blije vrouw

Lachen in je crisis

Humor. Is er humor als je een crisis hebt? Of is het alleen maar gitzwart?

Ik herinner me dat ik me nogal ontmoedigd voelde toen ik voor de eerste keer bij de deeltijdbehandeling kwam. Ik had namelijk last van gedachten aan en verlangen naar de dood, iets waar ik zelf dan weer heel bang van werd. En daar zat ik dan in de ‘kantine’ van het ggz-gebouw; op zich een redelijk vrolijk gekleurde ruimte met rode banken en oranje muren en hele hoge, grote ramen. Niet verkeerd, dacht ik nog. Ware het niet dat er om de drie minuten met een doffe klap een meeuw zich te pletter vloog tegen die ramen. Ik meen het! Elke dag weer. En de polikliniek voor traumaverwerking zat in de aangrenzende zaal. Daar zouden ze inmiddels heel wat van die meeuwen kunnen behandelen. Wat een architectonische miskleun.

Ik werd er op dat moment alleen maar meer angstig en somber van, maar misschien was er onder die dikke laag dofheid ook een minuscuul restje humor getriggered, dat nu bij het schrijven van dit stukje vrij komt. Ik klamp me er met beide handen aan vast, want humor zorgt voor afstand en daarmee krijg ik het gevoel dat ik die persoon van dat moment nu niet meer ben. Feitelijk is dat ook zo, want ik ken de gangen en lokalen van de ggz-school inmiddels op mijn duimpje. Daar word ik niet bang meer van. En het lijkt ook alsof de meeuwen iets wijzer zijn geworden mettertijd