Kunst is krachtig

Vroeger dachten ze vaak dat ik borderline en ADHD had. Daar zit veel in. Ik ‘voldoe’ aan de 9 vinkjes van de kenmerken van borderline. Qua ADHD; ik vergeet veel, ik ben een chaoot en mijn hoofd voelt op alle dagen heel druk aan. Verder had ik volgens velen ook een angststoornis, en werd er ook genoemd dat ik theatrale kenmerken had. Die laatste twee vond ik geen fijne stempels. De angst zag ik zelf niet als een stoornis op zich, maar als een gevolg van andere problemen. De theatraliteit zijn achteraf gezien delen die zichzelf presenteerden, zonder dat ik me er zelf bewust van was.

De stempel ‘DIS’ werd in eerste instantie niet liefdevol door mij ontvangen. Ten eerste; weer een nieuwe stempel. Ten tweede; er schuilen vreselijke ervaringen achter. Ten derde; deze stempel ontvangen en in therapie gaan, hield in dat ik met een groot en diep probleem aan de slag moest gaan.

Toch gaf het rust. Na jaren therapie te hebben gehad in de vorm van uren praten, dialectische gedragstherapie, schematherapie (en andere korte uitstapjes, zoals haptotherapie en homeopathie) kan ik accepteren dat het niet gek was, dat ik mezelf nog altijd goed in de nesten kon werken. Ik kan alle rare aantekeningen uit dagboeken plaatsen. Ik kan raar gedrag dat ik scheen te hebben vertoond plaatsen. Ik kan rare lichamelijke aandoeningen uit mijn jeugd plaatsen. En toch blijf ik het maar niet geloven. Ondanks dat de delen zich duidelijk aan mij kenbaar maken, probeer ik de situatie telkens op een andere manier te verklaren.

De eeuwige ongelovigheid laat ik er nu maar gewoon zijn. Ik voel het vaak, maar ook dat heeft een functie. Het was bedoeld om te kunnen overleven. Ik daag mijn therapeut niet meer uit met alternatieven. Na 1001 keer jezelf te hebben bevraagd is dit niet meer zo interessant. Ik doe mee in therapie en dat helpt. In contact komen met kleine delen is deels fijn; ze brengen veel vreugde in huis, spelen met de hond, kopen een paastak, of knutselspullen. Dat is oké. Hun pijn voelen en hun gemis erkennen vind ik echter nog heel erg lastig, maar ik probeer ze stapje voor stapje onder ogen te komen.

Destructieve delen onder ogen zien is loeizwaar. Ze willen niet zelf dood, ze willen mij vermoorden. Die gedachte houdt stand, doordat ze los van mij staan en daarmee de illusie blijven houden dat dat überhaupt mogelijk is. Ze hebben niet veel contact met de buitenwereld, ik wil dat ook niet toelaten, ik hou deze woede voor mezelf. Maar hen in therapie toelaten, werpt zijn vruchten af. Vorige week hebben zij hun woede geuit in therapie. Ik zat erachter en luisterde mee. Ik wist niet of het zin had om moordlustige delen hun gang te laten gaan en hen een stukje van de wereld in 2018 te laten proeven.

Toch deed ik het, toch wilde ik het. Ze mochten er zijn van de therapeut. Ze wilden schoppen, slaan en daagden de therapeut uit tot het hebben van seks. Zij zei dat dat niet kon, seks met haar. Ze hield hen tegen, zodat ze niet konden slaan en haar niet konden uitkleden. Heel moeilijk en schaamtevol voelde het voor mij. Maar hiermee hebben ze een glimp van 2018 meegekregen. “Die boze delen, die dragen heel veel kracht” zei zij. “Ga die goed inzetten.”

En warempel, de dag erna was er weer die woede, die overheersende woede op de wereld. Ik ben niet in mijn hoofd gekropen om later wakker te worden met zichtbare schade op mijn lichaam. Ik ben erbij gebleven. Ik heb hen uitgedaagd om hun kracht daadwerkelijk krachtiger in te zetten. Niet in onze arm te kerven. Ja, onze arm. Die arm is ook van jullie, hebben jullie nu gevoeld.

Ga schrijven, schilderen, zingen en oefen daarmee totdat je alle pijn eruit kunt krijgen. Geef het vorm op papier, in de tijd, in klanken. Kanaliseer het op een dusdanige manier dat de wereld je kan horen. De wereld mag meevoelen, want ook zij heeft pijn. Kunst heelt, ook de kunst die uit pijn vloeit. Zolang je het maar zó vormgeeft dat het spreekt, vorm geeft aan gevoelens die we anders niet kunnen uiten. Zo zal je op een dag krachtig kunnen zijn. Niet de wereld verlammen, maar juist helpen door wat pijn doet vorm te geven. Dat is de krachtigste functie van kunst; iets kunnen uitdrukken wat op geen andere manier gezegd kan worden. Het is onze emotie, ons mens-zijn.

Ik wil hieraan bijdragen. Dat is onze rol, onze plek, in ieder geval in 2018. We zijn gaan schilderen. We hebben plannen gemaakt voor projecten in de toekomst. We moeten samen aan de slag.

Lees ook:

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het laatste huiswerk heb ik (tot…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer