Lachend en knuffelend verberg ik mijn angst

Enthousiasme

Wanneer ik word uitgenodigd op een feestje ben ik super enthousiast. Wat leuk dat zij mij hebben verkozen! Wie zouden er allemaal komen, wat zou er te doen zijn? Misschien ontmoet ik nog wel wat interessante, grappige mensen! Wat zal ik eens aandoen? Ik weet het al, dit super sexy overdreven topje. Net iets te klein, maar ach, zo ziet iedereen me ten minste staan. Ik moet wel extra make-up opdoen, anders vinden ze me misschien lelijk. Als er onbekenden zijn moet ik immers een goede indruk achterlaten.

Onzekerheid

Wanneer ik op het feest aankom omhels ik iedereen die ik tegenkom. Sneu om de onbekenden buiten te sluiten toch? Luid lachend en babbelend baan ik me een weg naar binnen. Hoe harder ik lijk te lachen, hoe onzekerder ik ben van binnen. Maar dat mag niemand merken natuurlijk. Sommige vrouwen geven me een boze blik en lopen weg om over me te roddelen op de wc. Dat denk ik, tenminste.
Om de spanning van binnen wat te sussen vraag ik om een cocktail of andere alcoholische versnapering waar naar mijn weten veel alcohol in zit. Zo, dat lucht op! Nog een slok, dit voelt zo fijn! Nog eentje bestellen… O jee, dat waren iets te veel slokjes… Ik had niet zo veel en snel moeten drinken op een ‘dieetdag’ als vandaag. Maar wie slank wil zijn, moet honger lijden… Honger lijden en ‘binge-drinking’ om je emoties te negeren blijken keer op keer niet goed samen te gaan.

Angst

Waarom kijkt iedereen zo vreemd naar mij? O ja, ik loop rond met een bloedhete kaassoufflé om weer nuchter te worden. Wat zullen ze me hypocriet vinden. Klodders mayo op mijn schoenen en vette handen. Weet je wat? Ik ga naar huis. Ik zet mezelf hier alleen maar voor schut. Wat een trut ben ik toch ook, het is wéér mislukt om normaal te zijn.
Ik probeer mijn vriend mee te trekken naar buiten, maar hij is nog even in gesprek met een goede vriendin. ‘Kom we gaan’ schreeuw ik in zijn oor en trek aan zijn arm als een klein kind. ‘Wacht even, ik moet even dit gesprek afmaken’ zegt hij. Ik word opeens heel erg boos: ‘Nee ik wil nú naar huis wat ben jij gemeen zeg’ en ik loop zonder jas naar buiten. Mijn vriend rent boos achter mij aan. Van binnen ben ik stiekem blij dat hij mij aandacht geeft, en daar schaam ik me heel erg voor.

Hoe kan het anders?

Dit soort avonden komt gelukkig niet meer zo vaak voor. Ik heb geleerd dat de mensen in je omgeving die om jou geven van jou houden zoals je bent. Je hoeft niet extra je best te doen om grappig te zijn, of extra make-up op te doen om mooier te zijn. Vrienden gaan je niet zomaar verlaten. Wanneer je niet je best doet om aardig gevonden te worden, maar gewoon naar een feest gaat omdat je dol bent op de muziek of dol bent op je vrienden, dan verloopt de avond heel anders.
Wat voor mij het best helpt, is iemand in vertrouwen nemen waar je altijd even mee kan praten als het slecht met je gaat. Het liefst iemand die er ook is als je naar een feestje gaat, of iemand die je altijd even kan bellen.
In dit geval zou ik in de tegenwoordige tijd mijn vriend eerder apart genomen hebben, nog voordat ik het eerste drankje op had. Ik zou tegen hem zeggen: ‘Luister, ik vind het stiekem best wel spannend om hier te zijn, daardoor ben ik een beetje onzeker. Zou je me kunnen geruststellen?’ En meestal zou mijn vriend antwoorden: ‘Deze mensen kennen ook niet iedereen, dus jij bent vast niet de enige die onzeker is. Zullen we een potje pinballen?’

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.