Krakkemikkig lichaam

Een paar jaar geleden kwam ik bij de huisarts omdat ik al tijden last had van nekpijn. Hij inspecteerde mijn lichaam van top tot teen. Werkelijk bij elk onderdeel van mijn lichaam dat hij aanraakte, maakte hij zorgelijke geluiden. “Het zit echt ongelooflijk vast, ik vrees dat je aan één lichaamstherapie niet genoeg zal hebben.” Mopperend verliet ik de praktijk. Ik had al meer dan genoeg aan mijn psyche, moest ik nu ook nog in therapie voor mijn lichaam?

In de jaren erna is het niet veel beter geworden. “Je ene schouder staat hoger dan de andere,” zeiden zangdocent/ yogaleraar/ huisarts/ kapper. “Ik weet het,” verzuchtte ik moedeloos.
Als ik op de bank van de fysiotherapeut had gelegen en weer ging zitten, zag hij de spanning alweer in mijn schouders kruipen. “Wat doe je nou!” riep hij, “Je moet het niet weer gelijk verkeerd gaan houden.” Ik deed het echt niet expres. Mijn lichaam is kennelijk enorm gehecht aan spanning.
“Ben je gevallen?” zei diezelfde fysiotherapeut later. “Ik durf je schouder niet aan te raken, want hij is bijna uit de kom.” Wederom had ik niks bijzonders gedaan en was mijn lichaam uit zichzelf totaal van de kaart geraakt. Elke arts of lichaamstherapeut die mijn lichaam hierna onder handen heeft gekregen maakte dezelfde geschokte opmerkingen. Ondanks het feit dat dit me niet meer verbaast, voelt het altijd als een bevestiging dat ik me echt niet aanstel. Ik ben niet kleinzerig. Er is echt iets mis.

“Ik ben inmiddels zo gewend aan pijn, dat ik er niet meer echt van opkijk. Ik ben altijd allang blij als ik op een dag gewoon een stukje kan lopen of fietsen,” hoorde ik mezelf laatst tot mijn eigen verbazing tegen een arts zeggen. Een lichaam dat helemaal ontspannen voelt ken ik niet. Ik ben gewend aan het hebben van pijn, veroorzaakt door spanning. Pijn veroorzaakt door stijve spieren, maar ook allerlei andere vage pijnklachten die niet lichamelijk verklaard kunnen worden door de artsen. Ik word regelmatig naar huis gestuurd met een beterschapswens en een pakje zware pijnstillers.

Ondanks de frequentie van de pijn en de klachten die ermee gepaard gaan, kan het niet tippen aan de ‘pijn van het brein’. Hierdoor zal je mij er eigenlijk weinig over horen. Mijn psyche is namelijk bijna altijd urgenter. Maar ik weet wel zeker dat beide vormen van pijn in mijn geval onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Psychische stress gaat bij mij bijna altijd samen met het verhogen van lichamelijke pijn. Het feit dat ik het grootste gedeelte van mijn aandacht aan mijn psyche besteed, is dus ook niet zo’n gek idee.

“Het is wel heel erg jammer als de pijn je belemmert om de dingen te doen die je echt wilt,” zei de orthomanueel arts laatst. Daar was ik even stil van. Want stiekem gebeurt dat inderdaad. Vroeger leek het me prachtig om op wandelvakantie gaan door Schotland. Wandelde ik uren over de Veluwe of door de bergen van Zuid-Frankrijk. Deed ik fanatiek aan korfbal en hardlopen. Kon ik de hele dag achter elkaar vioolspelen.
Dat zijn allemaal dingen die ik mezelf nu absoluut niet meer zie doen.

Ik laat mijn leven zeker niet bepalen door de pijn, ook omdat ik geleerd heb dat minder doen niet altijd positief bijdraagt. Daarnaast houd ik niet van zeuren. Maar feit is toch dat het er bijna altijd is en dat dit me bij tijd en wijle heel machteloos en verdrietig maakt.
Ik hoop dan ook dat het herstellen van mijn psyche hand in hand zal gaan met het herstellen van mijn lichaam. Want al ben ik nog zo jong, ik voel me soms even krakkemikkig als een vrouw op leeftijd.

6 Comments

  1. Of is andersom ook een optie? Net zoals bij een eetstoornis: eerst dat uitgeputte lichaam weer in redelijke conditie krijgen, dan pas de psyche (die stiekem ook al behoorlijk opknapte van een gezonder lijf).
    Wat kan je doen om vooral fysiek te herstellen? Om te leren echt ontspannen?
    Sterkte en vooral veel liefs!

    1. @visje dat is zeker soms ook andersom! De keren dat dat zo was heb ik daar ook echt aandacht aan besteed. Denk dat het momenteel bij mij meer een kwestie is van pscyche naar lichaam, maar dit kan inderdaad ook omgedraaid zijn soms!

  2. Just me

    Ja dat heb ik ook. Veel spanning in mijn lichaam. Sinds een jaar kan ik eindelijk mijn schouders ontspannen houden, maar verder blijft het zo. Ben gediagnosticeerd met bos, add en door alles: chronische migraine/ hoofdpijn .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.