Kopen, kopen, kopen!

Geld, ik heb er altijd al een probleem mee gehad.

Mijn moeder voedde mij en mijn broertje alleen op, dus we moesten vaak opletten met de uitgaven. Mijn vader heeft een gokprobleem en heeft vroeger daardoor bijna onze oude woonplek vergokt.
Ik spreek hem al drie jaar niet meer, maar ik weet bijna zeker dat hij nog steeds verslaafd is aan de online spellen die hij altijd speelde.

Mijn ouders zijn gescheiden en als ik bij mijn vader was, merkte ik niet veel van geldproblemen. Waar we bij mijn moeder op de centen moesten letten en alles goedkoop kochten, konden we bij mijn vader en toenmalige stiefmoeder best wat uitgeven. Er waren uiteindelijk 6 kinderen, allemaal kregen we zakgeld, kerstcadeautjes, verjaardagsfeesten.

Kleine cadeautjes als mijn vader weer terug was van het rijden met de vrachtwagen in het buitenland. Ik vond het altijd superleuk, en het feit dat hij altijd zei dat ik zijn favoriete kind was, vond ik ook nooit erg (nu wel, maar dat voor een andere blogpost).

Later heb ik ontdekt dat het geld uitgeven van mijn vader helemaal niet zo ‘normaal’ was. Hij kocht mij om, zodat ik stil zou zijn of het hem zou vergeven dat hij twee dagen later thuis was dan hij beloofd had.

Toen ik als tiener voor de eerste keer mijn eigen geld verdiende, gaf ik het uit als een gek. Ik kon eindelijk halen wat ik wilde, en hoefde het niet aan mijn moeder te vragen! Dat voelde supergoed, en ik werd altijd erg blij van het aanschaffen van nieuwe dingen.

Een paar jaar later werd het uitgeven van geld een obsessie voor mij. Ik woonde samen, mijn vriend verdiende genoeg en mijn bijbaantje was oké. Ik ontwikkelde een obsessie met dingen verzamelen; nagellak, stickers, sokken met leuke printjes, lippenbalsem, haarclips met leuke figuren, knutselspullen, noem maar op.

Dingen kopen gaf me een rush, vooral als ik met rot voelde. Had ik een slecht cijfer? Dan ging ik even naar de kruidvat en kocht nagellak. Iemand riep wat vervelends tegen me? Etos heeft een aanbieding, kan wel even gaan kijken.

Twee nagellakken werden er vier, of zes, of tien. Uiteindelijk had ik een verzameling van meer dan 350 flesjes nagellak. En ik zou er alles aan doen om die uit te breiden.

Ik was trots, ik had dit helemaal zelf gedaan! Ik speurde steden af naar limited editions van bepaalde merken, ging zweten en werd nerveus als ik een display zag dat nieuw was, werd gefrustreerd als er iets op was. Ik heb zelfs geld gestolen van bepaalde mensen om mijn verzameling te kunnen uitbreiden.

Hier ben ik niet trots op.

Waar ik wel trots of ben, is dat ik  aan mijn vriend en mijn psycholoog heb verteld wat dat kopen met mij doet. Mijn psycholoog kon me uitleggen dat het waarschijnlijk ligt aan hoe ik vroeger ben opgevoed met betrekking tot geld uitgeven. Ik weet het zelf nog niet echt.

Ik weet wel dat ik verstandiger met geld om wil kunnen gaan, en ik ga dat leren.

Mijn nagellakstash bevat nu maar 30 flesjes. Daar ben ik ook best trots op!

Ik ben Estelle, ik ben koopverslaafde.
Maar dat is aan het veranderen, en daar ben ik trots op.

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.