De keuze is aan mij

En ze zei zomaar, zonder blikken of blozen: “Lijden is een keuze.”
PUNT.
Ik werd boos. Heel boos. Woest.
Want dat is de harde realiteit die keihard binnen kwam denderen.

Gevoel is nooit een keuze. Maar de macht aan je denken geven, dat jou vervolgens als een op hol geslagen wild paard het nakijken geeft, is een keuze.
Het is een keuze ervoor weg te lopen of boos op jezelf te zijn dat je er weer bent afgekukeld. Het paard naar de slachtbank te brengen zodra het is uitgegaloppeerd.

Het is ook een keuze het te zien voor wat het is. Zonder oordeel. Om het paard te temmen, het vertrouwen terug te winnen, weer terug in het zadel te gaan.
Het is een keuze te blijven leren. Wat paardrijlessen te nemen wellicht. Leren aanvoelen wanneer het onrustig wordt, om vervolgens wat hulp te vragen aan paardenfluisteraars nog voordat hij op hol geslagen is.

Onrustige paarden worden rustig als je je, ondanks alle paniek of het lamgeslagen gevoel, niet identificeert met het paard maar het af en toe een kalmerend klopje geeft. En als het ondanks alle ervaring en wijsheid er toch weer opeens vandoor gaat, is het durven vertrouwen dat het zijn weg weer veilig terug naar huis vindt.
Een fijne gedachte. De keuze is aan mij.

Liefs Benthe,
een paardenfluisteraar in opleiding.

3 Comments

  1. Ik begrijp ineens meer van paarden. Van die blik. En vrees dat ook ik mij iets meer moet verdiepen in het paardenfluisteren. Ik wist helemaal kiet dat ik zo’n woest paard had.

    Het ernaast staan ipv erin opgaan. Mooi geschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.