Kale tak

Grijze wolken kleuren de lucht. De bomen steken hun kale takken omhoog. Ik voel mij een kale tak. Dor, doods, nutteloos, waardeloos. De grijze kleur van de wolken past bij de mist in mijn hoofd. De mist in mijn hoofd die zoals altijd vergezeld wordt door een stem boordevol negativiteit. De stem die mij wil laten geloven dat het nooit meer goed komt, dat mijn leven tot nu toe een groot fiasco is geweest. De stem die mij in gedachten meesleurt langs de tijdlijn van mijn leven.

Weet je nog, die keer dat alle meisjes op het feestje van je klasgenootje mochten komen, maar jij niet was uitgenodigd? Toen hoorde je er al niet bij. Je bent altijd al een rare snijboon geweest. Herinner je je die gymles? De gymmeester had bedacht dat het leuk was om iedereen in tweetallen een parcours af te laten leggen en dan de klas per onderdeel te laten beslissen wie het het beste had gedaan. Bij ieder onderdeel zeiden ze dat je maatje het beter had gedaan. Zelfs bij het laatste onderdeel. Dat je een salto over de kast had gemaakt deed er niet toe. Al had je een driedubbele salto gemaakt, je klasgenoten hadden toch je maatje beter beoordeeld… Zie je wel dat je er niet toe doet!

Weet je nog, zie je wel, herinner je nog? De rij incidenten lijkt eindeloos. Ik hoef ze niet weg te poetsen, maar het is niet de hele waarheid. Het is niet waar dat ik nooit werd uitgenodigd voor het feestje van klasgenoten. Het is niet waar dat ik er nooit bij heb gehoord. Ik heb lieve mensen om mij heen heb die mij waarderen en accepteren om wie ik ben. Mensen die mij een waardevol persoon vinden, die geduld met mij hebben. Mijn verstand weet het wel, maar mijn gevoel gelooft het nog niet. De weg naar (zelf)destructie is korter dan de weg naar zelfacceptatie.

Ik kijk naar buiten. Op sommige plekken schemert de zon door het grijze wolkendek. Ik zie de kale takken aan de bomen. Ze zijn kaal, maar de beginselen van de nieuwe knoppen zijn al zichtbaar. Het zijn de allereerste levenstekenen van de lente die weer zal komen.
De takken zijn kaal, maar niet dood.
Kaal, maar niet zonder reden.
Nog even geduld. Eerst komt de winter, maar het zal weer lente worden. De kale bomen worden weer bloeiende en groeiende bomen vol leven. Nog even geduld…

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.