Vertellen is eng

Keep breathing

Soms kun je niets anders dan blijven ademhalen, omdat al het andere even te veel is. Soms is zelfs het opendoen van je ogen in de ochtend te veel, omdat de zwaarte je dan in één klap overvalt. Je realiseert je wat je allemaal had moeten doen gisteren en eergisteren en eigenlijk de week ervoor. Vervolgens schiet er door je hoofd wat je vandaag moet gaan doen en dat je dus ook alle dingen nog moet inhalen die je al gedaan had moeten hebben. Ken je dat, dat moment?

Ik wel. Ik ken het helaas maar al te goed. Iedere ochtend weer heb ik dat moment, dat ik besef wat ik allemaal moet doen en me het allerliefst de hele dag wil verstoppen in mijn bed. De realiteit van de dag komt in één keer binnen en ik kan alleen maar denken aan het moment dat ik niets meer hoef. Tot ik me bedenk dat het niet enkel is dat ik al die dingen nog moet gaan doen, maar wat daar dan nog aan vooraf gaat.

Het idee dat ik m’n warme denkbed van me af moet halen, de koude vloer met mijn voeten moet aanraken. M’n tanden poetsen, douchen, aankleden, ontbijten. En dat zijn dan nog maar enkel de dingen die ik binnen, in mijn eigen huisje, hoef te doen. Ik hoef niet de deur uit, ik hoef geen mensen onder ogen te komen, ik hoef niet sociaal te doen – nou ja, mijn hondje waardeert het natuurlijk wel als ik haar niet negeer, maar ik hoef niet te doen alsof.

Tot het moment komt dat ik de deur uit moet, de dingen die ik moet gaan doen. Dan slaat de angst toe. De paniek. Emoties overmannen me. Ik wil vluchten, ontsnappen. Even niet meer zijn. Heel lang niet meer zijn. Omdat zelfs ademhalen soms te veel is. Omdat op sommige dagen ademhalen alle kracht vergt. En toch is het enige wat ik dan kan doen: blijven ademhalen.

“All we can do is keep breathing, now”

Lees ook:

  • Verdriet is lichamelijk

    Ongeveer vier jaar geleden is bij mij de angst er pas echt in geslopen. Ik bedoel daarmee te zeggen: ik was altijd al angstig, maar door samenloop van omstandigheden werd 2014 het daadwerkelijke startschot gegeven voor de Angst – met…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

lees meer

1 reactie

  1. Goed verwoord, Melissa. Herkenbaar, die momenten. Soms is ademhalen inderdaad al moeilijk genoeg. Ik hoop voor je dat dit gevoel snel weer liggen gaat.

    Liefs,

    mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.