Keuring

Wij, de genderdysforisch gediagnoseerde DSM Mensjes zijn weer vaak in het nieuws geweest de laatste tijd. Over de lange wachttijden voor zorg, over de beperkte plekken voor die zorg, over de vele geslachtswijzigingen aangegeven bij de burgelijke stand, over de hoge werkloosheid- zelfmoord- en discriminatie cijfers, over hij is een zij, over Caitlyn Jenner, over de ‘BathroomBill’ in Amerika en overigens ook over de genderneutrale toiletten in Nederland.

‘Scroll niet naar de reacties’zeg je nog tegen jezelf, andere mensen stellen datzelfde voor. Toch doe je het.
Het effect dat die bak gal en haat op je heeft is nameljk niet altijd hetzelfde. Althans, dat hoop je.

“misschien kunnen we een Apache Helikopter worden!!!!”
“Niet liegen, je bent gewoon een vrouw. Even de boel belazeren.”
“Niet klagen trouwens dat de zorg duurder wordt en dat dure medicijnen bij ernstige of levensbedreigende situaties niet wordt vergoed.”

Het voelt vaak alsof mensen van mij walgen. Misschien moet ik ons zeggen, maar het idee dat elk transmens het ontzettend zwaar heeft is ook weer een schadelijk stereotype, dus het voelt vaak alsof mensen van mij walgen. Ik heb het al vaak genoeg te horen gekregen dat dat eigenlijk wel als een feit voelt. Elk mogelijk scheldwoord, belediging, of eigenlijk gewoon negatieve uitkomst wordt herhaald in mijn hoofd bij alles wat ik doe.

Tja natuurlijk werd je lastiggevallen en uitgescholden in de metro, had je maar of niet zo lelijk of trans moeten zijn, of gewoon de deur niet zijn uitgegaan.

Ongewenst.

Ze willen mij niet, nergens niet. Logisch ook, ik voldoe nergens aan. Ik zie er ook niet uit.
Dat is een gegeven wat nu ook door 4 verschillende artsen geconstateerd is, verklaringen die nodig zijn voor de verzekering, die hun uiterste best doen absoluut zo min mogelijk zorg te vergoeden, dat kan ik de NOS reaguurder hierboven geciteerd dan weer verzekeren.

Volgens mij nog 2 te gaan.

De weg naar het accepteren van mijzelf is al deze jaren zo zwaar geweest, en ik zie eigenlijk weinig in het verschiet dat het verschrikkelijk makkelijker zou maken. Vaak wordt mij aangeraden de mening van andere mensen niet zo zwaar te laten wegen, wat mij vervolgens zwak doet voelen dat die mij juist zoveel lijken te doen. De verlossing van deze gevoelens kan enkel nog een anti climax zijn. Wat voor zin heeft het dan eigenlijk dan nog?
Terug naar het ogenschijnlijke masochisme van het internetreacties lezen. Wat je hoopt dat gaat gebeuren is natuurlijk dat je je aangesterkt voelt, enorme sympathieke reacties vol van liefde en steun. Of misschien wel (en misschien wel waarschijnlijker) elk van de bekrompen en/of ongeinformeerde comment van repliek te voorzien, vervolgens met andere daarover gaan praten, een grote golf van verontwaardiging veroorzaken, de maatschappij een spiegel voorhouden, vragen hoe geaccepteerd de LGBTI community nou eigenlijk is in dit land van zogenaamd superieure cultuur en emancipatie. Wat natuurlijk eigenlijk gebeurd is dat je je kapotte zelfbeeld bevestigd ziet, en vervolgens de rest van de dag niets meer durft te ondernemen.

Dit gegeven voelt vaker beklemmend dan bevrijdend, wat weer veilig en vertrouwd voelt, wat weer tot onrust leidt.
Toch blijf ik het doen, toch blijf ik hopen, misschien niet voor mijzelf, misschien voor niemand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.