kijk monster in de ogen

Kijk het monster in de ogen

In de eerste aflevering van het programma Sportlab Sedoc werd gesproken over het presteren onder druk. Hoe ga je om met spanning en wat voor invloed heeft dit op je prestaties? Sedoc kent zelf het gevoel onder gigantische druk te staan. Zo deed hij mee aan het programma “De slimste mens” en zag hij daar erg tegenop. Hij was bang om af te gaan. Voor de opnames zouden starten ging hij in gesprek met een ACT therapeut (ACT staat voor Acceptance and Commitment Therapy).

Stoppen met vechten

Wat toen volgde vond ik zó treffend. Het kwam heel erg binnen. De therapeut wilde een experiment doen. Zij speelde een monster na door aan Sedoc te gaan trekken, hem te duwen, het hem lastig te maken. Sedoc op zijn beurt probeerde dit tegen te houden door zich te verzetten en van zich af te slaan. In een evaluatiegesprekje spoorde de therapeut Sedoc aan om nog een keer te oefenen, maar dan niets anders te doen dan naar haar als monster te kijken. Nogmaals begon zij te duwen en trekken. Sedoc keek ernaar van een afstandje. De therapeut hield snel op.

Bestrijden is vergroten

Wat was hier gebeurd? Je snapt hem misschien al. Dat monster staat voor de gevoelens die je niet wilt hebben. Voor mij is dat op dit moment vooral angst. De laatste weken heb ik er last van dat ik bij het wakker worden direct een angstig gevoel heb. Ik heb dan gedachten als: ‘Oh nee, die stomme angst weer! Ik heb dat ook altijd. Dit is mijn leven. Dit komt niet meer goed. En al zoveel therapie gehad!’ De (negatieve) gedachten slaan op hol. De samenvatting van het verhaal: ik wil dit niet voelen. Ik heb er alles voor over om niet meer angstig te zijn. Ik word mijn weerstand, en mijn weerstand vergroot nare gevoelens. En ik ga extra op letten bij het wakker worden de volgende dag.

Mijn lijf doet ook nog mee

Nog een klein voorbeeld: ik heb regelmatig last van psychosomatische klachten. Vaak heb ik er last van en voelen ze belemmerend. Wanneer ik dit merk, heb ik hier vervelende gedachten over. Die klachten herinneren me namelijk aan angst en stress, waarvan ik vind dat ik daar nu eindelijk wel eens mee zou om moeten kunnen gaan. En zo schiet ik weer in de weerstand. Ik wil geen buikpijn. Ik wil geen hoofdpijn. Ik wil de kleinste dingen niet spannend vinden. Enzovoorts. Hoe harder je een bal onder water drukt, hoe hoger hij terugveert.

Ik probeer en oefen nu om van een afstandje te kijken naar wat er in me gebeurt bij het wakker worden. En het is echt zo: steeds komt die weerstand weer terug. Ik heb mezelf als kind zo aangeleerd niets meer te voelen om te overleven, het is niet gek dat diep in mij die weerstand nog steeds zit. Ik heb de hoge eis aan mezelf dat ik daar nu weleens vanaf zou moeten zijn en ervaar het gevoel dat ik geen regie heb, machteloos te staan.

Accepteren is niet helemaal het goede woord

‘Maar hoe kun je dat nu accepteren? Dat is toch ook heel vervelend?’ hoor ik je denken. Zeker. Accepteren klinkt ook zo berustend. Leren voelen betekent voor mij de deur op een kiertje open zetten. Kijken hoe de gast Angst me bang staat te maken. Hoe hij zich uitslooft. Voelen wat hij doet en dan beseffen dat hij na een poosje vanzelf weer weggaat. Dat gun ik mezelf. Want ik ben een mens, en bij mens-zijn horen gevoelens. Anders was ik een robot. Angst zal nooit mijn vriend worden, maar iemand waar je een hekel aan hebt zijn gang laten gaan, werkt vaak het beste. Dan krijgt diegene een veel kleinere rol. Met een prachtige quote van Rumi, die alles zegt, wil ik deze blog eindigen:

“Mens zijn is een herberg. Elke ochtend verschijnt er een nieuwe gast. Een vreugde, een depressie, een gemenerik. Een flits van inzicht komt als een onverwachte bezoeker. Verwelkom ze allemaal en onthaal ze gastvrij. Zelfs als het een hoop zorgen zijn die op gewelddadige wijze al het meubilair in je huis slopen, behandel dan nog steeds elke gast met respect (..) De sombere gedachte, de schaamte, het venijn. Ontmoet ze bij de deur.”

Rumi

Lees ook:

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

  • slak

    Je hersens kraken misschien wel bij het lezen van de titel: Waar gaat dit over? Een slak? Een naaktslak? Naaktslakken vind ik helemaal geen leuke dieren en toch was dit mijn conclusie toen ik afscheid…

  • crazy geschreven met potlood

    Eind 2016. Ik werd gebeld: iemand van de kliniek. Ze vertelde me dat ik kon worden opgenomen. Ze legde me uit hoe de komende negen maanden zouden gaan verlopen. Dat ik het eerste halfjaar in…

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.