Klein meisje

In mij is er een klein meisje. Meestal zit ze stilletjes in een hoekje te huilen. Maar vandaag is ze overstuur. Ze huilt niet stilletjes maar zo intens dat ik mijn handen voor mijn oren wil doen om haar gesnik niet te hoeven horen. En ik wil mijn ogen dicht doen om haar pijn niet te hoeven zien. Maar het helpt niet, omdat zij in mij is, een deel van mij is. Dus lopen de tranen over mijn wangen.

Ik weet niet waarom zij zo verdrietig is. Ik weet ook niet meer hoe ik haar kan troosten. Omdat het me pijn doet en ik dat alles weg wil duwen. Terug in het hoekje waar ze hoort. Meer tranen rollen over mijn wangen. Ik voel hoe haar pijn en verdriet in mijn lichaam voelbaar wordt. Het doet pijn,  Mijn snikken wordt luider. Ik weet dat ze mij nodig heeft, ik weet dat ik haar moet troosten. Maar ik vind het moeilijk.

Ik weet even niet hoe ik haar en mijzelf kan troosten. Ik kan alleen maar huilen en voelen hoe het verdriet mij overstuur maakt. Ik probeer te doen wat ik geleerd heb. Niet in paniek een deel van mij op de uit knop laten drukken zodat ik weg ben van moeilijke gevoelens. Erbij blijven. En dus huil ik maar en voel hoe mijn lichaam trilt en schokt van het snikken

Misschien is het niet erg als ik niet weet waarom zij zo huilt? Misschien leer ik dat nog als ik er steeds langer bij kan zijn? Misschien is het nog geen tijd voor haar verhaal? Langzaam word ik rustiger. Tranen stoppen. en ik voel me intens moe.

Ik heb de laatste dagen moeite om lief te zijn voor mijzelf en daar de goede keuzes in te maken. Maar ik wil na deze pijn en dit verdriet gevoeld te hebben iets liefs doen voor dat kleine meisje en dus voor mijzelf. En dus schraap ik mezelf weer bij elkaar en maak een warm bad. Even genieten van de warmte en voelen hoe ik langzaam weer een beetje kan ontspannen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.