Kunst is krachtig

Vroeger dachten ze vaak dat ik borderline en ADHD had. Daar zit veel in. Ik ‘voldoe’ aan de 9 vinkjes van de kenmerken van borderline. Qua ADHD; ik vergeet veel, ik ben een chaoot en mijn hoofd voelt op alle dagen heel druk aan. Verder had ik volgens velen ook een angststoornis, en werd er ook genoemd dat ik theatrale kenmerken had. Die laatste twee vond ik geen fijne stempels. De angst zag ik zelf niet als een stoornis op zich, maar als een gevolg van andere problemen. De theatraliteit zijn achteraf gezien delen die zichzelf presenteerden, zonder dat ik me er zelf bewust van was.

De stempel ‘DIS’ werd in eerste instantie niet liefdevol door mij ontvangen. Ten eerste; weer een nieuwe stempel. Ten tweede; er schuilen vreselijke ervaringen achter. Ten derde; deze stempel ontvangen en in therapie gaan, hield in dat ik met een groot en diep probleem aan de slag moest gaan.

Toch gaf het rust. Na jaren therapie te hebben gehad in de vorm van uren praten, dialectische gedragstherapie, schematherapie (en andere korte uitstapjes, zoals haptotherapie en homeopathie) kan ik accepteren dat het niet gek was, dat ik mezelf nog altijd goed in de nesten kon werken. Ik kan alle rare aantekeningen uit dagboeken plaatsen. Ik kan raar gedrag dat ik scheen te hebben vertoond plaatsen. Ik kan rare lichamelijke aandoeningen uit mijn jeugd plaatsen. En toch blijf ik het maar niet geloven. Ondanks dat de delen zich duidelijk aan mij kenbaar maken, probeer ik de situatie telkens op een andere manier te verklaren.

De eeuwige ongelovigheid laat ik er nu maar gewoon zijn. Ik voel het vaak, maar ook dat heeft een functie. Het was bedoeld om te kunnen overleven. Ik daag mijn therapeut niet meer uit met alternatieven. Na 1001 keer jezelf te hebben bevraagd is dit niet meer zo interessant. Ik doe mee in therapie en dat helpt. In contact komen met kleine delen is deels fijn; ze brengen veel vreugde in huis, spelen met de hond, kopen een paastak, of knutselspullen. Dat is oké. Hun pijn voelen en hun gemis erkennen vind ik echter nog heel erg lastig, maar ik probeer ze stapje voor stapje onder ogen te komen.

Destructieve delen onder ogen zien is loeizwaar. Ze willen niet zelf dood, ze willen mij vermoorden. Die gedachte houdt stand, doordat ze los van mij staan en daarmee de illusie blijven houden dat dat überhaupt mogelijk is. Ze hebben niet veel contact met de buitenwereld, ik wil dat ook niet toelaten, ik hou deze woede voor mezelf. Maar hen in therapie toelaten, werpt zijn vruchten af. Vorige week hebben zij hun woede geuit in therapie. Ik zat erachter en luisterde mee. Ik wist niet of het zin had om moordlustige delen hun gang te laten gaan en hen een stukje van de wereld in 2018 te laten proeven.

Toch deed ik het, toch wilde ik het. Ze mochten er zijn van de therapeut. Ze wilden schoppen, slaan en daagden de therapeut uit tot het hebben van seks. Zij zei dat dat niet kon, seks met haar. Ze hield hen tegen, zodat ze niet konden slaan en haar niet konden uitkleden. Heel moeilijk en schaamtevol voelde het voor mij. Maar hiermee hebben ze een glimp van 2018 meegekregen. “Die boze delen, die dragen heel veel kracht” zei zij. “Ga die goed inzetten.”

En warempel, de dag erna was er weer die woede, die overheersende woede op de wereld. Ik ben niet in mijn hoofd gekropen om later wakker te worden met zichtbare schade op mijn lichaam. Ik ben erbij gebleven. Ik heb hen uitgedaagd om hun kracht daadwerkelijk krachtiger in te zetten. Niet in onze arm te kerven. Ja, onze arm. Die arm is ook van jullie, hebben jullie nu gevoeld.

Ga schrijven, schilderen, zingen en oefen daarmee totdat je alle pijn eruit kunt krijgen. Geef het vorm op papier, in de tijd, in klanken. Kanaliseer het op een dusdanige manier dat de wereld je kan horen. De wereld mag meevoelen, want ook zij heeft pijn. Kunst heelt, ook de kunst die uit pijn vloeit. Zolang je het maar zó vormgeeft dat het spreekt, vorm geeft aan gevoelens die we anders niet kunnen uiten. Zo zal je op een dag krachtig kunnen zijn. Niet de wereld verlammen, maar juist helpen door wat pijn doet vorm te geven. Dat is de krachtigste functie van kunst; iets kunnen uitdrukken wat op geen andere manier gezegd kan worden. Het is onze emotie, ons mens-zijn.

Ik wil hieraan bijdragen. Dat is onze rol, onze plek, in ieder geval in 2018. We zijn gaan schilderen. We hebben plannen gemaakt voor projecten in de toekomst. We moeten samen aan de slag.

12 Comments

  1. Mooi geschreven. Ik heb soms het gevoel dat ik ook neig naar dis. Ik ben heel bang dat er herinneringen verstopt zijn in mijn brein, op sommige gebieden heb ik geheimen voor mijzelf. In therapie kunnen we nu langszaam dingen aanraken. Misschien weet ik t allemaal al maar t Is gewoon nog niet uit te spreken. Dus weet niet wat nu waar is en wat angst. Ken je dat?

    Maar eigenlijk wilde ik reageren op het kunsten ding. Hihi. Ik heb het andersom gehad. Ik kanniet meer tekenen (en theatermaken wat ik deed) omdat ik ‘bang’ ben geworden van dat wat ik creëerde. Er zat een soort waarheid in die ik nu ineens kan plaatsen maar nog steeds niet echt durf te bekijken. Of nietconcreet weet waar het vandaan komt. Mijn profielfoto Is een mild voorbeeld ervan.

    Maar ik denk dat ik het binnenkort zeker weer moet gaan proberen. Misscjien Is.doe angst onzin denk ik hardop. En vooral wil ik je zeggen; doen!! Het Is namelijk ook iets, bedenk ik mij nu, waar delen in smaen kunnen komen?

    Veel liefs!

    1. Dank je wel avermin. Ik herken de angst hoor. Je vraag of delen dichterbij komen vind ik een goede vraag. Soms laten se zich aan mij Zien via tekeningen die ik vind, dat is een stukje naar mij communiceren, waarmee ze dichterbij komen. Ik ervaar soms ook dat ze meedoen maar dat is bij schilderen heel ambivalent, dat blijven ze scheiden. Bij theater laat ik ze soms een rol op zich nemen en dan vind de buitenwereld dat ik goed kan acteren terwijl ik helemaal niets doe, haha.. Dat is echter maar een hobby;) bij muziek voel ik wel soms dat we het samen doen.

  2. Ik houd van creëeren. Maar kunst maken… hoe doe je dat? Soms komt er iets echt uit mij. Maar meestal zit de perfectionist in de weg, wordt het al snel dwangmatig. Ik zou zo graag de interne ik de vrije loop laten, maar misschien ben ik er te bang voor… ik ken mijn nachtmerries. Heb je advies?

    1. Dank je wel Madelief. Ik denk niet dat ik je advies kan geven. Sorry! Ik weet alleen dat het een lange, eigen, tocht is. Waarin je veel fouten maakt en van alles tegenkomt over jezelf en anderen en de wereld. Het proces vind ik eigenlijk leuker dan het resultaat Dat is misschien wel een tip: geniet van het proces zodat je je minder focust op een eindresultaat, hetgeen niet “perfect ‘ hoeft te zijn

      1. Ik denk dat die tip behoorlijk raak is in mijn geval! Kunnen genieten is best een dingetje voor mij, dus daar kun je nog wel eens precies de vinger op de zere plek hebben gelegd. Maar misschien ook juist wel de weg naar de doorbraak in combinatie met creëren. Want dat is wel waar ik mezelf het makkelijkst genieten toesta. Dankjewel! Eens kijken of ik die gemene oudermodi los kan laten als ik probeer het eindresultaat te negeren.

  3. Sae

    Mooi geschreven… Ik herken het wel een beetje – DSNAO hier – en van mij is inderdaad ook vaak gedacht dat ik ADHD had omdat ik maar bleef klagen over een gigantische drukte in m’n kop.

    Ik vind het mooi om te lezen hoe je hiermee bezig bent in therapie en ik hoop dat ik uiteindelijk ook het punt bereik waarop ik de constante “maar misschien heb ik dit wel niet??”-twijfel los kan laten. Dapper dat je naar kunst hebt kunnen grijpen, ik durf dat nog niet (denk dat ik bang ben voor controleverlies) maar het geeft hoop om te lezen dat het jou zo helpt 🙂 Dankjewel voor je blog!

    1. Dank je wel!! Ik laat de twijfel niet los, maar omarm hem juist, accepteer hem, terwijl ik óók de delen hun gang last gaan, oa in therapie. Het ‘vergeten’ is vaak heel nadelig maar hierbij ook een voordeel, want ik als deel word er pas bijgehaald zodra ik hier aan toe ben.

      1. Sae

        Oh wauw, zo had ik er nog helemaal niet over nagedacht, dat het vergeten in die zin ook kan helpen (heb zelf geen amnesie, dus ben daar meestal niet zoveel mee bezig)! Jeetje, ik vind het bewonderingswaardig hoe je het allemaal weet (probeert) om te buigen. Het zal ongetwijfeld een hele strijd zijn, maar ik vind het heel fijn en waardevol om een beetje te kunnen spieken hoe anderen hiermee om gaan.

  4. Sietske

    Sterk! Het is zwaar om het geheel van gevoelens te bekijken en te accepteren als onderdeel van jou. Fijn hoe je therapeute blijft staan. En creeeren ! Ja! Op een constructieve manier uiten wat eerder verborgen moest worden maar schreeuwde om aandacht.

  5. Wat je beschrijft is zo herkenbaar. Pijnlijk herkenbaar, en alle respect dat je in therapie bent gegaan opnieuw.
    Dit is de eerste blog die ik van je lees, wil zeker meer lezen van je en over je. Nogmaals Dank! Ben beetje beduusd door zoveel herkenning. Vind je moedig en heel krachtig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.