Laura’s 2017 evaluatie

Buiten, vlak voor mij balkon, zijn de eksters hun liefdesnestje weer aan het onderhouden en nog mooier aan het maken. Nieuw deze winter: wat op een uitbouw lijkt aan de achterkant van het nest. Ze wonen er al een aantal jaar, boven in de boom vlak voor mijn flat. De top van de boom – hun huisje – is op gelijke hoogte met mijn huisje.

Eigenlijk verandert er allemaal niet zo heel veel en dat is prima. Ik woon bijna vijftien jaar in mijn huisje, heb nog steeds dezelfde bank en tv-meubel als vijftien jaar geleden. Wel heb ik een paar weken geleden het schilderij boven de bank vervangen en heb ik dit jaar besloten dat een bureau onzin is, dus die is ook weg en vervangen voor een Hele Grote Stoel.

Tijd om terug te kijken

Want het is de laatste week van het jaar. Nu voelt het jaar als dat rustige riviertje, maar als ik eerlijk terugkijk was het alles behalve dat. Diepe dalen werden met redelijke hoogtes afgewisseld om weer in een diep dal te storten. Toch voelt het nu als een relatief rustig jaar.

Om even een kleine opsomming te geven: ik begon het jaar met een gigantische depressie die maanden heeft geduurd om vervolgens in de zomer opnieuw de kop op te steken. Mijn lieve balletjuf is ermee gestopt en ik mis haar nog iedere week, mijn beste vriendin is naar Wenen verhuisd. Als toetje is mijn laatste en allerliefste oma ook nog overleden.

Tussendoor werd ik ambassadeur bij Stichting Samen Sterk zonder Stigma, dsmmeisje en heb ik mezelf opgeleid tot regisseur van een tv-programma. En oh ja, bijna vergeten, heb ik mezelf verkiesbaar gesteld voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen.

Het zijn niet de dingen die blijven hangen

Niet de dingen waar ik nu eigenlijk aan moet denken als ik zo het jaar evalueer. Ik ben officieel havermoutliefhebber geworden. Iedere dag weer geniet ik van dat bakje pap bij mijn ontbijt. Ik heb yoga echt ontdekt. Pilates herontdekt, samen met de sportschool in het algemeen.

Het allerbelangrijkste is dat ik heb leren accepteren wat is. Accepteren dat ik medicijnen moet slikken om me redelijk stabiel te houden. Accepteren dat ik soms heel erg angstig ben om niets en dat dat niets met mij of mijn omgeving te maken heeft, maar dat iets in mijn lijf dan een zooitje van allemaal hormonen en neurotransmitters is. Dat de gedachten over de dood en angst niet van mij zijn maar komen doordat mijn lijf rare dingen doet.

Accepteren dat ik een ziekte heb die niet zomaar overgaat

Dat die er nu eenmaal is. Niet dat ik daar geen verantwoordelijkheid voor heb, absoluut niet, maar ik heb het niet veroorzaakt, ben er niet de schuldige van. Ik kan het beïnvloeden door mijn pillen te slikken, te luisteren naar mijn lijf, te bewegen, gezond te eten, maar meer eigenlijk ook niet.

Ik zie dit jaar als een kabbeljaar omdat de vervelende dingen die zijn gebeurt, allemaal dingen zijn waar ik geen invloed op heb. Mijn oma overleed en dat is vreselijk verdrietig. Aan de andere kant troost ik me met de gedachte dat zij niet meer wilde leven en dat ik – noch zij – iets te zeggen heeft gehad in het wanneer, waar en hoe. Het is, en daardoor kan ik het beter loslaten.

De stappen vooruit zijn van mij

Alle dingen die positief zijn in dit jaar, daar heb ik zelf bewust voor gekozen. Ik ben ambassadeur geworden, ik ben weer gaan schrijven, ik ben gaan sporten, mooie dansen gemaakt. Ik heb gekozen voor havermout. Daar heeft niemand ook maar iets in te zeggen gehad en dat maakt het fijn.

Ik heb regie over de dingen die ik zelf kan veranderen en kan doen, maar tegelijk kan ik nu makkelijker accepteren dat er soms hele vervelende dingen gebeuren waar ik niets over te zeggen heb. Dat is denk ik het enige wat ik kan doen in het leven, de rest mag lekker blijven voortkabbelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.