Laatste verdedigingslaag

Tijdens het opgroeien heb ik blijkbaar mijn ziel beschermd als een prinses in een fort. Een heel dik en heftig fort, waar niets en niemand meer doorheen kon. Maar ook niet zo goed uit. De afgelopen jaren heb ik laagje voor laagje afgebroken om dat prinsesje, dat nu een mooie koningin is, weer vrij te laten.

Ik geloof dat ik zo’n beetje bij mijn laatste verdedigingslinie ben gekomen. Het allerlaatste laagje wat me nog beschermd tegen de grote boze buitenwereld. En wat voelt dat vreselijk zeg. Alles om me heen komt vele malen harder en heftiger binnen dan ooit. Een kleine opmerking over dat mijn buik zo lekker en lief zacht is, is reden tot een neerwaartse spiraal met 150 km per minuut. Binnen no time had mijn hoofd verzonnen dat ik niets goed deed, niets kon en een vreselijk mens ben. En zo komt dus constant van alles binnen.

Het laatste laagje bescherming

Ik heb bijna mezelf ontdaan van die dikke muren, stekels, gracht met bloeddorstige krokodillen, hofnarren tussendoor. Ze zijn er allemaal ergens nog wel, maar ik kan ze eigenlijk niet goed meer gebruiken. Ik ben het verleerd. Wat ik nog over heb aan bescherming, is weinig. Letterlijk onder de dekens duiken. Zo nu en dan gevoel wegkrijgen met eten of drank. Of beide.

Het voelt naakt. Alles en iedereen kan me raken, maar ik heb nog niet voldoende geleerd om daar mee om te gaan. Er zijn dagen dat ik in een dag een keer of vier door alle emoties die er zijn gaan en dat kost ongelooflijk veel energie.

Maar het is voor een goed doel

Ik wilde juist bevrijd worden van al die beschermingslagen die ooit nodig waren maar nu niet meer nodig zijn. Ik word niet meer gepest. De niet zo aardige stiefvader is jaren geleden vertrokken. Ik hoef niet meer naar een nieuwe school omdat we verhuizen. Ik ben zelf baas over mijn eigen leven.

Het omgaan met al die emoties komt ook vanzelf wel. Het is een kwestie van heel veel oefenen vrees ik, net zoals leren rolschaatsen en fietsen. Dat leer je ook alleen maar door het te doen en zo nu en dan een paar schrammen of blauwe plekken op te lopen. Zo zie ik dit ook maar. Of probeer ik het zo veel mogelijk te zien. Lukt niet altijd overigens. Maar ik blijf er op oefenen.

2 Comments

  1. O, ik zit hier ook zo in nu! Of heb nog net wel wat mechanismen werkende, maar ik kan ze nu herkennen. Het voeld enorm wankel. Ik uit ineens emoties, probeer ze zelfs te delen maar blijk dan vooral toch ook heel boos en n beetje onbeholpen.
    Fijn dat je dit nu schrijft. Ik zat precies hiermee gister avond. Mijn dag begon vol geloof in mijn afgepelde ik. En een paar uur later werd ik verzwolgen door zelfhaat en een ambivalente weerstand tegen mijn afgepelde ik.
    Waarom in godsnaam doe ik dit, deze therapie, er blijft niets van mij over. Dit Is wereldvreemd.
    Maar nu lees ik dit en weet ik dat het gewoon ‘echt zo werkt’. Het Is geen illusie van afbreken en opbouwen. Het IS zo. ZO werkt therapie…
    Dankjewel voor t mooie stuk
    En wat fijn om hier keer op keer zoveel herkemnimg, bevestiging en steun te vinden.
    Zet m op! Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.