Koorddansend naar het licht

Trigger waarschuwing: in deze blog wordt geschreven over zelfmoordgedachten en automutilatie. Er wordt echter ook geschreven over hoop en helpende gedachten. Bedenk voor jezelf of het verstandig is om dit te lezen. Verkeer je in een crisis? Op www.113.nl zijn mensen die je verder kunnen helpen.

Afgrond

Het is begin 2015. Ik balanceer op een koord boven een diepe afgrond. Onder mij zie ik een grote zwarte vlammenzee. Om me heen hangt een gruwelijke, doodse sfeer. Met mijn laatste krachten probeer ik op dat koord te blijven staan. Mijn evenwicht is wankel en ik dreig te vallen. Ik ben bang dat ik de val niet zal overleven. Als ik zó diep ga kan ik niet meer verder leven.

Een deken van onrust en angst is om me heen geslagen. Daaronder is alleen maar leegte. Deze deken scheidt mijn ziel van de buitenwereld. Zonnestralen raken mijn huid, maar mij niet. Geluiden klinken dof. Liefde die ik krijg, voel ik niet. Oprechte liefde geven lukt ook niet. Dat vind ik heel erg voor mijn naasten en voel me daar schuldig over.

Ik bevind mij in een niemandsland tussen leven en dood. Beide richtingen zijn beangstigend. Ik weet niet waar ik heen ga, maar hier wil ik in ieder geval niet blijven.

Ik wil slapen zodat ik niet voel hoe ondraaglijk het leven is, maar mijn biologische wekker gaat ‘s nachts rond een uur of drie al af. Elke nacht moet ik een eeuwigheid wachten tot deze dag eindelijk weer voorbij is. Dit hou ik zo niet vol.

Destructief

Ik heb een enorme behoefte om te huilen, maar dat kan ik niet meer. Spanningen stapelen zich op. Onrust vreet me kapot. Ik kan er geen kant mee op. Het maakt me prikkelbaar en niet zo’n beetje ook. Ik krijg de ene na de andere woede uitbarsting. Deuren en muren gaan stuk. Een laptop sneuvelt. Messen breken doormidden. Vele andere voorwerpen eindigen in stukjes.

Wanneer ik overloop van spanning en onrust doe ik mezelf pijn om niet meer te voelen. Wanneer ik niets meer voel doe ik mezelf pijn zodat ik weer iets voel. Mijn huid wordt blauw geknepen en geslagen, stuk gebeten, open gekrast en kapot gebrand.

Tegen mijn vriend loop ik te dreigen dat ik alles om me heen kapot maak en mezelf erbij. Hij weet zich geen raad meer met mij en ik weet het ook niet meer. We weten allebei niet wat sterker is: mijn drang tot totale zelfvernietiging of mijn zelfbeheersing. Ik ben doodsbang voor mezelf.

Zelfmoordplan

Ondertussen ben ik druk aan het bedenken hoe ik mijn leven kan beëindigen, mocht dat nodig zijn. Ik bedenk welke manieren wel en niet bij me passen en probeer een inschatting te maken van de slagingskansen. Als ik het doe, dan moet het in één keer goed.

Helaas loop ik bij mijn voorkeursmethoden tegen praktische problemen aan en bieden andere aantrekkelijke keuzes onvoldoende zekerheid dat het zal lukken. Veel methoden waarbij die zekerheid er wel is, zijn te heftig voor mij. Of is het gewoon een kwestie van nog één allerlaatste keer doorbijten? Ik kom er niet uit. Het maakt me onrustig.

Ik begin alvast met het schrijven van afscheidsbrieven. Voor iedere ontvanger maak ik een document aan en vul bij sommigen wat in. Ik begin bij de mensen die het verst van me af staan en wil zo toewerken naar de mensen die het dichtst bij me staan.

Ontkennen van de waarheid

Mensen in mijn omgeving weten dat het niet goed gaat, maar ik vertel niemand hoe erg het er werkelijk in mijn hoofd aan toe gaat. Ik vertel het zelfs niet aan mijn psycholoog. Haar vragenlijst over depressieve klachten probeer ik nog enigszins optimistisch in te vullen. Zo besluit ik onder andere dat dagelijkse gedachten aan zelfmoord vallen onder ‘soms’. Ik vermeld er ook meteen bij dat ik geen concrete plannen heb. Dat de plannen wel in de maak zijn zeg ik niet.

Gelukkig krijg ik deze diagnose er niet bij. Het valt dus allemaal wel mee. Wat niet in mijn dossier staat heb ik niet en ook nooit gehad. Ontkennen en negeren is mijn strategie. Ik wil niet erkennen dat ik me bijna elke seconde van de dag, dag in dag uit, afschuwelijk voel. De waarheid is te heftig om te kunnen dragen, dus kan ik maar beter doen alsof die er niet is.

De voordelen van dwangmatig zijn

Gelukkig ben ik dwangmatig en moet ik van mezelf mijn gebruikelijke dagstructuur blijven aanhouden. Ook moet ik elke dag de deur uit en iets ondernemen, al ga ik alleen maar een uurtje in een collegezaal zitten. De dwang is sterker dan mijn gebrek aan levenslust en energie. Het is zelfs sterker dan de verlammende angst die ik voel bij alles wat ik doe. En het helpt. Het is bij lange na niet voldoende, maar elke millimeter die ik verder van de afgrond ben verwijderd doet ertoe. Ik moet zoveel mogelijk manieren bedenken om meer millimeters te pakken. Alles wat ook maar een minibeetje kan helpen of ooit een keer heeft geholpen, pas ik toe.

Helpende gedachten

Wanneer ik mezelf weer afvraag of het al tijd is om een eind aan mijn leven te maken, bedenk ik dat er af en toe eventjes een piepklein lichtpuntje is. Het is bijna verwaarloosbaar klein en kortdurend, maar het is er wel. Als het er af en toe kan zijn, kan het misschien ook wel vaker. Als het er kort kan zijn, kan het misschien ook wel langer. En wat piepklein is, kan misschien ook wel uitgroeien tot iets groters. Voorheen kon het licht ook goed branden, ondanks de aanwezigheid van andere psychische klachten. Als het toen kon, kan het misschien wel weer.

Ik herhaal deze gedachten dagelijks en dat geeft me hoop. Net genoeg om te besluiten dat ik vandaag nog niet opgeef.

Het licht brandt weer

Het is begin 2018. Ik bedenk me dat ik op dit moment al bijna drie jaar dood had kunnen zijn. Wat zou ik mezelf dan veel goeds hebben ontnomen. Dan had ik onmisbare momenten moeten missen. Al die momentjes van vreugde, geluk, warmte en alles wat maar positief is, had ik nooit meer kunnen ervaren. Ik had geen mooie herinneringen meer kunnen maken. Nooit meer kunnen lachen van plezier.

Wat ben ik blij dat ik bleef vechten. Dankbaar dat ik over de afgrond heen ben gekomen en dat het licht weer goed brandt. Ik heb nog steeds psychische klachten, maar ik kan vol overtuiging zeggen dat ik het leven wel weer de moeite waard vind. Ondraaglijk lijden betekent dus niet per definitie dat het altijd zo blijft. Ik ga vol goede moed 2018 in. Dat gun ik jou ook.

4 Comments

  1. Wat een mooi, eerlijk, afschuwelijk maar ook ontzettend hoopvol stuk! Wat fijn dat hier dus het levende bewijs is, het kan beter worden, vasthouden aan kleine draadjes hoop hééft zin, dit verhaal is het bewijs.
    Dank voor dit verhaal, het geeft mij moed, kracht en hoop. Ik ben nog lang niet waar jij bent, maar jouw manier van vechten klinkt als de mijne…dus wie weet…lukt het mij ook..

    1. Het doet me zo goed om te horen dat dit verhaal jou moed, kracht en hoop geeft. Dat is precies wat ik met dit verhaal probeerde te bereiken. De boodschap overbrengen dat het zin kan hebben om hoop te houden bij ondraaglijk psychisch lijden. Ik hoop heel erg voor jou dat je ook zo ver, of nog verder komt. Er zijn soms meer mogelijkheden dan je kunt zien. Veel sterkte en liefs! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.