scherven

Kintsukuroi – Littekens van goud

Ik voel me op mijn plek. Ik voel me een buitenstaander. Ik voel me sterk. Ik voel me kwetsbaar. Ik voel me geaccepteerd. Ik voel me een last. Ik voel mezelf groeien. Ik voel me onzeker. Ik voel… Veel te veel.

Ik maakte een alomvattende dag op school mee waarin ik volledig in tweestrijd werd gebracht. Vanbinnen verscheurde ik mezelf terwijl dit aan mijn uiterlijk nergens te zien was. Ik deed goed mee met de les en was gemotiveerd. Ik voelde me als een student die werkelijk kon functioneren zoals dat van anderen werd verwacht.

Toch, onder die krachtige uitstraling kabbelt een eeuwige onrust. Waar ik me zelfverzekerd voel, prangt er tegelijkertijd een gevoel van minderwaardigheid. Twee tegenstrijdigheden die binnenin mij altijd weer samenkomen. Constant ben ik me dan ook bewust van alles wat ik doe of wat ik juist niet doe. Hierdoor gaat niks vanzelf, hoe vanzelfsprekend het ook lijkt te zijn. Elk oogcontact, elk handgebaar, elke gezichtsuitdrukking en elk woord ontstaat vanuit een zekere berekening die zich zoveel mogelijk aan de omgeving probeert aan te passen. Het is iets wat ik al zolang doe, dat het bijna als iets natuurlijks voelt. 

Dit zorgt alleen niet altijd voor het juiste voorkomen. Soms zorgt het zelfs voor het tegenovergestelde. Misschien klinkt het nu niet zo, maar ik ben wel altijd mezelf. Voor mij komt mijn handelen simpelweg niet altijd natuurlijk. Dat is iets waar ik mee heb leren omgaan. Vroeger was dit een toneelstuk waarmee ik iedereen wilde ‘pleasen’, tegenwoordig is het vooral een manier om mezelf werkelijk te uiten. 

‘Jezelf zijn’ is eigenlijk nog lastiger dan het toneelstuk spelen. Met het toneelstuk kan ik me namelijk op ieder willekeurig persoon aanpassen waardoor je geen frictie krijgt. Nu ik vooral mezelf ben, kan het zijn dat ik in iemands ‘allergie’ terechtkom. Op zich is daar niks mis mee, maar het is lastiger op te vangen. Zo was dit ook vandaag het geval tijdens het bespreken van het groepsproces. 

Ik deed mijn zegje waarin ik duidelijk wilde maken hoe dankbaar ik was voor deze kans en voor de liefdevolle groep waarin ik terecht was gekomen. Terwijl ik dit vertel gieren de zenuwen door mijn lijf, mijn hartslag houdt zijn eigen houseparty en ik heb het gevoel dat ik elk moment van mijn stoel kan stuiteren. Dit alles is niet merkbaar aan de buitenkant. Niet omdat ik het verhul, maar omdat het een privéfeestje is waarbij ik de enige uitgenodigde gast ben. Een leuke party, maar ik ben wel de enige die er de hang-over van ondervindt. 

Zoals altijd ben ik er tijdens mijn innerlijk feest van bewust hoe ik mijn verhaal moet vertellen en zoek ik de woorden die dit zo goed mogelijk overbrengen. Elk detail voelt als de kern van mijn verhaal. Voor sommigen wordt mijn verhaal daardoor misschien juist ‘kernloos’. Terwijl mijn waterval aan woorden naar buiten stroomt, zie ik de gezichten om me heen. Ik zie een bepaalde verveling en een ergernis. Moet ik mijn mond houden? Een twijfel schiet door mijn lichaam die wordt opgevangen door nog meer woorden. Misschien ben ik nog niet duidelijk genoeg… 

Woorden, woorden en nog meer woorden. Ik lijk te verdrinken in mijn eigen waterval die zich verschuilt onder een poëtische tendens. Met mijn gebaren probeer ik mijn verhaal te ondersteunen, maar ik weet niet meer of het overeenkomt. Mijn houseparty verandert in een heavy metal feest en ik kan mezelf niet eens meer horen door het luid gebons van mijn hart. Ik moet stoppen, nu! 

“Dit was mijn presentatie, zijn er nog vragen?” eindig ik mijn verhaal grappend. Een grap waarmee ik mezelf een schop geef want ik heb het weer verpest. Mijn onzekerheid wordt bevestigd door een vraag van iemand. De vraag of ik me ervan bewust ben dat ik zo langdradig praat. De alarmbellen gaan af. Binnenin scheurt er iets wat al vele malen eerder is gescheurd. Steeds probeer ik het weer vast te plakken, maar het blijft nooit echt vastzitten. Wanneer ik het onverhoopt probeer te verklaren, antwoordt hij weer met een vraag: “Dus wat je hiermee wilt zeggen, is dat je dit maar gewoon zo doet en het niet gaat veranderen?” 

Het gewicht van zijn woorden landt bovenop het gescheurde deel binnenin me en maakt het me bijna onmogelijk om het weer terug te plakken. Het heavy metal feest verandert in een bombardement… Mijn geschiedenis vliegt voorbij. De tijd waarin ik belabberd kon praten; de tijd dat ik specifiek woorden moest leren om mijn woordschat op te krikken. Alle keren dat mijn moeder me heeft gezegd dat niemand me begrijpt als ik van die formele woorden gebruik. De balans tussen formeel en informeel is voor mij altijd onvindbaar geweest. Ik sta aan of uit. Misschien komt dit door mijn autisme, misschien doe ik wel iets fout. 

Hij wist natuurlijk niet welke achtergrond ik hiermee heb en wat het met me doet. Ik begrijp dat hij het misschien niet begrijpt en dat is oké. Iets in me zegt me dat ik me niet hoef te verantwoorden, maar ik doe het toch. Het heeft alleen geen zin meer. Althans, niet voor mezelf. De schade is aangericht en zijn woorden bedolven me onder een genadeloos gewicht dat ik niet meer van me af kan gooien.

Als de dag voorbij is en iedereen opgelucht opstaat, zit ik slechts met een hoofd vol verwarring: Ik voel me op mijn plek. Ik voel me een buitenstaander. Ik voel me sterk. Ik voel me kwetsbaar. Ik voel me geaccepteerd. Ik voel me een last. Ik voel mezelf groeien. Ik voel me onzeker. De negatieve gedachtes nemen de overhand en mijn waterval aan woorden verandert in een waterval aan tranen.

Gelukkig komt mijn coach naar me toe als ze mijn reactie ziet en we bespreken wat er zojuist gebeurde. We hebben het over de bewustwording van wat dit met me doet en hoe hier sterker van te worden. Ze geeft het voorbeeld van een soort kunst uit Japan genaamd ‘Kintsukuroi’, waarin ze voorwerpen van keramiek kapot gooien en het vervolgens met goud lijmen. Hierin is het idee dat tegenslagen met goud omrand kunnen worden, zodat de emotie niet vergeten wordt en er tegelijkertijd een litteken ontstaat waaruit je later weer kracht kunt putten. Misschien is dit dus ook mijn moment om de scheur met goud te lijmen. Ik ruim rustig de woorden op waar het onder ligt bedolven. Elk woord neem ik in me op en ik probeer er een les uit te halen. Met een evenwicht waarin onze beide visies mogen bestaan, maar ik mezelf niet achterstel. De woorden van de ander en mezelf smelten tot een goudkleurig mengsel en sijpelt langs de wanden van mijn innerlijke zijn waardoor ik de scheur netjes dicht kan plakken. 

Het heeft misschien even tijd nodig om te drogen voor het volledig is geheeld, maar de eerste stap is gezet. De littekens zullen zich tot een prachtig schouwspel vormen dat een licht schijnt op mijn donker verleden. Uiteindelijk weet ik dat ik in alle eerlijkheid tegen mezelf kan zeggen dat ik er mag zijn in al mijn eigenheid; mijn wonderschone imperfecte ik.

Lees ook:

  • Onvoorspelbaarheid, ik kan er niets mee, het geeft me zorgen en onrust en angst. Angst laat mijn brein op volle toeren werken. In mijn nooit eindigende zoektocht naar rust werkt mijn brein continu en wordt het gestuurd en gevoed door…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.