Krijg ik wel een kans?

De laatste tijd lijkt er zoveel meer openheid te zijn over depressie. Reclames op tv, programma’s, spotjes op het internet, YouTubers die er open over zijn, scholen die er berichten over plaatsen. Maar als je er echt mee te maken hebt en er middenin zit, valt die openheid en het begrip toch allemaal wel heel erg tegen in mijn ogen. En ik heb iets meegemaakt wat ik graag met jullie deel.

Ik ben anderhalf jaar geleden gestopt met mijn HAVO. Ik kon het op dat moment niet meer aan en ik ben nooit gelukkig geweest op die school. Ik baalde natuurlijk ontzettend dat ik geen diploma had, maar ik wist dat ik naar het MBO kon met mijn overgangsbewijs. Ik heb die stap nooit durven zetten tot een paar maanden geleden. Ik heb me opgegeven voor een studie die ik echt met heel mijn hart zou willen volgen en waarvan ik denk dat het een mooie frisse start kan zijn.

Toen ik een tijd geleden aangenomen werd, kon ik mijn geluk helemaal niet meer op. Tuurlijk, ik ben mega bang en zenuwachtig over wat me te wachten staat. Elk moment dat ik er aan denk, breekt het zweet me uit en soms wil ik me het liefst weer uitschrijven. Maar ergens heb ik ook wel heel erg veel zin om weer te gaan studeren. Om iets te gaan doen waar ik ook echt een toekomst in zie. Helaas waren er mensen die het nodig vonden om een beetje roet in het eten te gooien.

Ze wilden me op mijn studie graag leren kennen om te kijken wat voor hulp ze me eventueel volgend jaar kunnen bieden om mij te ondersteunen. Het leek mij een goed idee, dus we maakten een afspraak. Ik ging vol goede moed naar de afspraak, liep die school binnen en dacht: Yes, volgend jaar loop ik hier elke dag en dan studeer ik echt.

Ik meldde me aan bij de balie en bleef rustig wachten tot ze me kwam halen. Ik ging gespannen zitten en toen het gesprek begon had ik meteen al door dat dit niet bedoeld was om mij alvast te leren kennen voor volgend jaar, maar om te zorgen dat ik deze studie niet ging doen.

Anderhalf uur lang heb ik alleen maar negatieve dingen over mezelf aan moeten horen. ‘Je bent er nog niet klaar voor, je bent nog niet genezen’. ‘Als je niet voor jezelf kan zorgen, waarom wil je dan in de zorg gaan werken en voor andere zorgen’. ‘Als je je down voelt en er zo bij loopt gaan mensen je vast weer pesten’. ‘Weet je wat voor invloed het wel niet op onze patiënten heeft als jij niet lekker in je vel zit’. ‘We denken dat het beter voor je is dat je je HAVO afmaakt’. 

En ik maar vertellen dat ik dit echt met heel mijn hart wil en dat ik er wel klaar voor ben en niet terug wil naar de HAVO, maar er werd absoluut niet naar geluisterd. Er werd zelfs als reden bijgehaald dat mijn hobby’s paardrijden en zingen zijn, en dat doe je niet met andere mensen. Dus kan ik niet met mensen omgaan. Toen ik tijdens het gesprek tranen kreeg zeiden ze, ‘We zien dat je emotioneel word, maar je moet begrijpen dat je in je studie nog veel moeilijkere gesprekken moet gaan voeren die je dan al helemaal niet aankan.’

Hoe blij en vrolijk ik naar binnen was gelopen, zo down en verdrietig ging ik weg. Ik heb drie uur lang op een bankje gezeten in the middle of nowhere. Ik had duizenden rare gevoelens en gedachten waar ik geen raad mee wist. Ze hadden me in anderhalf uur tijd echt gesloopt.

Nu we een paar dagen verder zijn kan ik er gelukkig al iets anders naar kijken. Het raakt me nog steeds heel erg. Ik wil een nieuwe stap in mijn leven zetten, omdat ik er klaar voor ben. En niemand anders bepaalt dat voor mij. Niemand anders bepaalt mijn leven voor mij. Ik wil voor een keer zelf de touwtjes in handen hebben. Het lijkt wel of ik me overal moet verantwoorden voor het feit dat ik labels heb. Afgekeurd voor mijn rijbewijs, dingen niet mogen doen op school, werkgevers die lastig doen, krijg ik ergens wél een eerlijke kans??

Er lijkt zoveel openheid te zijn, maar eigenlijk valt het vies tegen. Ik vind het zo erg om te zien dat mijn vriendinnen die ook dsmmeisje zijn zoveel moeite hebben om hun leven op te pakken omdat je zo vaak weer de grond in wordt getrapt. En dit is daar een van mijn voorbeelden van.

Gelukkig heb ik er met mensen over kunnen praten en ga ik de studie nu toch gewoon volgen. En ik ga laten zien hoe goed ik voor mensen kan zorgen en dat ik dit aankan. Ik ga er voor de volle 100% voor!

Hebben jullie wel eens het gevoel gehad dat je werd tegengehouden om iets te doen, omdat andere mensen beter dachten te weten wat jij aankon? Ik ben heel benieuwd…

Lees ook:

  • Schrijven over angst

    Een ieder is weleens bang. Bang voor een nieuwe schooldag, een sollicitatiegesprek, een eerste date en ga zo maar door. Angst is goed; het zorgt dat je alert bent in situaties. Maar bij mij beheert angst (vaak) een groot gedeelte…