Soms laten se zich aan mij Zien via tekeningen die ik vind, dat is een stukje naar mij communiceren, waarmee ze dichterbij komen. Ik ervaar soms ook dat ze meedoen maar dat is bij schilderen heel ambivalent, dat blijven ze scheiden. Bij…[Lees meer]

  • Dank je wel sietske!

  • Dank je wel!! Ik laat de twijfel niet los, maar omarm hem juist, accepteer hem, terwijl ik óók de delen hun gang last gaan, oa in therapie. Het ‘vergeten’ is vaak heel nadelig maar hierbij ook een voordeel, want ik als deel word er pas bijgehaald zodra ik hier aan toe ben.

  • Dank je wel Madelief. Ik denk niet dat ik je advies kan geven. Sorry! Ik weet alleen dat het een lange, eigen, tocht is. Waarin je veel fouten maakt en van alles tegenkomt over jezelf en anderen en de wereld. Het proces vind ik eigenlijk leuker dan het resultaat Dat is misschien wel een tip: geniet van het proces zodat je je minder focust op een…[Lees meer]

  • Vroeger dachten ze vaak dat ik borderline en ADHD had. Daar zit veel in. Ik ‘voldoe’ aan de 9 vinkjes van de kenmerken van borderline. Qua ADHD; ik vergeet veel, ik ben een chaoot en mijn hoofd voelt op alle dagen […]

    • Mooi geschreven. Ik heb soms het gevoel dat ik ook neig naar dis. Ik ben heel bang dat er herinneringen verstopt zijn in mijn brein, op sommige gebieden heb ik geheimen voor mijzelf. In therapie kunnen we nu langszaam dingen aanraken. Misschien weet ik t allemaal al maar t Is gewoon nog niet uit te spreken. Dus weet niet wat nu waar is en wat angst. Ken je dat?

      Maar eigenlijk wilde ik reageren op het kunsten ding. Hihi. Ik heb het andersom gehad. Ik kanniet meer tekenen (en theatermaken wat ik deed) omdat ik ‘bang’ ben geworden van dat wat ik creëerde. Er zat een soort waarheid in die ik nu ineens kan plaatsen maar nog steeds niet echt durf te bekijken. Of nietconcreet weet waar het vandaan komt. Mijn profielfoto Is een mild voorbeeld ervan.

      Maar ik denk dat ik het binnenkort zeker weer moet gaan proberen. Misscjien Is.doe angst onzin denk ik hardop. En vooral wil ik je zeggen; doen!! Het Is namelijk ook iets, bedenk ik mij nu, waar delen in smaen kunnen komen?

      Veel liefs!

      • Dank je wel avermin. Ik herken de angst hoor. Je vraag of delen dichterbij komen vind ik een goede vraag. Soms laten se zich aan mij Zien via tekeningen die ik vind, dat is een stukje naar mij communiceren, waarmee ze dichterbij komen. Ik ervaar soms ook dat ze meedoen maar dat is bij schilderen heel ambivalent, dat blijven ze scheiden. Bij theater laat ik ze soms een rol op zich nemen en dan vind de buitenwereld dat ik goed kan acteren terwijl ik helemaal niets doe, haha.. Dat is echter maar een hobby;) bij muziek voel ik wel soms dat we het samen doen.

    • Kippevel!

    • Ik houd van creëeren. Maar kunst maken… hoe doe je dat? Soms komt er iets echt uit mij. Maar meestal zit de perfectionist in de weg, wordt het al snel dwangmatig. Ik zou zo graag de interne ik de vrije loop laten, maar misschien ben ik er te bang voor… ik ken mijn nachtmerries. Heb je advies?

      • Dank je wel Madelief. Ik denk niet dat ik je advies kan geven. Sorry! Ik weet alleen dat het een lange, eigen, tocht is. Waarin je veel fouten maakt en van alles tegenkomt over jezelf en anderen en de wereld. Het proces vind ik eigenlijk leuker dan het resultaat Dat is misschien wel een tip: geniet van het proces zodat je je minder focust op een eindresultaat, hetgeen niet “perfect ‘ hoeft te zijn

        • Ik denk dat die tip behoorlijk raak is in mijn geval! Kunnen genieten is best een dingetje voor mij, dus daar kun je nog wel eens precies de vinger op de zere plek hebben gelegd. Maar misschien ook juist wel de weg naar de doorbraak in combinatie met creëren. Want dat is wel waar ik mezelf het makkelijkst genieten toesta. Dankjewel! Eens kijken of ik die gemene oudermodi los kan laten als ik probeer het eindresultaat te negeren.

    • Mooi geschreven… Ik herken het wel een beetje – DSNAO hier – en van mij is inderdaad ook vaak gedacht dat ik ADHD had omdat ik maar bleef klagen over een gigantische drukte in m’n kop.

      Ik vind het mooi om te lezen hoe je hiermee bezig bent in therapie en ik hoop dat ik uiteindelijk ook het punt bereik waarop ik de constante “maar misschien heb ik dit wel niet??”-twijfel los kan laten. Dapper dat je naar kunst hebt kunnen grijpen, ik durf dat nog niet (denk dat ik bang ben voor controleverlies) maar het geeft hoop om te lezen dat het jou zo helpt 🙂 Dankjewel voor je blog!

      • Dank je wel!! Ik laat de twijfel niet los, maar omarm hem juist, accepteer hem, terwijl ik óók de delen hun gang last gaan, oa in therapie. Het ‘vergeten’ is vaak heel nadelig maar hierbij ook een voordeel, want ik als deel word er pas bijgehaald zodra ik hier aan toe ben.

        • Oh wauw, zo had ik er nog helemaal niet over nagedacht, dat het vergeten in die zin ook kan helpen (heb zelf geen amnesie, dus ben daar meestal niet zoveel mee bezig)! Jeetje, ik vind het bewonderingswaardig hoe je het allemaal weet (probeert) om te buigen. Het zal ongetwijfeld een hele strijd zijn, maar ik vind het heel fijn en waardevol om een beetje te kunnen spieken hoe anderen hiermee om gaan.

    • Sterk! Het is zwaar om het geheel van gevoelens te bekijken en te accepteren als onderdeel van jou. Fijn hoe je therapeute blijft staan. En creeeren ! Ja! Op een constructieve manier uiten wat eerder verborgen moest worden maar schreeuwde om aandacht.

  • (Veel te) herkenbaar.
    Ik zou het liefst een aantal delen uit mezelf willen schrappen. Maar ze zijn ook deel van ons, van onze geschiedenis. ik moet ze erkennen, inzien dat ze ook mij zijn. Zo niet, informerren ze mij en de buitenwereld van hun bestaan, achter mijn rug om, of zonder er controle over te hebben. Lastige boel, is het niet.

  • Ikjes reageerde op het bericht, Wintervacht 6 maanden, 2 weken geleden

    Dank jullie. Ik heb het gevoel dat ik de weergoden heb verzocht…:))

  • Wat ontzettend mooi geschreven.

  • Wij weten nog niet zo goed wat we van kerst vinden. Ik heb er niets mee, maar daar zijn de meningen over verdeeld heb ik nu door. Maar 1 ding is zeker: geen verplichtingen. Fijn inspirerend stukje!

  • Ikjes schreef een nieuw bericht, Wintervacht 6 maanden, 3 weken geleden

    De winter, die hoort bij mij.
    Die zomer, dat is voor de mensen daarbuiten, die bestaan, op deze aarde.

    Kaarsjes zijn fijn. Sloffen zijn zo fijn. Het bed is ook vaak fijn. Buiten is het soms lekker en fris, […]

  • Ikjes reageerde op het bericht, Ik mail je nog wel… 7 maanden geleden

    Irritant, niet weten waar je aan toe bent..

    Ik heb mezelf echter al jaren geleden aangeleerd om als antwoord te geven : daar kom ik op terug. Het antwoord wat jij eigenlijk heel lastig vind om te horen.
    Wat […]

  • Stoer hoor, dat jullie gegaan zijn!

    Ik vraag me af waarom de hulpverlener ahv de achterkant van jullie shirt de conclusie trekt dat jullie labels maar niets vinden. Voor mij geef je juist aan dat je ze […]

  • Ikjes reageerde op het bericht, Let it Go 8 maanden geleden

    Klinkt misschien heel gek, maar ik heb het tegenovergestelde en herken hetgeen wat je schrijft alleen van anderen, waar ik vaak allergisch voor ben. Dit stukje helpt me om meer compassie te voelen, dank je wel! […]

  • Ikjes reageerde op het bericht, Aandachttekort 8 maanden, 3 weken geleden

    ..ik had per ongeluk al ok verzenden gedrukt. Ik wilde nog zeggen: Knap dat je nu een tijdje uit crisissituaties bent. Ik denk dat het ook een beetje door jezelf komt, niet alleen maar door de pil eigenlijk. En de […]

  • Ikjes reageerde op het bericht, Aandachttekort 8 maanden, 3 weken geleden

    Roos, ik herken je ervaring met anti-depressiva helaas al te goed. Voor mij voelt het soms als pil voor de omgeving in plaats van voor mezelf. Anderzijds gun ik mijn omgeving wel rust hoor.
    Toch voel ik ook […]

  • Hoi Madelon, ik snap heel goed hoor, dat je weinig van dis weet. Ik wist er eerst ook niets van. de eeste keer dat ze mij vertelden over die diagnose, schrok ik. Toen ben ik er over gaan lezen en pas toen vielen […]

  • Herkenbaar wat je schrijft.
    Ik heb DIS en weet ook nooit wanneer ik wat moet zeggen hierover tegen anderen.
    Binnen mijn werk zeg ik het niet, omdat ik bang ben dat ze het heftig vinden en omdat ik het dan te […]

  • Meer laden