Het is lastig mijn diagnose borderline te delen

Ik ben gaan bloggen. Of het voor de lezers aantrekkelijk is weet ik niet. Ik heb er totaal geen ervaring mee, maar ik wilde de sores over mijn diagnoses delen en deze website voelt daarom voor mij als een warm bad. Hier wil ik graag een bijdrage aan leveren. Het geeft me een gevoel dat ik herken vanuit deeltijdtherapie. Delen helpt.

Vaak kan ik ook wel vrij goed delen en ben ik open. Over ADD delen was geen probleem. Maar die borderline, waarom is die nou toch zo lastig? Normaal flap ik er toch ook maar altijd uit wat me dwars zit? Ik vindt dat ik het bespreekbaar moet kunnen maken. Dat ik mee moet voelen met iedereen die ermee te kampen heeft.

Vooral met degenen die het label onder ogen zien en ermee aan de slag gaan, zoals ik dat zelf ook doe. Ik wil dat het er mag zijn. Niet dat ik mezelf daar altijd de tijd voor heb gegund. Maar goed, nu doe ik het anders en probeer ik het te doseren. Eerst familie en vrienden, daarna openbaar onder een pseudoniem en later zien we wel weer verder. Dan zie ik wel weer waar ik vervolgens aan toe ben.

Ik blijf een grote hindernis zien, want als het er voor mij mag zijn, is het er voor mijn kinderen ook. En natuurlijk is het er sowieso voor ze. Ze hebben onvoorspelbare ouders. Een papa binnen het autistisch spectrum en mama met ADD en een persoonlijkheidsstoornis. Daar zouden we over moeten kunnen praten als ze er aan toe zijn.

Wanneer is dat? De oudste is zes. Hij begrijpt al zo veel en het leven is al zo ingewikkeld. Hij weet dat het niet zijn schuld is als één van ons raar reageert. Dat vertellen we hem wel, in de hoop dat het verschil maakt. Maar wanneer komt het punt dat we hem gaan uitleggen op welke manier wij anders zijn dan anderen? En dat zowel hij als wij, tegelijkertijd óók heel normaal zijn? Dat we ons best doen in het leven en dat we daar misschien wat harder voor moeten werken dan gemiddeld, maar dat dat hem niet “raar” maakt?

En straks zijn zusje. Drie jaar is ze. Ze lijkt zo dapper, maar ik zie haar alles opzuigen als een spons. Alles naar zich toe trekken en het haar eigen maken. Of zie ik mezelf? Projecteer ik te veel van mezelf op onze kinderen? Ik maak mezelf een beetje gek met die gedachten, maar ik wil het zo graag goed doen! En ik weet hoe snel het mis kan gaan. Hoe moeilijk het is. Ik weet hoe mijn ouders hun best hebben gedaan en ik voel me bijna schuldig over hoe ik terecht ben gekomen. Maar ook dat mag ik niet van mezelf, want dan doe ik mijn interne kleine meisje tekort.

Ik heb zoveel moeite te geloven dat ik dit rommelige leven leid. En aan de andere kant denk ik, er gaat eigenlijk ook een heleboel wél goed (en het is heel wat dat ik dit benoem). Ik heb domme dingen gedaan, maar nu heb ik een redelijk normaal gezinsleven, op het vermogen om te werken en mijn huishouden zelfstandig onderhouden (zonder een stok achter de deur) na. Ik mag niet klagen.

Is het dan echt allemaal te wijten aan dat ene trauma? Als de hond toentertijd niet geprobeerd had mijn gezicht er af te scheuren, zou ik dan “normaal” zijn, voor zover “normaal” bestaat?  Natuurlijk zijn er daarnaast nog bijkomende factoren. Erfelijke aanleg bijvoorbeeld, gevoeligheid. Of stop ik nu weer van alles weg?

Uiteraard heeft het een diepe impact gehad, een onbegrepen PTSS. Dieren waren alles voor mij, mijn kracht, waarin ik blind vertrouwen kon. Dat klopte na het trauma allemaal niet meer. Ze bleken gevaarlijk. Ze triggerden paniek terwijl ik van binnenuit wel wist dat het echt niet altijd gevaarlijk was. Dat waren ze daarvóór nog nooit geweest. Eerder puur en veilig. Ik groeide op op een boerderij, waar er overal dieren waren. En hoe veel ik ook naar hen verlangde, negeerde ik ze. Zelfs onze eigen hond, want honden waren onvoorspelbaar. Ze rukten je gezicht er af. Of ik die van hen?

De hond die mij gebeten had kreeg een spuitje. Zonder mij was dat niet gebeurd. In mijn dromen verscheurde ik konijntjes en katten. Dat stopte ik weg, dat mocht niemand weten. Waarschijnlijk had ik er ook geen woorden voor. Vier jaar oud en dromen in horror, dat rijmt natuurlijk niet met elkaar. Later vond ik horrorfilms ontzettend interessant. Waarschijnlijk omdat ik me er minder bizar door voelde. Ik heb tot twee jaar geleden bijna altijd in horror gedroomd. Dat is opgehouden nadat ik bij deeltijdtherapie voor het eerst kwaad werd op de hond van vroeger.

Maar goed, ik dwaal af. Ik ben onder andere gaan bloggen om dit soort gedachten een plek te geven. Zonder ze op te sluiten in een dagboek, waar ze nooit meer gelezen zullen worden en niemand er iets aan heeft. Ik zal proberen mijn volgende verhaal bij één thema te houden. Of niet, want dit past toch ook wel heel erg bij mij en mijn labels.

Lees ook:

  • pexels photo 362993

    Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te deletenEn ik heb dan nu…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer