dsmmeisjes
Pillen

Kutleven

Deze blog gaat over een persoonlijke ervaring met antidepressiva. Houd er rekening mee dat de ervaringen van mensen die antidepressiva slikken onderling sterk van elkaar kunnen verschillen. Wil je er meer over lezen? Kijk dan op antidepressiva.nl.

Het leven is kut. Zo, ik heb het gezegd. Het leven is gewoon kut. Of in ieder geval nu dan en ik ben er helemaal klaar mee. Niet met het leven zelf, hoewel dat bij tijd en wijlen ook zo is, maar vooral met dat het leven kut is.

“Ja, maar waarom is het dan kut?”

Goede vraag. Terechte vraag ook. Om te beginnen: lang leve depressie. Jup, eerst sloop hij langzaam dichterbij, verschool zich in de struiken om zo ergens tussen kerst en oud en nieuw me keihard bij de kladden te grijpen. Ik wilde niet meer leven en dat ging verder dan de normale langsvliegende zelfmoordgedachten. Uiteindelijk heb ik het door middel van mijn trukendoos voor elkaar gekregen dat er niets is gebeurd overigens.

Maar goed. Depressie was er ineens terwijl ik hem eigenlijk al van mijlenver had zien aankomen. Ik ben stronteigenwijs en dacht dat ik het wel zelf op zou kunnen lossen. Extra sporten, gezond eten en dan doe ik het weer binnen no time. Ja, niet dus. Ik zakte verder en verder tot ik realiseerde dat er geen andere mogelijkheid was dan mijn medicijnen aanpassen.

Zo gezegd, zo gedaan

Dacht ik. Niet dus. Bij de apotheek hebben ze tot drie keer toe het verkeerde besteld. Ik wil altijd een specifiek merk waarin geen lactose als hulpmiddel zit. Reden? Mijn buik houdt niet van lactose. Uiteindelijk toch maar wel de goedkope genomen en buiten de gebruikelijke bijwerkingen, liep ik ook nog vrolijk rond met een buik alsof ik acht maanden zwanger was. Lang leve goedkope pillen, niet dus.

Dan hebben we het nog niet over de gezellige bijwerkingen omdat ik extra antidepressiva nam. Om je even een beeld te geven: Na de eerste hogere dosering, begin ik goed te spacen en krijg links en rechts wat maagpijn. Denk even aan die te goedkope fles te zure wijn die je dronk als puber. Dat dus. Vervolgens word ik de dag erna wakker met dezelfde kater als die ik had gekregen als ik wel die fles vieze wijn had gedronken. Gelukkig voel ik me nog steeds dronken: dus denk een kater van slechte wijn die je vervolgens bestrijdt met nog meer van diezelfde bocht. Errug prettig, maar niet heus.

Die bijwerkingen duren een paar dagen

Om vervolgens nog even een kleine snoekduik te maken qua stemming. Want nee, het werkt niet direct, dat duurt even. Eerst moet je je nog even nóg slechter voelen, voordat het beter begint te worden. Ook die heb ik inmiddels soort van gehad. Nu zijn enkel nog de permanente bijwerkingen over.

Die laatste bijwerkingen zijn vooral vreselijk irritant. Door de antidepressiva was ik al een zweetmachine geworden. Als ik mijn pink ook maar iets te hard bewoog, begon het al langzaam te druppen. Tijdens danslessen heb ik letterlijke plassen vocht op de vloer achtergelaten en kon ik regelmatig een shirt uitwringen. Zonder overdrijving.

Dat zweten is gelukkig nu nog een tandje erger en tegelijkertijd is ook mijn interne thermostaat compleet naar de gallemiezen. Of ik heb het ijskoud en zit te bibberen, of ik heb het vreselijk heet en ontstaan er binnen no time overal zweetplekken. En het liefste dan ook nog een combinatie van deze twee. Dus onderlijf is steenkoud, bovenlijf zeiknat bezweet. Op dit moment is dat mijn standaard op de fiets. Mijn voeten en tenen voelen als ijsklompen, terwijl er tegelijkertijd pareltjes op mijn voorhoofd komen. Het resultaat: ik kom overal aan als een zwetende otter, was me de pleuris, want na anderhalf fietstochtje naar de stad stinkt de boel.

Wat ben ik dit zat

Echt waar. Ik ben hier zo klaar mee. Klaar met de depressie. Klaar met de pillen die ik moet slikken om weer enigszins te kunnen functioneren. Klaar met een hoofd dat het niet doet. Klaar met de concentratie van een visstick en constant moe zijn. Ik. Wil. Dit. Niet. Meer.

Ik heb op dit moment gewoon even een kutleven. Ik weet dat het weer beter wordt, maar daar heb ik nu even helemaal niets aan. Ja, tuurlijk, over een tijdje is alles weer goed, maar nu wil ik gewoon even zielig mogen zijn. Even tijd hebben om te verwerken dat ik vrij letterlijk doodziek was en dat pillen nodig zijn. Dat ik de bijwerkingen weer opnieuw moet accepteren. Dus beter komt wel, maar nu nog even niet. Nu is het gewoon kwalitatief uitermate teleurstellend.

One comment

  1. En weet je wat? Het mag ook wel even kwalitatief uitermate teleurstellend zijn nu. Dus ik ga niet zeggen dat het wel beter wordt. En ik realiseer me dankzij dit blogje weer even extra hoe blij ik mag zijn dat ik alleen wat bijwerkingen had toen ik startte met antidepressiva en dat die ook weer verdwenen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het zakdoekjesmoment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: