stelletje zonsondergang strand

Laat me niet los

Soms duw ik je weg, maar ik wil dat je bij me blijft. Ik houd je op een veilige afstand, maar ik wil niet dat je afstand neemt. Soms zet ik mezelf op de achtergrond, maar ik wil dat je me ziet. Soms trek ik me terug, maar ik wil dat je me helpt. Laat me niet los, houd me stevig vast.

Mijn zelfbeeld

Alleen zijn, niet gezien worden, dat is misschien wel één van mijn grootste angsten. Ik heb het altijd al heel belangrijk gevonden wat anderen van mij vinden. De mening van anderen, bepaalde mijn zelfbeeld. Of beter gezegd: de negatieve dingen die mensen over me zeiden, die bepaalden mijn zelfbeeld. Ik kreeg genoeg positieve dingen te horen, maar die kwamen niet binnen. Hoe kon iemand iets positiefs over mij zeggen? Dat kon en durfde ik niet te geloven. Want in mijn hoofd was de haat naar mezelf enorm groot. Ik was het niet waard.

Hoewel ik tijden heb gehad waarin ik overtuigd was dat het voor iedereen beter zou zijn als ik er niet meer was, ben ik me er nu bewust van dat ik mensen om me heen heb die om me geven. Het besef dat ik voor sommige mensen belangrijk ben, is een enorme stap vooruit. Maar waarom ben ik dan belangrijk? Wat is er positief aan mij? Wat maakt mij waardevol? Ik weet het niet. Ik zie het niet.

Niet goed genoeg?

Hoe komt het dan dat ik het niet kan zien? Al jaren werk ik aan een positiever zelfbeeld. Toch wilt het maar niet lukken. De overtuiging dat ik niet goed genoeg ben is te sterk. Wellicht komt het omdat ik nog nooit een positief zelfbeeld heb gehad? Op jonge leeftijd werd ik veel buitengesloten en genegeerd. Kinderen draaiden de rug naar me toe en deden alsof ik niet bestond. Ik had mijn eerste basisschooljaren één vriendin, mijn buurmeisje. Ik was zo bang om haar te verliezen, ik was zo bang dat ik misschien ook voor haar niet leuk of goed genoeg zou zijn. Toen ik een nieuwe start maakte op een andere basisschool, kreeg ik er meer vriendinnen bij. Maar de angst om in de steek gelaten te worden of niet gezien te worden, bleef altijd sterk aanwezig.

Inmiddels heb ik veel mensen om me heen. Ik heb een aantal goede, hechte vrienden. Ook heb ik een redelijk grote groep gewone vrienden en ik heb veel mensen om me heen met wie ik het goed kan vinden. Ik heb ouders die veel om me geven, broers die altijd bereid zijn me te helpen, een lieve vriend die het al bijna zes jaar met mij uit weet te houden. Ik ben heel dankbaar voor alle mensen om me heen, ze betekenen veel voor me. Toch blijft die angst voor verlating zo sterk aanwezig, zo bang dat mensen me in de steek laten. Ik ben bang dat niemand me leuk vindt, dat niemand om me geeft. Tegelijkertijd weet ik heel goed dat die gedachten irreëel zijn.

Veilige afstand

Hoe dichter iemand bij me staat, hoe hoger ik mijn denkbeeldige muur maak. Niet omdat ik ze op afstand wil houden, maar juist omdat ik ze bij me wil houden. Ik durf mijn kwetsbare kant niet te laten zien. De vrolijke, drukke, gezellige versie van mezelf, die laat ik zien. Maar mijn gevoelige kant houd ik liever voor mezelf. Van mezelf moet ik altijd leuk en gezellig zijn naar de mensen die dicht bij me staan.

Het zou zo fijn zijn als ik kan geloven dat mensen echt om me geven, kan beseffen dat niet de hele wereld negatief over me denkt. Ik wil niet dat mensen me loslaten, ik wil niet in de steek gelaten worden. Maar om deze angst los te laten, moet ik eerst in mezelf geloven. Ik ben de moeite waard en daarom zal ik niet alleen zijn. De mensen die echt belangrijk voor me zijn, die zullen me zomaar niet loslaten. Zolang ik maar mezelf blijf.

Lees ook:

  • Het gevaar van kernovertuigingen

    De zorg van anderen op me nemen is het meest egoïstische wat ik ooit heb gedaan. Ik kon mezelf geen emotionele support geven, dus had ik weinig compassie voor een ander. "Nee, het is goed,…

  • Hoe ik leerde zwemmen

    ‘Het leven is de zee. Wij reiken je de zwembandjes aan, maar uiteindelijk moet je toch zónder leren zwemmen...’ Dit zei één van mijn behandelaren zo’n twee jaar geleden tegen mij. Tegen ons, er was…

  • Een toekomst zonder vroeger

    Het verleden kleeft aan me vast als spinrag. Het zit overal; in mijn mond, mijn haren, mijn ogen. Ik voel het aan me plakken, wil niets liever dan me wassen, ervan bevrijden. Als ik in…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.