Ikjes

  • Ikjes reageerde op het bericht, We Too 1 maand geleden

    Dank jullie wel, fijn om jullie reacties te lezen! Ik vond het heel spannend om dit te schrijven. Ik hoop dat mijn verwoording genuanceerd overkomt en dat ook duidelijk is dat metoo niet afkeur, maar dat het binnen de context van de gebeurtenissen van het verhaal van Griet (en zoveel anderen) voor mij een rare bijsmaak had. Claudia de breij…[Lees meer]

  • Ikjes schreef een nieuw bericht, We Too 1 maand geleden

    Deze blog gaat in op seksueel misbruik. Lees deze blog niet als je weet dat dit niet prettig voor je is. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met Sensoor.

    Me Too sloeg aan. Iedereen kent de […]

    • Anne antwoordde 1 maand geleden

      Pittige blog…. goed om dit eens uit te spreken en ook die kant van de discussie te zien

    • Ik vind het heel erg knap dat je hierover durft en kunt schrijven, want wat ligt er nog altijd een groot taboe op onderwerpen als deze. Ik zelf volg Griet op de Beeck ook al jaren.. Het verbaasde me ook toen ze zoveel onbegrip en verwijten over zich heen kreeg. Ik heb heel veel respect voor haar kracht die ze heeft om te komen praten, telkens weer ondanks alle verwijten en ongeloof dat ze keer op keer krijgt. Maar ik ben ook ontzettend trots op jou dat jij dit doet x

    • Ikjes antwoordde 1 maand geleden

      Dank jullie wel, fijn om jullie reacties te lezen! Ik vond het heel spannend om dit te schrijven. Ik hoop dat mijn verwoording genuanceerd overkomt en dat ook duidelijk is dat metoo niet afkeur, maar dat het binnen de context van de gebeurtenissen van het verhaal van Griet (en zoveel anderen) voor mij een rare bijsmaak had. Claudia de breij vroeg zich in DWDD af, of het verhaal van Griet een andere wending had gekregen, wanneer deze eenhalf jaar later had plaatsgevonden. Vond ik wel een goede vraag.

    • heftig maar knap, direct en open geschreven blog.
      bedankt

  • Ikjes reageerde op het bericht, Waarom kerst kut is 1 maand geleden

    Als je kerstboom vervangt door BBQ, feestdagen met zomervakantie en kou door zomerse hitte, had ik het kunnen schrijven 😉 veel herkenning in wat je schrijft!

  • Wat schrijf je toch boeiende en goede stukken!

  • Dat is waar, maar ook een collectief bestaan uit losse individuen, en de massa wordt vaak in het begin aangewakkerd door een kleinere groep, die al dan niet ongemerkt de omgeving beinvloeden. Ik kies er momenteel voor om te geloven in de kracht van (mezelf als) individu.

  • Je blog komt binnen bij mij. Fijn om de onderbouwing te lezen van iets waar ik veel over heb nagedacht. Echter ook heel confronterend. Ik ben best huiverig voor de toekomst. Daarnaast vermoed ik dat het bystanders effect me extra raakt door veel oud zeer. Naja. Ik ben veel aan het nadenken over hoe ik hier actiever en constructiever in kan zijn.

  • Ikjes reageerde op het bericht, Vet relaxt 1 maand, 3 weken geleden

    Klinkt als een strafkamp 🙁
    Ik heb ook anorexia. Het lijkt me vreselijk om de regie uit handen te geven.
    Anderzijds, ik ervaar hoe lastig het is om zelf het roer om te gooien en te blijven eten.
    Ik ben wel heel benieuwd, ben je de afgelopen drie maanden mentaal vooruitgegaan? Heb je in de kliniek dingen geleerd die je meeneemt voor de toekomst?

  • Hoi Eva, wat een fijn, mooi, en inspirerend stuk!

  • Ikjes reageerde op het bericht, Triggers 4 maanden, 1 week geleden

    Herkenbaar 🙂 zowel het trigger-feest in de winkel, de triggers die je overal tegenkomt, en het niet weten wat van wie is, en wie die ‘ik’ dan is.

  • Dat klinkt zo mooi, Anne!

  • Helemaal mee eens!

    Volwassenen zijn kinderen met een verleden.

  • Ikjes reageerde op het bericht, Onherkenbaar 6 maanden geleden

    Wat een pijnlijke situatie mooi beschreven. Helaas ook pijnlijk herkenbaar. Ik wens je heel veel kracht toe, Misneach.

  • Hoi Hannah, wat heb je mooi geschreven, dit stukje! Ik vind het ook knap dat je het zo helder hebt kunnen verwoorden. Heel veel succes met je tocht!!

  • Dank je wel avermin. Ik herken de angst hoor. Je vraag of delen dichterbij komen vind ik een goede vraag. Soms laten se zich aan mij Zien via tekeningen die ik vind, dat is een stukje naar mij communiceren, waarmee ze dichterbij komen. Ik ervaar soms ook dat ze meedoen maar dat is bij schilderen heel ambivalent, dat blijven ze scheiden. Bij…[Lees meer]

  • Dank je wel sietske!

  • Dank je wel!! Ik laat de twijfel niet los, maar omarm hem juist, accepteer hem, terwijl ik óók de delen hun gang last gaan, oa in therapie. Het ‘vergeten’ is vaak heel nadelig maar hierbij ook een voordeel, want ik als deel word er pas bijgehaald zodra ik hier aan toe ben.

  • Dank je wel Madelief. Ik denk niet dat ik je advies kan geven. Sorry! Ik weet alleen dat het een lange, eigen, tocht is. Waarin je veel fouten maakt en van alles tegenkomt over jezelf en anderen en de wereld. Het proces vind ik eigenlijk leuker dan het resultaat Dat is misschien wel een tip: geniet van het proces zodat je je minder focust op een…[Lees meer]

  • Vroeger dachten ze vaak dat ik borderline en ADHD had. Daar zit veel in. Ik ‘voldoe’ aan de 9 vinkjes van de kenmerken van borderline. Qua ADHD; ik vergeet veel, ik ben een chaoot en mijn hoofd voelt op alle dagen […]

    • Mooi geschreven. Ik heb soms het gevoel dat ik ook neig naar dis. Ik ben heel bang dat er herinneringen verstopt zijn in mijn brein, op sommige gebieden heb ik geheimen voor mijzelf. In therapie kunnen we nu langszaam dingen aanraken. Misschien weet ik t allemaal al maar t Is gewoon nog niet uit te spreken. Dus weet niet wat nu waar is en wat angst. Ken je dat?

      Maar eigenlijk wilde ik reageren op het kunsten ding. Hihi. Ik heb het andersom gehad. Ik kanniet meer tekenen (en theatermaken wat ik deed) omdat ik ‘bang’ ben geworden van dat wat ik creëerde. Er zat een soort waarheid in die ik nu ineens kan plaatsen maar nog steeds niet echt durf te bekijken. Of nietconcreet weet waar het vandaan komt. Mijn profielfoto Is een mild voorbeeld ervan.

      Maar ik denk dat ik het binnenkort zeker weer moet gaan proberen. Misscjien Is.doe angst onzin denk ik hardop. En vooral wil ik je zeggen; doen!! Het Is namelijk ook iets, bedenk ik mij nu, waar delen in smaen kunnen komen?

      Veel liefs!

      • Dank je wel avermin. Ik herken de angst hoor. Je vraag of delen dichterbij komen vind ik een goede vraag. Soms laten se zich aan mij Zien via tekeningen die ik vind, dat is een stukje naar mij communiceren, waarmee ze dichterbij komen. Ik ervaar soms ook dat ze meedoen maar dat is bij schilderen heel ambivalent, dat blijven ze scheiden. Bij theater laat ik ze soms een rol op zich nemen en dan vind de buitenwereld dat ik goed kan acteren terwijl ik helemaal niets doe, haha.. Dat is echter maar een hobby;) bij muziek voel ik wel soms dat we het samen doen.

    • Kippevel!

    • Ik houd van creëeren. Maar kunst maken… hoe doe je dat? Soms komt er iets echt uit mij. Maar meestal zit de perfectionist in de weg, wordt het al snel dwangmatig. Ik zou zo graag de interne ik de vrije loop laten, maar misschien ben ik er te bang voor… ik ken mijn nachtmerries. Heb je advies?

      • Dank je wel Madelief. Ik denk niet dat ik je advies kan geven. Sorry! Ik weet alleen dat het een lange, eigen, tocht is. Waarin je veel fouten maakt en van alles tegenkomt over jezelf en anderen en de wereld. Het proces vind ik eigenlijk leuker dan het resultaat Dat is misschien wel een tip: geniet van het proces zodat je je minder focust op een eindresultaat, hetgeen niet “perfect ‘ hoeft te zijn

        • Ik denk dat die tip behoorlijk raak is in mijn geval! Kunnen genieten is best een dingetje voor mij, dus daar kun je nog wel eens precies de vinger op de zere plek hebben gelegd. Maar misschien ook juist wel de weg naar de doorbraak in combinatie met creëren. Want dat is wel waar ik mezelf het makkelijkst genieten toesta. Dankjewel! Eens kijken of ik die gemene oudermodi los kan laten als ik probeer het eindresultaat te negeren.

    • Mooi geschreven… Ik herken het wel een beetje – DSNAO hier – en van mij is inderdaad ook vaak gedacht dat ik ADHD had omdat ik maar bleef klagen over een gigantische drukte in m’n kop.

      Ik vind het mooi om te lezen hoe je hiermee bezig bent in therapie en ik hoop dat ik uiteindelijk ook het punt bereik waarop ik de constante “maar misschien heb ik dit wel niet??”-twijfel los kan laten. Dapper dat je naar kunst hebt kunnen grijpen, ik durf dat nog niet (denk dat ik bang ben voor controleverlies) maar het geeft hoop om te lezen dat het jou zo helpt 🙂 Dankjewel voor je blog!

      • Dank je wel!! Ik laat de twijfel niet los, maar omarm hem juist, accepteer hem, terwijl ik óók de delen hun gang last gaan, oa in therapie. Het ‘vergeten’ is vaak heel nadelig maar hierbij ook een voordeel, want ik als deel word er pas bijgehaald zodra ik hier aan toe ben.

        • Oh wauw, zo had ik er nog helemaal niet over nagedacht, dat het vergeten in die zin ook kan helpen (heb zelf geen amnesie, dus ben daar meestal niet zoveel mee bezig)! Jeetje, ik vind het bewonderingswaardig hoe je het allemaal weet (probeert) om te buigen. Het zal ongetwijfeld een hele strijd zijn, maar ik vind het heel fijn en waardevol om een beetje te kunnen spieken hoe anderen hiermee om gaan.

    • Sterk! Het is zwaar om het geheel van gevoelens te bekijken en te accepteren als onderdeel van jou. Fijn hoe je therapeute blijft staan. En creeeren ! Ja! Op een constructieve manier uiten wat eerder verborgen moest worden maar schreeuwde om aandacht.

    • Wat je beschrijft is zo herkenbaar. Pijnlijk herkenbaar, en alle respect dat je in therapie bent gegaan opnieuw.
      Dit is de eerste blog die ik van je lees, wil zeker meer lezen van je en over je. Nogmaals Dank! Ben beetje beduusd door zoveel herkenning. Vind je moedig en heel krachtig.

    • bedankt voor de blog : )

      bij mij weten ze niet precies wat ik heb. en ik ben bang ergens mijn delen te laten zien omdat ik bang ben voor woorden als theatraal en manipulatief en provocerend gek.. woorden die hulpverleners ooit tegen mij hebben gebruikt . ik word daar zo verdrietig van : (
      wel ergens “fijn” dat mensen daar dingen uit herkennen..

      alleen eigenlijk is het bij mij andersom.. ik ga opnieuw diagnostiek in en ben niet bang voor de diagnose dissociatieve stoornis maar juist bang voor die bovenstaande genoemde dingen eigenlijk..

      sorry dat ik dit hieronder plaats maar ik vind het wel fijn om met een lotgenoot erover te kunnen praten (niet zwaar of triggerend hoor.. gewoon.. luchtig : ) dus mocht iemand daar ook naar opzoek zijn dan mag je altijd contact opnemen.. : )

      liefs

  • Ikjes reageerde op het bericht, Zij is niet mij 9 maanden, 1 week geleden

    (Veel te) herkenbaar.
    Ik zou het liefst een aantal delen uit mezelf willen schrappen. Maar ze zijn ook deel van ons, van onze geschiedenis. ik moet ze erkennen, inzien dat ze ook mij zijn. Zo niet, informerren ze mij en de buitenwereld van hun bestaan, achter mijn rug om, of zonder er controle over te hebben. Lastige boel, is het niet.

  • Ikjes reageerde op het bericht, Wintervacht 1 jaar geleden

    Dank jullie. Ik heb het gevoel dat ik de weergoden heb verzocht…:))

  • Meer laden