Kussengevecht

Er is veel onrust ‘s nachts. Niet in slaap willen of kunnen vallen. Waken. Extreme schrikreacties bij elke beweging van mijn partner. Herbelevingen. Nachtmerries. Daarnaast zijn er delen die tijd claimen ‘s nachts en actief in de weer zijn. Douchen, gedichten schrijven, behandelaar mailen, online aankopen doen. ‘t Zijn maar enkele voorbeelden van waar we ‘s nachts druk mee zijn.

Omdat het slaapgebrek me erg opbreekt overdag bespreek ik het in de eerstvolgende sessie met onze behandelaar. Ze stelt voor om te kijken naar wat een specifiek deel, dat ‘s nachts veel op de voorgrond is, nodig heeft om zich rustiger te voelen. Tijdens het gesprek raak ik wat afwezig en merk ik signalen op van dit deel. Mijn behandelaar ziet dit ook gebeuren en vraagt of ik wil proberen erbij te blijven. En te kijken of het me lukt aan te geven bij haar wat dit deel kwijt wil. Ik vind het spannend want het gaat niet over een heel prettig onderwerp. Het gaat over het nachtelijk zweten, gevoel van vies zijn en alles gevolgen en de reacties daarop van dat deel, zoals willen douchen en het lichaam verzorgen om het vieze gevoel kwijt te raken. Ongemakkelijk geef ik deze dingen aan bij mijn behandelaar.

“Wat is er nodig?” is haar vraag nu, en “hoe kan je uiteindelijk met die spanning dealen zodat er toch geslapen kan worden?” Slaap is belangrijk voor álle delen. Om overdag beter te kunnen functioneren en om niet in crisis te raken.  Er worden wat dingen over en weer benoemd, en ik beloof om in het schrift en in m’n hoofd verder te communiceren.

Er wordt tot mijn verbazing heel wat over geschreven die week. Ook delen waarvan ik niet wist dat die er mee gemoeid waren, doen hun zegje erover. Ze zijn niet erg aardig naar elkaar. En dat blijft lastig voor mij. Ik haat de ruzie in m’n hoofd. Ik besluit de dingen die als belangrijk voor ‘s nachts aangegeven worden eruit te pikken en uit te proberen. Ik zie ze als soort tips. Wie weet slapen we beter…

Twee weken later. Nog steeds vermoeid. Slapen is een strijd. Ik loop naar de supermarkt. Althans, dat is het plan. Bij de supermarkt ben ik denk ik nooit aangekomen. Ergens onderweg ben ik geswitcht en de tijd kwijtgeraakt. Ik realiseer me dat als ik thuis op een stoel zit met naast me een enorme grote doos. Er zit een hoofdkussen in. De bekende paniek slaat toe. Waar ben ik geweest? Waarom heb ik een kussen gekocht in plaats van de boodschappen die ik nodig had? Het is nog een duur kussen ook zie ik op de bon. Bijna 50% afgeprijsd en alsnog 55 euro! Ik voel me boos worden. Met afgrijzen staar ik naar het kussen. Waarom kan er nooit iets normaal overlegd worden?

Ik roep mijn partner. Laat het kussen zien en huil. Van machteloosheid. Van boosheid. Van wantrouwen. Wat moet ik met zo’n stom kussen? Mijn partner is boos. Ze zegt: breng het maar terug. Ja, ik wil het ook terug brengen. Maar dat idee maakt de onrust in mijn hoofd enorm.

Wat ik me niet realiseer is dat er een deel is blijven steken in het gesprek met mijn behandelaar en de discussie in het schrift. Dat door middel van dit kussen kopen aan wil geven dat ze het prettig vindt om op een nieuw en goed kussen te liggen om een goede nachtrust te hebben. Daar kom ik later pas achter, nadat er een storm door mijn hoofd is geraasd, er heel wat tranen gestroomd zijn en ik uitgeput besluit dan maar even op het kussen te liggen om te kijken wat er gebeurt. Terwijl ik zo lig, ervaar ik een enorme rust. Ik val zelfs even in slaap. Als ik later weer wakker word, zie ik in een glimp een meisje dat zó blij is met het kussen en vredig met haar hoofd op het kussen soezelt.

Dan valt het kwartje..   Dit heeft dit deel nodig om ‘s nachts te slapen! Ik realiseer me hoe knap zij tegen alles in deze keus toch heeft doorgezet. Hoe goed ze dit opgepikt heeft uit de therapie. Hoe blij ik mag zijn dat deze samenwerking aan het ontstaan is. Ook al begrijp ik het vaak niet direct en is mijn reactie er vaak nog één van onbegrip en vanuit emotie… We worden een team!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!