Kan dit label me helpen?

Ik zit in de wachtruimte van het ziekenhuis. Ik heb een afsluitend gesprek bij de GGZ-psycholoog. Vandaag wordt de uitkomst van de persoonlijkheidstesten besproken. Ik vraag me af waarom ik de afspraak heb laten doorgaan, ik weet de uitslag toch al. De vorige keer liet mijn therapeut al iets doorschemeren, maar ik ben het er niet mee eens! Ik ben het er niet mee eens dat mensen labeltjes plakken, je in hokjes stoppen… Ik weiger hier in mee te gaan.

Even later word ik naar binnen geroepen en sluit ik me onbewust af,  ik zit in mijn eigen bubbel. Ik hoor haar op de achtergrond praten. Borderline, depressie, schematherapie, wachtlijst, 6 maanden… “Bedankt”, hoor ik mezelf even later antwoorden. Twintig minuten later sta ik buiten met een label en een succeswens voor de komende maanden.
En nu, wat nu… Niets, Lotus, we gaan gewoon weer verder zoals altijd.

Al meer dan 10 jaar ga ik van therapeut naar therapeut, maar niemand kon ooit echt tot me kon doordringen, me de hulp bieden die ik nodig had. Dus wie zegt dat zij me kunnen helpen, alsof een label de oplossing biedt! En daarbij is er op z’n vroegst pas hulp over 6 maanden, dus dat zien we dan wel weer. Wie weet wat er over 6 maanden is, misschien gaat het dan wel goed met me en heb ik geen therapie meer nodig!

Drie dagen later zegt mijn vriend iets dat triggert. Er komt een paniekaanval opzetten. ‘Zie je nou wel, hij gaat bij me weg, hij is helemaal niet gelukkig met me, ik ben ook niet goed genoeg voor hem, anders had hij dit nooit gezegd!’ Ik kan m’n gevoel niet meer stoppen, het blijft maar doorrazen. Ik loop naar boven, kruip huilend achter mijn laptop en kom terecht op de site van dsmmeisjes en begin te lezen…

Even later stop ik met huilen, wat ik lees is zo herkenbaar dat het gewoon eng is, dit omschrijft precies hoe ik me voel, wat er op sommige momenten met me gebeurt, dat ik alle grip op mezelf en mijn emoties verlies. Opeens begin ik het te begrijpen, het dringt tot me door… Ik heb borderline! Dit verklaart zoveel, opeens zie ik het label als iets dat me kan helpen om mezelf beter te leren begrijpen. Misschien moet ik toch maar hulp aanvaarden en met mezelf aan de slag gaan. Rust overvalt me.

6 Comments

  1. Hee Lotus, welkom! Fijn dat je zoveel herkenning hier vindt. Een label is maar een label, maar er valt altijd wel iets -of veel- van te leren over jezelf of over je leven. Ikzelf ben gek op borderliners. En autisten en narcisten en vermijdenden en verslaafden. Mensen dus.
    Anne onlangs geplaatst…VeranderenMy Profile

  2. wat prachtig geschreven en enorm herkenbaar. dsmmeisjes heeft mij afgelopen jaar ook erg geholpen. Ik kan mij nog herinneren dat ik eindelijk wat duidelijker een label kreeg. ikzelf was daar wel blij mee, omdat ik het zo vreemd vond al zo lag in therapie te zijn zonder label. maar inmiddels heb ik heel veel labeltjes en weet ik dat daarachter het echte werk pas begint. het helpt. ga ervoor, dat half jaar is even lang, maar ik heb ambulante schematherapie ooit afgewimpeld en daar toch ook wel spijt van. was bang dat ik me aanstelde. het is een soort ui die je af pelt, waarbij de labels ook even een schil zijn tussendoor. achter een label zit namelijk je levensverhaal, de oorsprong van symptomen en gedrag… en als je die aan kan gaan raken kun je naar een kern… anyway, je blog inspireert me. liefs!!

    1. Lotus

      Je woorden geven kracht, dank je! Ik ga ook wachten op de therapie omdat ik voel dat dit me verder gaat brengen, alleen zijn 6 maanden nog zolang…maar die komen we wel door.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.